Wat eist çavaria?

• In alle lerarenopleidingen, de masteropleiding Basisonderwijs en de basisopleiding tot directeur is er een verplichte module waarin toekomstige onderwijsprofessionals leren hoe ze LGBTQI+ acceptatie in de school en maatschappij kunnen vergroten.
• Gender- en seksuele diversiteit zijn met een positieve insteek opgenomen in de leerplannen van het basis- en secundair onderwijs.
• Er is financiering voor initiatieven die via leerlingenparticipatie de aanvaarding en zichtbaarheid van (sekse-, gender- en seksuele) diversiteit willen verbeteren.
• De Vlaamse overheid heeft een engagementsverklaring over seksuele oriëntatie, gendernormen en genderidentiteit. Daarin vraagt ze onderwijskoepels om actief te werken aan LGBTQI+ aanvaarding via verplichte lessen over deze thema’s en een genderbeleid.
• Officiële communicatie zoals brieven, diploma’s, inschrijvingsformulieren en digitale schoolplatformen zijn opgesteld in genderinclusieve taal.
• Elke vijf jaar is er onderzoek naar het welbevinden en de schoolervaringen van LGBTQI+ leerlingen in het secundair onderwijs. De overheid doet dit zelf of voorziet het nodige budget.
• De Vlaamse overheid garandeert dat schoolbesturen en onderwijsinstellingen een inclusief HR-beleid voeren dat LGBTQI+ leerkrachten en lesgevers expliciet ondersteunt.

• Çavaria is lid van de Commissie Diversiteit van de Sociaal- Economische Raad van Vlaanderen (SERV).
• De welzijnswet bevat standaarden voor de veiligheid en bescherming van de gezondheid en psychosociale aspecten van LGBTQI+ werknemers.
• Er is regelmatig onderzoek naar LGBTQI+ inclusie en het welzijn van LGBTQI+ personen op de arbeidsmarkt, onder andere via praktijktesten. De overheid doet dit onderzoek zelf of voorziet het nodige budget.
• De welzijnswet bevat standaarden voor de veiligheid en bescherming van de gezondheid en psychosociale aspecten van sekswerkers.
• Het lokaal beleid rond sekswerk realiseert de doelen van de decriminalisering van sekswerk, namelijk een veilige werkomgeving voor sekswerkers met bescherming voor beroepsrisico’s op de werkvloer en garantie van hun arbeidsrechten.
• Er is dialoog met de professionele organisatie van sekswerkers en erkende veldorganisaties om tot een beleid te komen dat sekswerkers niet dwingt onder de radar te werken.

