ZiZo Online - Laatste nieuws

Mister Gay Belgium Jaimie Deblieck neemt deel aan speciale week van Komen Eten

Jaimie vertelt aan ZiZo dat hij altijd open staat voor nieuwe ervaringen en meteen ging akkoord. Om een tipje van de sluier te lichten over de wedstrijd kan hij al vertellen dat het een zware maar heel leuke week was met lange draaidagen. De drie andere kandidaten zorgden er dan voor dat die dagen voorbij vlogen. "Koken zit in de familie", zegt Jaimie, "mijn vader en nonkel hebben samen een restaurant. Al moet ik wel toevoegen dat ik vooral gewoon ben om om lekker te eten, minder om het zelf klaar te maken."

Operatie

Vorige week is Deblieck geopereerd aan zijn amandelen, wat voor veel pijn zorgde. Begin deze week moest hij zelfs opnieuw opgenomen worden. Een nabloeding was de boosdoener. Door de complicaties van de operatie kan hij anderhalve week geen werk doen voor Mister Gay Belgium, maar het goede team achter hem zorgt ervoor dat alles vlot blijft verlopen. Gelukkig is hij al aan de beterhand en kan hij, als alles goed verloopt, eind deze week het normale leven terug oppikken.

Positief

Vorige week nam ook Peter Positief, een andere Lgbt+-kandidaat, deel aan het programma. De 49-jarige sportcoach Peter Dombret, beter bekend als Peter Positief, gooide zijn leven over een andere boeg toen hij de hiv-diagnose een plaats leerde geven in zijn leven.

Om Jaimie's kookkunsten te zien is het nog afwachten tot volgende week. Komen Eten kan je maandag t.e.m. donderdag om 19.45 uur op Vier zien.

‘Kiss-in’ aan Brusselse Beurs als antwoord op holebifoob geweld

Iedereen was is uitgenodigd om in het openbaar te tonen dat liefde geen grenzen kent en dat iedereen van iedereen mag houden. Honderd tot tweehonderd mensen kwamen de actie steunen en oproepen tot verdraagzaamheid. "Zo veel solidariteit op zo'n korte tijd voelde heel oprecht en open", liet deelnemer Alexi De Greef aan ZiZo weten. 

Geen extra rechten maar dezelfde

"De sfeer en de toespraken waren assertief, we stonden daar om onze plek in de stad, de openbare ruimte terug te eisen. Niks gelatenheid of angst, we laten ons niet doen: dat straalde het kussen en het knuffelen uit", zegt Bruno De Lille, fractievoorzitter Groen in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement aan ZiZo. Hij was om drie redenen met zijn man aanwezig op de kiss-in. "Ik vind het belangrijk om te laten zien dat de openbare ruimte van iedereen is. Dat het niet aan anderen is om te bepalen hoe LGBT’s er zich moeten gedragen. De houding: je mag holebi of trans* zijn, maar we willen er niet mee geconfronteerd worden, is niet aanvaardbaar en discriminerend. We vragen geen extra rechten maar wel dezelfde."

"Verder is het ook een signaal naar de Stad Brussel toe: als ze een open en welkome stad wil zijn, dan moet ze dit holebifoob geweld hard aanpakken."

"De derde en laatste reden is misschien wel de belangrijkste: het is ook om de slachtoffers een hart onder de riem te steken. Op zo’n moment wil ik hen laten voelen dat ze niet allen staan, dat er mensen zijn die met hen willen steunen. Met deze kiss-in geven we een gigantische knuffel aan de slachtoffers. We laten hen voelen dat we met hen meeleven."

VIDEO | Genderstereotypen doorbreken via poetry slam

Voor degenen voor wie dit nog onbekend klinkt: poetry slam is een performancekunst waarbij de artiest met veel expressie een ritmische tekst brengt die vaak humoristisch of maatschappijkritisch getind is. 

"Kunst en performance is een ideale manier om een gevoelige boodschap over te brengen op het publiek. Het maakt het veel toegankelijker", aldus Gieghase. Eén van hun grootste inspiraties is Andrea Gibson, genderqueer en een fulltime poetry slam artiest uit Colorado. "Andrea brengt hun tekst met een overtuigende innerlijke kracht, een boodschap waar je niet omheen kan." Zowel Gieghase als Gibson zijn een deel van een alsmaar groter wordende gemeenschap van artiesten die op het podium de maatschappij aan het denken wil zetten.
 

Xavier Taveirne gaat op zoek naar verborgen en vergeten verhalen uit de homobeweging

Taveirne is de meest recente winnaar van De Slimste Mens Ter Wereld. Daarnaast is hij vooral bekend als voormalig presentator van De Ochtend op Radio 1 en van De Zevende Dag op Eén. 

Zondagskind

“Toen het productiehuis De Chinezen me contacteerde om mee te werken aan deze reeks, moest ik er toch even over nadenken. Ik wilde niet dat de reeks over mij zou gaan. De negatieve reacties die ik kreeg na mijn coming out, kan ik bij wijze van spreken op één vinger tellen. Op dat vlak ben ik een zondagskind”, zegt Taveirne aan ZiZo.

“De strijd die de holebipioniers de voorbije decennia hebben geleverd voor de aanvaarding van holebi’s, heeft mijn makkelijke coming out mogelijk gemaakt. Toen ik dat besefte, vond ik het als het ware mijn plicht om toe te zeggen.” 

Persoonlijke verhalen

Will Ferdy is een van de gasten in de reeks. In 1970 was hij de eerste Bekende Vlaming die openlijk over zijn homoseksualiteit sprak. Zijn outing veroorzaakte toen heel wat commotie. Daarnaast gaat Taveirne ook in gesprek met andere pioniers uit de homobeweging. Ook mensen die niet op de barricades stonden, en hun homoseksualiteit lange tijd verborgen hielden, komen aan bod.

Doodsvonnis

Taveirne is onder de indruk van de vele verborgen en vergeten verhalen die hij te horen kreeg tijdens de opnames. “De jongere generaties holebi’s kunnen zich anno 2018 niet meer voorstellen welke lans hun voorgangers gebroken hebben voor de aanvaarding. Wij hebben keuzes die zij niet hadden. Onze seksuele oriëntatie definieert ons veel minder omdat het - meestal – geen issue meer is. Huisje, tuintje, kindje was vroeger niet mogelijk. Alles moest verdoken gebeuren.”

Wat Taveirne het meest aangegrepen heeft, zijn de verhalen over de aidscrisis in de jaren 80. Wie toen te horen kreeg dat hij besmet was met aids, kreeg als het ware een doodsvonnis. “Ik heb met mensen gesproken die me vertelden dat ze elke week wel naast de doodskist van een vriend stonden. Een ontzettend pakkende getuigenis, die me nog steeds aangrijpt nu ik erover praat.”

De opnames lopen tot de zomer. De reeks zal dit najaar te zien zijn op Canvas. 

Holebifobe reacties tijdens Trinxx' promotour voor Belgium’s Got Talent

Raf Van Puymbroeck (Mister Gay Belgium 2016), Jef De Prins en Yannick Van Damme vormen samen Trinxx, een urban streetdance formatie. Het drietal wil met de act en deelname aan Belgium’s Got Talent het hokjesdenken en enkele heersende taboes over genderidentiteit en -expressie aankaarten en doorbreken.

“We hebben geprobeerd om de feedback die we tijdens de voorrondes van de jury kregen mee te nemen in onze act voor de studioshow. Hogere hakken, meer show, andere outfits, een totaalconcept om onze dansperformance naar een hoger niveau te brengen”, zegt Van Puymbroeck aan ZiZo.

Vijftien centimeter

“De kijkers mogen zich verwachten aan een echte show. In deze studioshow dansen we op high heels van maar liefst vijftien centimeter, dat is vijf centimeter hoger dan die uit de voorrondes. Ook onze kostuums zijn verandert en voor de jury hebben tijdens de act enkele verrassingen in petto. We hopen dat onze act de jury en de kijkers zal entertainen.”

Nare reacties tijdens promotour

De voorbije dagen voerde Trinxx promo in Gent, Leuven en Antwerpen. De reacties kwamen van alle lagen van de bevolking en waren grotendeels positief. Enkel in Antwerpen kregen ze ook negatieve reacties te verduren. Scheldwoorden zoals ‘homo’ en ‘choco’ werd er naar hun hoofd geslingerd. Mensen verscheurden de promoflyer en er werd zelfs naar de jongens gespuwd. 

“Met onze act kaarten we de genderstereotypen aan. We tonen dat mannen gerust op hakken mogen en kunnen dansen als ze dat willen. Die negatieve reacties tonen aan dat het nog steeds nodig is dat we die boodschap uitdragen. Het motiveert ons nog meer! We hopen op een plek in de finale zodat we onze boodschap nog langer kunnen verspreiden”, aldus Van Puymbroeck.

Hoe stemmen?

Kijk vanavond naar de studioshow van Belgium’s Got Talent om 20.35 uur op VTM en stem Trinxx naar de finale. Stemmen kan per sms: stuur ‘4’ naar 6677 en/of via de VTM-app (waar je ‘Trinxx’ moet aanduiden). Stemmen kan vanaf het einde van de uitzending tot middernacht.
 

RainbowHouse Brussels organiseert evenement om holebifoob geweld tegen te gaan

Het evenement heet Kiss-in Lgbtqi+ en iedereen is uitgenodigd om in het openbaar te tonen dat liefde geen grenzen kent en dat iedereen van iedereen mag houden. 

Op het Facebookevenement van RainbowHouse Brussels staat ‘neem alle mensen mee die je wilt kussen, knuffelen, wiens hand je wil vasthouden… De openbare ruimte is van ons!’ Afspraak 20 april op het Beursplein, om 20 uur!
 