• Middelen die hiv en andere soa’s helpen voorkomen, zoals PrEP, zijn makkelijker te verkrijgen. Er is ook een toegankelijk en laagdrempelig hiv- en soa-testbeleid.
• Er zijn toegankelijke dienstencentra, er is transparante informatie voor patiënten en opgeleid personeel en studenten.
• Alle zorgverleners die in contact komen met hiv-patiënten en PrEP-gebruikers krijgen sensitiviteitstraining. Ook stagiaires die worden ingezet tijdens spoedprocedures.
• Hiv- en soa-zorg is kosteloos, laagdrempelig en anoniem. De mutualiteit moet er niet bij betrokken zijn.
• Er is terugbetaling van soa-testen voor de meest kwetsbare groepen, zoals mannen die seks hebben met mannen (MSM), sekswerkers en personen met wisselende seksuele contacten.
• De welzijns- en zorgsector voorziet naast inclusieve diensten ook doelgroepgerichte LGBTQI+ werkingen.
• Er is blijvende financiering voor doelgroepgerichte initiatieven die werken rond het mentaal welzijn van LGBTQI+ personen zoals Lumi, de info- en luisterlijn van çavaria, en projecten rond suïcidepreventie.
• Alle opleidingen voor toekomstige welzijns- en zorgverleners bevatten verplichte lessen over seksuele en genderdiversiteit.
• Er is regelmatig onderzoek naar het welzijn van LGBTQI+ personen en naar preventie en zorg op maat. De overheid doet dit onderzoek zelf of voorziet het nodige budget.
• Er zijn voldoende middelen voor bestaande en opstartende genderteams zodat de wachttijd om zorg te krijgen vermindert en mensen op meer plaatsen hulp kunnen krijgen.
• Elke trans persoon die een medische transitie wil, kan eigenaarschap opnemen over het eigen zorgtraject, bijvoorbeeld op vlak van locatie, tempo en artsen.
• Er is transparante informatie over de individuele procedures van alle genderteams in België en het type hulpverleners dat transgenderzorg biedt in de verschillende ziekenhuizen.
• De overheid stimuleert genderteams en zorgverleners in de transzorg om een gemeenschappelijke visie rond de organisatie van die zorg te bepalen. De overheid faciliteert daarvoor samenwerking en uitwisseling via erkende opleiding, structureel overleg en de landelijke vertaling van de zorgstandaarden (SOC8) naar de zorg.
• Er zijn grotere budgetten voor de conventie transgenderzorg van 1 oktober 2017 zodat elk ziekenhuis kan instappen. Zo kunnen zij onder andere terugbetaling voorzien voor psychosociale begeleiding. Dat maakt de zorg financieel toegankelijker.
• Er is terugbetaling voor ingrepen die medisch noodzakelijk zijn voor genderbevestigende chirurgie, zoals permanente ontharing van de genitale streek en hormonale medicatie.
• Er is een verbod op ingrepen bij intersekse personen die medisch niet noodzakelijk zijn en een strikte en gedetailleerde maatregel voor geïnformeerde toestemming.
• Er is toegang tot levenslange, publiek gefinancierde gezondheidszorg op maat voor intersekse personen, inclusief psychosociale ondersteuning en herstelzorg.
• Er is recht op volledige, duurzame bewaring van medische dossiers over ingrepen op seksekenmerken, met directe inzage en ondersteuning om dossiers te begrijpen.

• Er is een wettelijk kader voor draagouderschap dat geen onderscheid maakt op basis van de seksekenmerken, seksuele oriëntatie of genderidentiteit van de wensouder(s). Het respecteert de belangen van het kind en bouwt voldoende psychologische en financiële ondersteuning in voor de draagouder en wensouder(s).
• Er is grondig onderzoek naar de invoering van commercieel draagouderschap.
• Adoptie is toegankelijk voor alle ouders, zonder onderscheid op basis van identiteitskenmerken zoals seksuele oriëntatie, genderidentiteit of seksekenmerken.
• Er zijn samenwerkingen met landen die adoptie door LGBTQI+ personen toestaan.
• Er is geen regelgeving die internationale adoptie door LGBTQI+ personen verhindert.
• Pleegouderschap is toegankelijk voor alle ouders, zonder onderscheid op basis van identiteitskenmerken zoals seksekenmerken, seksuele oriëntatie of genderidentiteit.
• Het statuut van pleegouder voorziet dezelfde sociale rechten als voor biologische ouders.
• Er is een wettelijk kader voor sociale ouders. Dit zijn mensen die naast de juridische ouders een belangrijke rol spelen in de opvoeding van het kind en een bijzondere affectieve band met het kind hebben. Dat kan de partner van een van de juridische ouders zijn, een dicht familielid, een bekende donor of een mede-opvoedend koppel.
• Er is een juridische regeling voor meerouderschap waardoor meer dan twee mensen juridisch ouder kunnen zijn van een kind.
• De verklaring van wettelijk samenwonen staat open voor meer dan twee personen.
• België erkent familiebanden die in het buitenland gevormd zijn, zoals huwelijken, geregistreerde partnerschappen en ouderschappen. De bewijslast houdt rekening met andere vormen van documentatie die in het buitenland gangbaar zijn.

• Actoren van het Belgisch buitenlands beleid, zoals diplomaten, ambtenaren en ngo’s, krijgen standaard opleiding over gender- en seksuele diversiteit.
• Er zijn structureel middelen voor internationale solidariteit met LGBTQI+ personen.
• LGBTQI+ organisaties worden nauw betrokken bij mensenrechten in het buitenlandbeleid, bv. via deelname aan de Adviesraad Gender en Ontwikkeling (ARGO).
• De Europese Commissie en de Europese Raad hebben een gemeenschappelijk meerjarenplan voor LGBTQI+ inclusie in het EU-beleid.