COLUMN | Een avond in Amersfoort

Na vele jaren van twijfel en verwarring, eindelijk uit de benauwde kast te zijn geglipt, dacht ik aan een feestje. Een feestje om mijn nieuwe, opgeluchte zelf te gaan vieren. De reacties van vrienden en vriendinnen op mijn coming-out zijn ronduit fantastisch. Op een avond zaten we samen aan tafel toen ik volgende woorden sprak: "Ik heb wat zitten googelen naar gayfeestjes. Er bestaat zoiets als een PANN-feest en op 7 april gaat er één door." Roos en Sarah repliceerden razendsnel, bijna synchroon: "Oké! Wij gaan mee!" De PANNen van het dak  PANN organiseert elke derde zaterdag van de maand zo een straight friendly (hoera voor Roos en Sarah) gayfeest te Utrecht. Deze editie vond voor het eerst plaats in het mooie, en voor ons toch niet zó verre, Amersfoort.   Online regelde ik een hotel voor één nacht. Sarah zorgde voor de toegangskaarten, die je makkelijk online kunt bestellen via pann.nl. Roos was de chauffeur van dienst, want mijn wagen piepte en kreunde sinds een paar dagen nogal opzichtig bij elke duw op mijn ontkoppelingspedaal.   Een nieuw begin, een nieuwe lente Amersfoort, here we come! De weergoden waren ons alvast goed gezind. De mildheid van de lente bracht ons in een gemoedelijke, positieve stemming na de te lange grijze winterdagen van de afgelopen maanden. Vanuit Gent vertrokken we richting Antwerpen, waar we Sarah oppikten om door te rijden richting Nederland. Na een tocht van twee uren in goed gezelschap en veel zon, bereikten we onze bestemming.   Hotel Randenbroek ligt in een rustige buurt net buiten de stadsring. Dichtbij en toch ver genoeg om te herstellen van een nacht vol muziek en wellicht, teveel drank. Het is een eenvoudig hotel uitgebaat door vriendelijke eigenaars, met kraaknette kamers en bedden die aanvoelen alsof je op wolkjes ligt.    We bevonden ons in een wijk waar op het voetpad gedenksteentjes liggen, met de namen van de mensen die in de waanzin van WOII uit de huizen van deze straat werden gedeporteerd. Ondanks de zon die op onze ruggen scheen, voelden we er een koude rilling overheen sluipen bij de gedachte aan hoe mensen andere mensen, omwille van geloof of eigenheid, konden laten verdwijnen... De gedenkstenen protesteren nog altijd, stil en luid tegelijk, voor eeuwig, zelfs als de tijd straten en steden hervormt.   Lazy us De straat leidde ons naar het historisch centrum van de stad, waar mensen flaneerden, genoten van de welverdiende zonnestralen en met hun kinderen door de gezellige straten fietsten.   De terrasjes lokten ons, want wij hadden honger en dorst gekregen. We nestelden ons aan een tafeltje op het terras van Lazy Louis, jazzcafé en eethuys sinds 1991. De uiterst vriendelijke dienster kon - wat ons betreft - veel leren aan de bij ons in België te vaak norse obers en diensters. Sarah en ik bestelden een witte wijn, want als liefhebber van onze heerlijke trappistenbieren, Duvels en Tripel Karmelieten, panikeerde ik enigszins bij het idee een Heineken te moeten drinken. Dat heeft België dan weer wel. Roos bestelde een Wieckse Witte waar ik haar niet over hoorde klagen.    "Beslist geen koppijnwijn", zei Sarah verrukt na een lange "mmm..." bij haar eerste slok. Even later zag ik het krijtbord staan waarop o.a. La Chouffe van het vat op stond te blinken. Zonder spijt nipte ik verder van mijn goddelijke Chardonnay. We bestelden nog iets te eten en dat het overheerlijk was, lieten we weten door lof in de vorm van woorden van verrukking en een welverdiende dikke fooi.   We slenterden langs de Eem, die het historisch centrum omringt, terug naar ons hotel. We maakten ons klaar voor de komende nacht, waarvan we slechts enkele uren slapend in onze bedden zouden spenderen.    Fluo Fluor Na een avondlijke tocht van ongeveer twintig minuten, kwamen we aan bij de FLUOR, gelegen in een oud industrieterrein, de perfecte locatie voor hard trillende speakers en veel enthousiaste mensen.   We lieten onze polsen gewillig omsnoeren met een fluogroen polsbandje en stonden al snel aan te schuiven aan de bar. Tot grote vreugde van ons drie was er geen Heineken, maar Jupiler te verkrijgen. We werden in het oog gehouden door een niet onknappe dame, iets ouder dan ons. Ze was in gezelschap van nog een paar dames van dezelfde leeftijd maar een iets te stoere uitstraling om me te wagen aan een goedkeurende, indringende blik van mijn kant.    De dansvloer was nog te leeg naar mijn zin om me openlijk te wagen aan geforceerde danspasjes. Ik wachtte af en we hoopten dat de zaal vol genoeg zou lopen om op te kunnen gaan in de massa. De muziek was aanvaardbaar goed, want eerlijk gezegd, zijn wij nogal kieskeurig wat dat betreft. Er werd door een groepje durvers geswingt op de lekkerste pop, de beste dance en nieuwste hits van het moment. De statige DJ's hadden wel ietwat uitbundiger mogen zijn om het publiek wat meer op te zwepen.    Voel je vrij   Dan maar even naar buiten om een saffie te gaan roken. Roos en ik hadden een deal. Wij zouden samen stoppen met roken, vanaf zondag. Een geweldig excuus om ons die zaterdagavond volledig te laten gaan. De rokers hokten samen in het daarvoor voorziene hoekje vooraan het pand en daar ontstaan dan de meest spontane gesprekken. Een vrolijk groepje jonge telgen vonden het zó leuk dat wij, Belgen, helemaal naar Amersfoort waren gekomen voor hun te gekke PANN-feestje. De meerderheid was een stuk jonger dan ons. Er was zelfs een meisje dat Sarah openlijk liet weten dat zij haar ontzettend oud vond.   Zo voelen wij ons als frisse dertigers alleszins niet. Leeftijd is relatief. Dat bewezen de  aanwezigen langs de andere kant van de leeftijdsgrens, waarvan sommigen veertigers of misschien wel vijftigers waren.   Eens terug binnen, zagen we tot onze opluchting dat de zaal al wat dichter werd bevolkt. We bestelden nog wat te drinken. De sfeer kwam er in, mijn danspasjes werden minder gereserveerd en er volgde zelfs een mini-optreden van twee Michaël Jackson imitators.   De tekst 'voel je vrij' (tevens ook de leuze van PANN) lichtte op in fluoroze aan de muur.   "De feestjes in Utrecht zijn toch wel een pak drukker hoor", zei een jongen die we buiten tijdens onze talloze rookpauzes troffen. "Dit is de eerste keer dat het hier doorgaat. Het is echt rustig vandaag." Een zalig vriendelijke kerel waarmee we praatten over de vele soorten dialecten in Nederland en België.    Er volgden nog talloze gesprekken, waarvan zelfs één in de noodgedwongen toiletten, waar je weleens een organisator van Pann tegen komt. Nick, een jongen die me spontaan zijn e-mailadres bezorgde om de eendracht tussen Nederland en België te bevorderen, had het over een toekomstig plan om de feestjes eventueel in België te laten doorgaan. Hij maakte ons alvast warm om naar PANNDORA te gaan, het Indoor Gay Festival te Utrecht op 23 juni 2018. "Dat is groot", wist Nick ons te vertellen.   This is (not) the end Onze lichamen lieten rond 3 uur subtiel weten dat we toch geen twintig meer waren en dat het tijd werd om naar hotel Randenbroek terug te keren. Ik dacht aan de Randenbox opengooien toen we de deur van ons hotel uit het kader lieten vallen en glimlachte om die fijne Nederlanders die ons deze avond omringden, zoals de Eem dat met Amersfoort doet.   Het was een bijzondere ervaring die nog even zal nazinderen. Wij kijken al uit naar een volgende avond. Misschien gaan we deze keer naar de 25+ versie van het PANN-feest.   Stichting PANN is een Utrechtse organisatie die zich sinds 1969 inzet voor de emancipatie van voornamelijk jonge LHBT's. PANN bestaat geheel uit vrijwilligers en is vooral bekend van de laagdrempelige 'straight-friendly' gayfeesten die het organiseert. PANN is er voor jong en oud, homo, bi, hetero, lesbian, transgender of nog questioning, vanaf 16 jaar. 

COLUMN | Ik was bang dat niemand vrienden met een homo wilde zijn

De dag na het berichtje werd ik gebeld. Niet door de jongen, maar door zijn moeder. Om te vertellen hoe gelukkig ze voor hem was. Zijn vader belde me een half uur later, niet wetende dat zijn vrouw al had gebeld. De moeder nodigde mij uit voor het avondeten, ‘om het te vieren’. Ik vond dat wat overdreven, en zei dat ook.    Ik kom de straat ingereden. De jongen staat al buiten. Hij grijpt me vast. Steviger heeft iemand me in tijden niet vastgehouden, denk ik nog. Ik hoor zijn ademhaling vertragen. Hij zucht en probeert tegelijkertijd iets te zeggen. “Ik ben zo blij dat je er bent.”    Wijn en knoflook We lopen samen richting het huis. De geur van knoflook kietelt mijn neus. Vader en moeder staan te wachten bij de deur. Zijn moeder kust mijn wangen. Zijn vader geeft me een ferme handdruk. Zijn zusje komt enigszins verwilderd de trap afgerend. Het licht van de kaarsen op de gedekte tafel vult de kamer.    “Wat wil je drinken? Wijn?”, vraagt de moeder. Voor ik antwoord kan geven schenkt ze een glas in. We toosten op de jongen. Hij moet erom lachen en kijkt me aan. Zijn blik is open en warm, vrij en gelukkig.    “En, hoe is het nu? Is er veel veranderd?”, vraag ik plagerig.    “Helemaal niets. Het voelt zó goed dat ik mezelf kan zijn. Ik heb het mijn beste vrienden zelfs verteld. Die hadden het verwacht.”   “Verwacht?”   “Mijn beste vriendin zei dat ik het nooit over meisjes had. Toen het knapste meisje van onze school verkering vroeg, wilde ik niet. En veel jongensvrienden heb ik ook niet.”   “Ook mijn beste vriend wist het eerder dan ikzelf”, vertel ik. Je omgeving ziet het vaak al als jij nog worstelt. Voordat je uit de kast komt, is er vaak de angst mensen teleur te stellen. De jongen knikt. Zo had ik bedacht dat mijn ouders het erg zouden vinden minder kleinkinderen te krijgen.    Douchen na de wedstrijd “Ik was bang dat niemand vrienden met een homo wilde zijn”, zegt de jongen. “En dat mijn teamgenoten niet meer met me zouden durven douchen na de wedstrijd.” Hij moet er zelf een beetje om lachen. Als ik vraag waarom, vindt hij die gedachte suf. “Je kan jezelf zo gek maken.”   We drinken koffie. Zijn vader maakt homograpjes en heeft nog een cadeautje voor ons. Een roze haarband voor op het hockeyveld. “Dan hoef je het je teamgenoten in ieder geval niet meer uit te leggen.”   Ik kus de familie gedag. We omhelzen elkaar iets langer dan toen ik aankwam. “Kom je binnenkort weer langs?”, vraagt hij net voordat ik de auto instap. “Misschien volgende week, vriend.”   

Deze column is een vervolg op 'Uit de kast'. 

Pepijn schrijft ieder weekend een column voor de Gaykrant, voortaan verschijnen zijn columns ook geregeld op ZiZo.

International Family Equality Day: diverse activiteiten voor regenbooggezinnen in Antwerpen, Gent en Oostende

“In 2018 doen we voor de vierde keer mee en is het tevens ook de derde keer in samenwerking met WIJ, met ondersteuning van çavaria - Het Roze Huis Antwerpen, Gelijke Kansen en Stad Antwerpen”, zegt Anke Van Loon van ‘t Kwadraat.   Wandeling in Antwerpen “Op zaterdag 21 april maken we een leuke, interactieve tocht door het openluchtmuseum van het Middelheimpark en picknicken daarna samen aan de speeltuin in het Nachtegalenpark”, zegt Van Loon.  De wandeling start om 11 uur. Het volledige dagprogramma vind je op de site van ’t Kwadraat.    Fabienne, Roza en hun kinderen zijn trouwe deelnemers en zullen er ook dit jaar weer bij zijn. Hun kinderen omschrijven de IFED als volgt: “Het is een gezellige dag waarop we allemaal samenzijn. We spelen spelletjes en doen leuke activiteiten. Er zijn ook andere kinderen met twee mama’s, het is leuk om te zien dat we niet de enige zijn.”   Een ander gezin komt jaarlijks vanuit Kortrijk naar Antwerpen om deel te nemen aan een ontmoetingsmoment voor regenbooggezinnen omdat zo’n activiteiten momenteel bij hen in de buurt nog niet georganiseerd worden. Daarom sprak ’t Kwadraat voor de editie van IFED 2018 de andere regenbooghuizen in Vlaanderen aan om ook deel te nemen aan IFED.    Strandwandeling in Oostende REBUS Regenbooghuis West-Vlaanderen organiseert op 21 april in Oostende een leuke activiteit in het kader van IFED, ‘We are family’. Een gezellige picknick gevolgd door een leuke strandwandeling. Check het evenement voor meer informatie.   Gezinsdag in Gent Het Oost-Vlaamse regenbooghuis Casa Rosa organiseert op 12 mei de gezinsdag ‘Elk gezin anders, allemaal Gent’. Dit is een dag voor de diverse gezinnen die Gent rijk is. Er is kinderanimatie, workshops voor groot en klein en een leuke standenmarkt. Stad Gent, IN-Gent, de jeugddienst, vzw Jong, Unia en Freetime zijn medeorganisatoren van deze dag. Meer info? www.cavaria.be/gezinsdag   Wil je verder op de hoogte blijven, volg dan zeker de Facebookpagina IFED België.  