• De grondwet verbiedt discriminatie op basis van identiteitskenmerken, waaronder seksuele oriëntatie, genderidentiteit en – expressie en seksekenmerken.
• (Voorgaande) activiteit of beroep zijn een beschermd criterium in de antidiscriminatiewetgeving. Dit biedt onder andere bescherming tegen discriminatie omwille van sekswerk.
• De definitie van seksisme omvat minachting omwille van iemands seksuele oriëntatie, genderidentiteit – of expressie en seksekenmerken.
• Er is onderzoek naar de biseksuele gemeenschap en hun geweldervaringen.
• Er zijn opleidingen voor politiediensten, GAS -ambtenaren, stadswachten en outreachende buurtwerkers over geweld en discriminatie tegen LGBTQI+ personen. Die nemen handelingsverlegenheid weg om discriminatie en geweld te voorkomen of erop te reageren.
• Er zijn omstaanderstrainingen voor burgers over geweld en discriminatie van LGBTQI+ personen in de publieke ruimte. Die nemen de handelingsverlegenheid weg om in te grijpen.
• Er is communicatie over de sensibiliseringsopleidingen die politiekorpsen, slachtofferhulpdiensten en anderen volgen. Dit verlaagt de drempel om incidenten te melden.
• Via een bewustwordingscampagne weten mensen welke incidenten ze bij welke instanties kunnen melden.
• Algemene sensibiliseringscampagnes over geweld besteden aandacht aan gender- en seksuele diversiteit.
• Mensen krijgen hun rechten individueel, niet op basis van een juridisch erkende relatie zoals het huwelijk. Dit systeem kent ook rechten toe voor reproductieve arbeid. Dit is werk dat ervoor zorgt dat betaalde arbeid mogelijk is, zoals het krijgen van kinderen en het zorgen voor kinderen en andere familieleden.
• Er is maatschappelijke en juridische erkenning van non-binaire genderidentiteiten, onder meer door de aanpassing van de geslachts- of genderregistratie.
• Onderzoeken bevragen genderidentiteit en -expressie en gaan niet zomaar uit van juridische registratie.
• Mannen die seks hebben met mannen (MSM) worden niet als groep uitgesloten van bloeddonatie.
• Er is een uitgebreide vragenlijst die iedereen vraagt naar individueel risicogedrag met niet-stigmatiserende formuleringen.
• Bij individueel risicogedrag geldt voor iedereen een uitsluiting van 4 maanden, ongeacht seksuele oriëntatie.
• Er is een ‘eenloketfunctie’ waardoor slachtoffers slechts één keer hun verhaal moeten doen. Als iemand discriminatie en/of geweld meldt bij de politie, een meldpunt, een gelijkekansen- orgaan ... gaat het dossier met hun toestemming naar de bevoegde instantie. Ook online haatboodschappen moeten op een eenvoudige manier via dit loket gemeld kunnen worden.
• De afhandeling van een melding of klacht van discriminatie of geweld gebeurt op een manier die het slachtoffer een gevoel van erkenning geeft. Dit betekent dat het slachtoffer het vervolg van hun klacht niet enkel schriftelijk, maar ook mondeling hoort. Slachtofferdiensten nemen standaard contact op en laten dit niet afhangen van het slachtoffer.
• Persmisdrijven komen voor de correctionele rechtbank (art. 150 GW) zodat er effectief vervolging is van LGBTQI+ fobe haatboodschappen.
• Effectieve erkenning en toegang tot gerechtigheid en adequate genoegdoening voor LGBTQI+ personen die mensenrechtenschendingen hebben ondergaan. 