Gezellige avond in Brussel eindigt met holebifoob geweld

J. en C. brachten de avond door op het Primavera Queer-event in het RainbowHouse Brussels. Toen ze rond 2.30 uur hand in hand terug naar huis liepen, werden ze ter hoogte van het beursgebouw gespot door een groepje jongeren. Een aantal van de jongeren, keek naar het koppel terwijl ze dingen tegen elkaar fluisterden.    Intimidatie Ze achtervolgden het koppel, riepen scheldwoorden naar hen, stelden vragen over hun geaardheid en intimideerden hen. C. stopte en probeerde een gesprek aan te gaan. De jongeren omringden hem en hij probeerde twee jongeren weg te duwen. Het koppel probeerde opnieuw hand in hand weg te stappen waarop een van de jongeren achter hen liep en C. een klap in zijn nek gaf en meteen met de anderen wegliep. J. werd razend en riep scheldwoorden naar het groepje.    De jongeren liepen terug naar het koppel en vier jongeren vielen C. aan. Ze gaven hem verschillende slagen in de nek waarna C. op de grond viel. Tijdens dat gevecht ging J. met de vijfde jongere in gevecht waarna twee andere jongeren van dezelfde groep het groepje vertelden om te stoppen. De bende vluchtte weg en liet het koppel achter zich. Ze voelden zich totaal overvallen en probeerden hun weg naar huis eindelijk verder te zetten.    Onrechtvaardig Aan het Sint-Katelijneplein, riep een meisje van de groep naar hen om papieren terug te geven die ze verloren tijdens het gevecht. Ze vertelde hen dat ze niet achter holebirelaties staat, maar dat ze het onrechtvaardig vindt dat ze daarvoor slagen krijgen. C. antwoordt haar dat het hem niet interesseert wat zich in haar bed afspeelt en dat ze het fijn zouden vinden indien dat wederzijds zou zijn   J. sluit zijn Facebookbericht af met de titel ‘Ik zal me nooit aanpassen’. Hij zal zich nooit aanpassen aan ‘de zieke maatschappij waarin iemands hand vasthouden leidt tot haat en agressie’.   "Wat me shockeerde, is hun leeftijd", voegt J. nog toe in een gesprek met VRT NWS. "Ze leken hooguit 18. Dat is toch iets voor alle heterokoppels met kinderen of die kinderen zullen hebben: jullie mogen denken wat jullie willen over homoseksualiteit, maar als jullie jullie kinderen niet leren respect te hebben, worden ze mogelijk agressievelingen."   Frank Schoenmakers van het RainbouwHouse Brussels was hiervan maandag op de hoogte en heeft contact gehad met de slachtoffers. Het koppel staat ook op de poster van het Pride Festival van dit jaar (zie hieronder).   Heb je ook te maken met haatboodschappen? Je kan ook aangifte doen via de app van Uni-Form, je kiest zelf of de melding wordt doorgegeven aan de politie. Bij dringende gevallen kan je altijd terecht op het noodnummer 112 of in het dichtstbijzijnde politiekantoor.    Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533.    ZiZo schreef hierover een uitgebreid artikel. Meer informatie vind je ook in de online brochure Opvallen & Rechtslaan van çavaria en de website van Uni-form  

 

Filmdebuut ‘Girl’ van Lukas Dhont geselecteerd voor ‘Un Certain Regard’ op Cannes

Het is best bijzonder dat een Vlaamse debuutfilm geselecteerd wordt voor Cannes, weet Ward Verrijcken ons te vertellen: “Zo’n nominatie is zeldzaam voor élke regisseur in élke natie van de wereld. Zeven à acht jaar geleden deed de Vlaamse film het goed in het buitenland, maar die populariteit was nu weer even gezakt.” klinkt het. “Toch is Lukas’ film blijkbaar goed genoeg om meteen in een zeer prestigieuze selectie terecht te komen. Dat maakt me ontzettend benieuwd naar Girl.” Voor regisseur Lukas Dhont is het vooral een aangename verrassing dat zijn debuut geselecteerd is voor het komende Filmfestival van Cannes: “Het is een ongelooflijk fijn gevoel om in een rijtje van regisseurs te belanden die ook mijn persoonlijke helden zijn.”   Geweten schoppen De laatste jaren zijn ‘diversiteit’ en ‘intersectionaliteit’ geliefde onderwerpen in de media: de outing van VTM-journalist Bo Van Spilbeeck als trans* vrouw deed veel stof opwaaien op TV, maar ook de #MeToo-beweging zet zich in voor vrouwen in de filmwereld. Toch gaat diversiteit om zoveel meer dan het nomineren van meer vrouwelijke filmmakers, meent Verrijcken: “Diversiteit gaat ook over mensen met een andere huidskleur, een andere seksuele oriëntatie of seksuele identiteit. Het is belangrijk dat een toegankelijk medium zoals film daar op inspeelt en dat filmische rolmodellen de wereld een geweten schoppen. Lukas en zijn film zijn daar een mooi voorbeeld van.”   Ook Lukas vindt het belangrijk om die representatie te verwerken in zijn werk: “In mijn films toon ik mensen waarvan ik het belangrijk vind dat ze getoond worden. Er zijn 300.000 transgenders in België en er is in Vlaanderen nog geen enkele langspeelfilm gemaakt met dit onderwerp, dus ik denk dat het de hoogste tijd was dat Girl gemaakt werd. Het is ook niet de zoveelste film met een transpersonage dat moet vechten tegen de ‘buitenwereld voor haar recht van bestaan. Het gaat om een gevecht met de binnenkant, want het is vooral Lara’s lichaam dat haar tegenwerkt. Ik denk dat dat een verhaal is dat nog niet verteld is.”   Trans* vs. cis Maar waarom dan een jonge cis-man (de 15-jarige nieuwkomer Victor Polster) casten als een trans* meisje als je een film gaat maken over de inwendige worsteling van een trans* persoon? “Ik vind dat een hele interessante discussie in de filmwereld,” vertelt Lukas ons. “Waarom zouden we transgender acteurs niet casten voor transgenderrollen?” Zo is er bijvoorbeeld de serie Transparent, over een vader die op latere leeftijd beseft dat hij eigenlijk een vrouw wil zijn. Jeffrey Tambor (een cis-man) vertolkte de rol van Maura Pfefferman, een trans* vrouw - terwijl er in Hollywood talloze trans* vrouwen aan de bak proberen te geraken voor zulke rollen, maar niet gehoord worden. De serie probeerde dit feit goed te maken door het derde seizoen vol te stouwen met transgenderpersonages.   Lukas vertelt ons dat het bij Girl niet zo eenvoudig was. Nadat ze de casting volledig opentrokken naar zowel (trans*)jongens als (trans*)meisjes die ongelooflijk goed moeten kunnen dansen, zagen ze 500 jongeren van rond de vijftien. “Het werd al snel duidelijk dat het niet evident is om de kwetsbaarheid van iemand te portretteren die vijftien is én die effectief door dat transitieproces gaat. Door gesprekken met trans* vrienden weet ik dat trans* personen later vaak niet herinnert willen worden aan dat proces. Om die kwetsbaarheid vervolgens vast te leggen via een medium als film - dat er altijd zal zijn, dat is allesbehalve evident.” Ook voegde Lukas aan zijn argumentatie toe: “Je hoeft niet hetero te zijn om hetero te acteren, net zoals je geen homo moet zijn om een homoseksuele rol te spelen. Om al die redenen samen hebben wij uiteindelijk gekozen voor iemand waarvan wij 100 procent zeker waren dat hij het personage met een enorme geloofwaardigheid kon neerzetten.”    Het is nog niet bekend wanneer Girl in de Belgische filmzalen verschijnt.  

Holebirechtenadvocaat uit 'Boys don't cry' gestorven

In het Brooklyns Prospect Park in New York zijn de stoffelijke resten van de zestigjarige advocaat David Buckel gevonden. Hij stak zichzelf in brand uit protest tegen ecologische vernieling. Buckel was bekend voor zijn werk rond holebirechten. Hij was de advocaat in de zaak rond Brandon Teena, een transgender die verkracht en later vermoord werd in Nebraska. Dit verhaal werd in 1999 verfilmd als Boys don't cry met Hilary Swank in de hoofdrol.

Wie nood heeft aan een goed gesprek kan steeds contact opnemen met de Zelfmoordlijn of de Holebifoon. Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533. De Zelfmoordlijn is bereikbaar via www.zelfmoord1813.be, telefoonnummer 1813, of verstuur een e-mailbericht via de website. 

Conchita Wurst: "Ik ben al jaren hiv-positief"

De zanger is al jaren hiv-positief. Het was nooit het plan om met deze privéinformatie naar buiten te komen, maar nu "moet" hij wel. "Een ex-vriendje dreigt ermee om de informatie openbaar te maken. Ik zal niemand het recht geven om mij bang te maken en om mijn toekomst te beïnvloeden", schrijft de zanger op Instagram. De verklaring is als en zwaard van Damocles dat boven zijn hoofd hangt en waarvan hij zich voor de rest van zijn leven bevrijdt.

Irrelevant Conchita Wurst heeft al die jaren gezwegen om verschillende redenen. "De belangrijkste was mijn familie, die mij sinds de eerste dag onvoorwaardelijk heeft gesteund. Ook mijn vrienden zijn al een ruime tijd op de hoogte en behandelen mij op een manier die ik iedere hiv-patiënt zou toewensen. Ten tweede vind ik dat deze informatie eigenlijk irrelevant is voor het publiek en enkel belangrijk is voor de mensen met wie seksueel contact een optie is."   De zanger is sinds de diagnose in behandeling. Hij laat weten dat de ziekte onder controle is. "Ik kan het virus niet doorgeven."   Wurst schrijft nog dat hij hoopt dat zijn besluit om zich te outen 'helpt om de stigmatisering van mensen die besmet zijn met hiv  te verminderen'. Tot slot bedankte hij de fans voor hun steun.    Stigma "Een hiv-infectie is niet te genezen, maar wel te behandelen. Je kan er een prima leven mee leiden en mensen met hiv hebben een normale levensverwachting. Ze ondervinden vooral problemen door het stigma rond hiv. Dat uit zich meestal in discriminatie zoals uitsluiting, verwijten, onnodige hygiënische maatregelen...", zegt Thierry Franck van Sensoa.    "Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat onwetendheid en irreële angst leiden tot een negatieve houding ten aanzien van mensen met hiv. Als je zegt dat je kanker hebt, is de reactie vaak empathisch. Als je leeft met hiv, kan de reactie veroordelend zijn. Daarom houden velen hun hiv-status geheim, ook voor familie en vrienden. Voor de kwaliteit van leven is dit niet bevorderend. Hiv-stigma leidt tot het verbreken van sociale relaties en een verminderd psychologisch welbevinden. Het belemmert ook hiv-preventie, het tijdig testen op hiv en het trouw innemen van de hiv-medicatie", aldus Franck.   Rolmodel "Wurst is sinds de overwinning in 2014 een positief rolmodel voor de LGBT+ gemeenschap. Zo zag het genderteam van het UZ Gent na Conchita’s Eurosong-overwinning het aantal transgenderpatiënten met 30 procent groeien. Dat ze nu een rolmodel kan worden voor veel mensen met hiv is toe te juichen", besluit Franck.  

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533. Meer info over hiv vind je op www.seksualiteit.be of www.mannenseks.be.