• Protection officers die aanvragen voor internationale bescherming behandelen, krijgen opleiding over gender-en seksuele diversiteit van LGBTQI+ organisaties.
• Het verzoek tot internationale bescherming gebeurt in een ruimte die de veiligheid en privacy van de verzoeker garandeert.
• Mensen die bescherming aanvragen, krijgen steeds in alle stadia van de procedure de notities van de gesprekken met de asieldiensten, krijgen ondersteuning om deze notities te overlopen en om daar opmerkingen bij te maken.
• Er zijn publiek beschikbare richtlijnen voor het geloofwaardigheidsonderzoek naar gender- en seksuele diversiteit. Die vertrekken vanuit zelfidentificatie en gaan uit van diversiteit in beleving en omschrijving van gender- en seksuele diversiteit. Ze houden ook rekening met de vele andere identiteitskenmerken en ervaringen die de persoonlijke situatie van de verzoeker bepalen.
• Gezinshereniging is mogelijk voor partners waarmee geen huwelijk of wettelijk geregistreerd partnerschap is afgesloten. Dit biedt bescherming aan LGBTQI+ koppels waarvoor het in het land van herkomst niet mogelijk is om in het huwelijk te treden of het partnerschap wettelijk te registreren.
• Tolken krijgen standaard opleiding over gender- en seksuele diversiteit en worden gescreend op LGBTQI+ fobe motieven.
• Verzoekers kunnen de nationaliteit en het gender van hun tolk kiezen.
• Er zijn voldoende opvangstructuren om personen die internationale bescherming vragen op te vangen. Alle opvangstructuren voorzien hoofdzakelijk individuele faciliteiten, zoals individuele kamers en sanitair, om de privacy en het welzijn van alle bewoners te garanderen. Dit verhoogt het welzijn en de veiligheid van LGBTQI+ bewoners.
• Medewerkers en vrijwilligers binnen de asielopvang krijgen standaard opleiding over gender- en seksuele diversiteit. Ze hebben instrumenten en kennis om specifieke noden van LGBTQI+ personen in asielopvang op te merken en daarop in te spelen.
• Opvangstructuren bieden standaard informatie over gender- en seksuele diversiteit en gespecialiseerde organisaties.
• Bij onveiligheid voorzien opvanginstanties een opvangalternatief, in samenspraak met het LGBTQI+ slachtoffer.
• LGBTQI+ inclusie wordt structureel verankerd in het beleid, de opleidingen, ondersteuning en de dagelijkse werking van de opvangstructuren.
• De kwetsbaarheidsbeoordeling met betrekking tot LGBTQI+ verzoekers door Fedasil wordt hervormd zodat personen met diverse SOGIESC correct worden geïdentificeerd als mogelijk kwetsbare verzoekers. De beoordeling vertrekt vanuit zelfidentificatie, signalen van risico en contextuele facturen, en niet uitsluitend op basis van zichtbare of uitgesproken kenmerken. De hervorming gebeurt in structurele samenwerking met gespecialiseerde organisaties.
• Er wordt voorzien in LGBTQI+ specifieke opvangstructuren, zolang de reguliere opvangstructuren er niet in slagen om voor LGBTQI+ personen een veilige, inclusieve en waardige omgeving te garanderen. Toegang tot deze structuren gebeurt op basis van zelfidentificatie, met respect voor diversiteit in beleving en omschrijving van gender- en seksuele diversiteit. Keuzevrijheid is cruciaal: bewoners kunnen kiezen voor specifieke of reguliere opvang. De structuren worden in structurele samenwerking met LGBTQI+ organisaties opgezet.
• De Opvangwet wordt aangepast om de nieuwe Opvangrichtlijn correct te implementeren, zeker in het licht van artikel 24 (Verzoekers met bijzondere opvangbehoeften) van de nieuwe Opvangrichtlijn.

• Overheden hebben ofwel een minister of een schepen van Gelijke Kansen, inclusief gender- en seksuele diversiteit.
• Minstens één lid van adviesraden die wetgeving voorstellen is expert of ervaringsdeskundige in seksuele en genderdiversiteit.
• Er is een structurele betrokkenheid en (waar nodig) financiering van LGBTQI+ geleide organisaties bij beleid, zorgontwikkeling, onderzoek en evaluatie.
• Systematische kwalitatieve en kwantitatieve dataverzameling en onderzoek over de leefsituatie van LGBTQI+ personen, in het bijzonder bi+, trans en intersekse personen, en LGBTQI+ op verschillende kruispunten, met sterke privacywaarborgen. Algmene bevolkingsonderzoeken bevatten specifieke vragen rond gender- en seksuele diversiteit.