Twee gelijkgestemde zielen: Bo en Katrien over hun hechte therapeut-cliëntrelatie

ZiZo sprak hen over hoe bijzonder hun band is, en op welke manier die het proces van de transitie beïnvloedt.    Bo, hoe ben jij bij Katrien als logopediste terechtgekomen?   Katrien: “Oh, dat is een mooi verhaal.”   BO: “Op Tinder hé. (lacht)”   Katrien: “Nee, dat was op de T-day, een ontmoetingsdag voor en door transgenders. Op die dag waren er tal van workshops, onder andere over mentaal welbevinden en terugbetalingen bij transgenderzorg. Ik gaf er een workshop over logopedie.”   Bo: “Ik kende Katrien al van YouTube. Toen ik haar naam zag staan bij de stemtraining, dacht ik: ‘Oké, dat is een workshop die ik zeker moet volgen.’ T-day was een bijzondere ervaring voor me. Voor het eerst kwam ik er in contact met lotgenoten. Een onbeschrijfelijk gevoel.”   Katrien: “Aan het begin van elke workshop laat ik alle aanwezigen een stukje tekst voorlezen terwijl iedereen de ogen gesloten heeft. Ook ik had mijn ogen dicht, en op een gegeven moment hoorde ik een stem waarvan ik dacht: ‘Wat een mooie radiostem.’ Ik heb toen mijn ogen even opengedaan, en zag een mooie dame zitten ergens achteraan in de zaal. Na de workshop kwam ze naar me toe om na te praten. Na een tijdje vertelde ze me dat ze Bo heette en dat het bij haar een beetje complex was omdat ze reporter was en op tv kwam. Toen kon ik meteen die getrainde stem plaatsen. Een paar dagen later maakte Bo haar eerste afspraak bij me.”   Bo: “Tijdens mijn transitie volg ik mijn buikgevoel. Alle mensen met wie ik tot nu toe verder ga, zijn mensen met wie het klikt.”   Het verschil maken Welke rol speelt logopedie in het transitieproces?   Katrien: “Je mag je stem niet als een los instrument zien, je stem is gelinkt aan je hele lichaam. Aan je mindset, aan hoe je je voelt, hoe je je kleedt... Het is vanzelfsprekend dat, als je geboren bent in het verkeerde lichaam, je je stem nog meer gaat zien als een tweede identiteit. Ik zie mezelf daarom als een echte coach, iemand die niet alleen de stemtransitie opvolgt, maar iemand die aanwezig is in het hele transitieproces. Daarom is die therapeut-cliëntrelatie zo belangrijk.”   Bo: “Wat Katrien mij duidelijk gemaakt heeft, is dat non-verbale communicatie even hard meespeelt als verbale. Je bewegingen, je handen, de blik in je ogen…. Kleine details die het verschil maken tussen een geslaagde transitie of niet. Het is een tweede gezicht. Nu krijg ik aan de telefoon nog vaak ‘meneer’ te horen, omdat ik nog niet ‘vrouwelijk’ genoeg klink. Binnen een paar maanden hoop ik daar, door veel te oefenen, verandering in te krijgen.”   Katrien: “Als reporter ligt de lat voor Bo hoog. Ik verwacht van al mijn cliënten dat ze drie keer per week een stemopname doorsturen. Bo moet veel oefenen, ook al heeft ze het momenteel heel druk. Zonder oefenen gaan we het gewenste resultaat niet bereiken. Ik heb haar al eens op het matje geroepen toen ze haar oefeningen niet gemaakt had. (lacht)”   Bo: “Als ik nu hard mijn best doe, horen mensen al verandering in mijn stem. Het is de bedoeling dat ik op termijn automatisch mijn ‘tweede stem‘ ga gebruiken.”   Word je als therapeut soms geconfronteerd met frustraties bij je cliënten, die tijdens de behandeling, zowel mentaal als fysiek, een heel ingrijpend transitieproces doorlopen?   Katrien: “Elke sessie vraag ik of de oefeningen gelukt zijn. Soms is dat niet het geval omdat er op een ander vlak in de transitie iets niet goed liep. Dan babbelen we daar even over. Mijn cliënten delen vaak heel persoonlijke zaken met me. Onze therapeut-cliëntrelatie is veel intenser dan die met de verschillende chirurgen die de vervrouwelijkende gezichtschirurgie, de borst- en de geslachtsoperaties uitvoeren. Bij mij komen patiënten wekelijks, hem zien ze maar enkele keren voor de operatie. Ik loop het volledige transitieproces met hen door.”   Bo: “Katrien is voor mij echt een vertrouwenspersoon, een luisterend oor, een klankbord. Zoveel meer dan alleen de logopedist.”   Als je zo emotioneel betrokken bent bij je cliënten, kan je dat ’s avonds dan makkelijk van je afzetten?    Katrien: “In het begin nam ik dat mee naar huis, maar ik heb wel geleerd om daarmee om te gaan. Ik ben ook goed omringd door mijn collega’s in de 2Pass Clinic. En als ik voel dat een cliënt het te moeilijk heeft, verwijs ik haar door naar een psychologe met wie ik nauw samenwerk.”    Simpel Hoe hebben jullie de coming-out ervaren?   Bo: “Ik was op een moment gekomen waarop ik voor mezelf moest kiezen, ik kon echt niet anders meer. Ik moest dit doen. Zelfs al hadden ze me bij VTM in de bezemkast gezet, dan nog zou ik doorgaan met de transitie. Ik had nooit durven dromen dat mijn omgeving en mijn werkgever zo ruimdenkend zouden reageren. Ik ben hen daar enorm dankbaar voor.”   Katrien: “Er is een last van Bo’s schouders afgevallen, ze is nu eindelijk de vrouw die ze altijd wilde zijn. Haar ogen stralen dat ook uit, dat zie je meteen. Dat is het mooie aan dit verhaal, dat het allemaal zo simpel kan zijn. De Vlaamse pers en VTM hebben het fantastisch aangepakt. Iedereen vindt het oké. Bo is nog altijd Bo. Haar uiterlijk en stem veranderen, maar haar inhoud en kennis blijven.”   Er zijn verschillende medische ingrepen gepland tijdens Bo’s transitieproces. Hebben die invloed op de stemtrainingen?   Katrien: “Na de gezichtsoperatie worden de sessies even stilgelegd omdat de cliënt haar mond dan niet goed kan bewegen. Een week na de operatie proberen we er terug in te vliegen. De geslachtsoperatie heeft minder invloed. Soms ga ik dan wel thuis bij de cliënten langs, omdat ze zich nog niet kunnen verplaatsen.”   Wanneer stopt de stemtherapie?   Katrien: “Ik vind het moeilijk om vooraf te voorspellen wanneer iemand niet langer professionele hulp nodig heeft. Dat verschilt van cliënt tot cliënt. Je kan altijd blijven finetunen aan een stem. Een stem is nooit ‘af’. Omdat Bo televisiereporter is, ligt de lat voor haar iets hoger. Meestal stopt de therapie op het moment dat de cliënt tevreden is met haar nieuwe stem, dat is het einddoel.”   Moeten trans* mannen ook logopedie volgen?   Katrien: “Bij trans* mannen gaan de stembanden verdikken door de invloed van het hormoon testosteron, hierdoor verlaagt de toonhoogte van hun stem automatisch. Sommigen hebben in het begin moeite om hun nieuwe stem op een correcte manier te controleren.  De stem gaat soms de laagte in en slaat dan weer over in de hoogte, daar moeten we dan een aantal sessies op oefenen. De behandelperiode is dus veel korter dan bij trans* vrouwen.”   Tijdens het interview heb ik niet het gevoel dat ik met een therapeut en een cliënt aan het praten ben. Er zitten precies twee vriendinnen voor me.    Bo: “Onze band is zeer intens. Hoewel we elkaar nog niet zo lang kennen, zijn we al heel close. Ondanks ons leeftijdsverschil, Katrien is even oud als mijn dochter, klikte het meteen.”   Katrien: “Ik heb met al mijn cliënten een intense band omdat ik zo betrokken ben tijdens het transitieproces. Met sommige cliënten bouw ik ook een persoonlijke band op, omdat onze karakters en interesses overeenkomen. De band die ik met Bo heb opgebouwd is wel bijzonder. Toch blijf ik tijdens de therapie professioneel, ik leg bepaalde grenzen op, mijn rol als therapeute blijft primair. Als de therapie afgerond is, denk ik wel dat we contact blijven houden en vriendinnen kunnen worden.”   Bo: “Daar ben ik van overtuigd, dan gaan we eens goed shoppen met z’n tweetjes. (lacht)”  