• Er zijn voldoende middelen voor bestaande en opstartende genderteams zodat de wachttijd om zorg te krijgen vermindert en mensen op meer plaatsen hulp kunnen krijgen.
• Elke trans persoon die een medische transitie wil, kan eigenaarschap opnemen over het eigen zorgtraject, bijvoorbeeld op vlak van locatie, tempo en artsen.
• Er is transparante informatie over de individuele procedures van alle genderteams in België en het type hulpverleners dat transgenderzorg biedt in de verschillende ziekenhuizen.
• De overheid stimuleert genderteams en zorgverleners in de transzorg om een gemeenschappelijke visie rond de organisatie van die zorg te bepalen. De overheid faciliteert daarvoor samenwerking en uitwisseling via erkende opleiding, structureel overleg en de landelijke vertaling van de zorgstandaarden (SOC8) naar de zorg.
• Er zijn grotere budgetten voor de conventie transgenderzorg van 1 oktober 2017 zodat elk ziekenhuis kan instappen. Zo kunnen zij onder andere terugbetaling voorzien voor psychosociale begeleiding. Dat maakt de zorg financieel toegankelijker.
• Er is terugbetaling voor ingrepen die medisch noodzakelijk zijn voor genderbevestigende chirurgie, zoals permanente ontharing van de genitale streek en hormonale medicatie

• Mannen die seks hebben met mannen (MSM) worden niet als groep uitgesloten van bloeddonatie.
• Er is een uitgebreide vragenlijst die iedereen vraagt naar individueel risicogedrag met niet-stigmatiserende formuleringen.
• Bij individueel risicogedrag geldt voor iedereen een uitsluiting van 4 maanden, ongeacht seksuele oriëntatie.

Er is maatschappelijke en juridische erkenning van non-binaire genderidentiteiten, onder meer door de aanpassing van de geslachts- of genderregistratie.

• Er is geen regelgeving die internationale adoptie door LGBTQI+ personen verhindert.
• Er zijn samenwerkingen met landen die adoptie door LGBTQI+ personen toestaan.
• Adoptie is toegankelijk voor alle ouders, zonder onderscheid op basis van identiteitskenmerken zoals seksuele oriëntatie, genderidentiteit of seksekenmerken.

• Er is een verbod op ingrepen bij intersekse personen die medisch niet noodzakelijk zijn en een strikte en gedetailleerde maatregel voor geïnformeerde toestemming.
• Er is toegang tot levenslange, publiek gefinancierde gezondheidszorg op maat voor intersekse personen, inclusief psychosociale ondersteuning en herstelzorg.

Wij eisen LGBTQI+ specifieke opvangstructuren, zolang de reguliere opvangstructuren er niet in slagen om voor LGBTQI+ personen een veilige, inclusieve en waardige omgeving te garanderen. Toegang tot deze structuren gebeurt op basis van zelfidentificatie, met respect voor diversiteit in beleving en omschrijving van gender- en seksuele diversiteit. Keuzevrijheid is cruciaal: bewoners kunnen kiezen voor specifieke of reguliere opvang. De structuren worden in structurele samenwerking met LGBTQI+ organisaties opgezet.

• De welzijnswet bevat standaarden voor de veiligheid en bescherming van de gezondheid en psychosociale aspecten van sekswerkers.
• Het lokaal beleid rond sekswerk realiseert de doelen van de decriminalisering van sekswerk, namelijk een veilige werkomgeving voor sekswerkers met bescherming voor beroepsrisico’s op de werkvloer en garantie van hun arbeidsrechten.
• Er is dialoog met de professionele organisatie van sekswerkers en erkende veldorganisaties om tot een beleid te komen dat sekswerkers niet dwingt onder de radar te werken.

• In alle lerarenopleidingen, de masteropleiding Basisonderwijs en de basisopleiding tot directeur is er een verplichte module waarin toekomstige onderwijsprofessionals leren hoe ze LGBTQI+ acceptatie in de school en maatschappij kunnen vergroten.
• Gender- en seksuele diversiteit zijn met een positieve insteek opgenomen in de leerplannen van het basis- en secundair onderwijs.
• Er is financiering voor initiatieven die via leerlingenparticipatie de aanvaarding en zichtbaarheid van (sekse-, gender- en seksuele) diversiteit willen verbeteren.
• De Vlaamse overheid heeft een engagementsverklaring over seksuele oriëntatie, gendernormen en genderidentiteit. Daarin vraagt ze onderwijskoepels om actief te werken aan LGBTQI+ aanvaarding via verplichte lessen over deze thema’s en een genderbeleid.