Dit artikel verscheen ook in ZiZo 142. Je kan een gratis exemplaar van ZiZo meenemen in onze afhaalpuntenOf neem een abonnement, dan krijg je het nummer toegestuurd.

Recensie | Blood Brothers

Rent – de rockmusical

De tweede productie van het gezelschap InTeam had serieuze verwachtingen in te lossen aangezien zij met ‘Rent’ de lat zeer hoog hadden gelegd. De keuze om Blood Brothers te brengen was een goede zet. Deze musical zit qua verhaal, muziek, decor en energie ver van wat de rockmusical Rent is. InTeam is er in geslaagd om een andere maar zeker evenwaardige voorstelling neer te zetten.

Regie, scene, kostuums en zang

De regie lag in handen van Niels de Valk. Wetende dat hij met een zeer jong team te werk moest gaan, verdient hij hiervoor een enorm grote pluim, aangezien het verhaal wel de nodige maturiteit vereist. Voor scenografie werd er gekozen voor platformen, uitschuifbare elementen en vintage klimrekken die ik zelf nog vaak heb beklommen tijdens de turnles. Dit zat zeer leuk in elkaar en gaf de scène telkens een heel ander gevoel. Qua kostuums kwamen dan weer duidelijke bij elkaar passende prints en kleurencombinaties tevoorschijn die het ganse tafereel en de verhaallijn aansterkten. Last but not least: de zang gebeurde onder leiding van Pascale De Turck, een vrouw die geen voorstelling meer nodig heeft, maar wiens zachte en tegelijkertijd toch harde aanpak steeds zijn vruchten afwerpt.  

InTeam is back!

Ik ben alvast zeer tevreden dat InTeam terug is na een welverdiende pauze om zichzelf te herorganiseren. Vanwege mijn samenwerking met hen in de musical ‘Rent’, kan ik je mijn woord geven dat dit een huis is waar we nog veel van gaan horen. Zowel op de bühne als ernaast hanteren zij een professionele bekwaamheid waar velen van kunnen leren. Ik wens ze alvast veel succes.

En voor zij die geen kaartjes hebben: Shame on you.

 

Homofobe bedreigingen aan adres ZiZo-redacteur Rémy Bonny

Als masterstudent Politieke Wetenschappen aan de VUB, specialiseert Bonny zich in de politiek rond LGBT’s in postcommunistische staten. Bonny schreef in de recentste uitgave van ZiZo een artikel over de rechten van transgenders in Armenië. Dit vormde de directe aanleiding voor bedreigingen via zijn Instagram. Het bleek echter niet de eerste maal te zijn dat vanuit Armeense hoek bedreigingen werden geuit. “Toen ik in november vorig jaar het land bezocht, werden me via sociale media al tientallen bedreigingen toegestuurd. Toen was de dreiging echter niet zo concreet, dus vond ik actie ondernemen niet nodig”, legt Bonny uit.

Klacht ingediend

Volgens Bonny zijn er bij de recentste bedreigingen aanwijzingen dat het om een persoon gaat met de Belgische nationaliteit. “Vorige bedreigingen kwamen steeds vanuit het buitenland. Vaak vanuit de landen die ik bezocht om de situatie van holebi’s en transgenders van naderbij te bestuderen. Hoge bomen vangen veel wind, dacht ik toen. Maar als mijn persoonlijke levenssfeer in gevaar komt, vind ik het noodzakelijk om klacht neer te leggen.” Bonny diende klacht in bij de politie van Middelkerke die een proces-verbaal opstelde.

Antipropagandawet

In november beschreef Bonny de Armeense samenleving al als door en door homo- en transfoob. De apostolische Armeense kerk heeft een enorme invloed op de samenleving in het land. Op dit moment zit er een wet in de pijplijn die expliciet discriminatie op holebi’s toelaat. “Deze wet gaat nog verder dan de Russische antipropagandawet. Als hij aangenomen wordt, verklaart de wet homoseksuelen vogelvrij.”, besluit Bonny.

Belang van melden

De belangenverdediger van holebi’s en transgenders çavaria benadrukt het belang van melding maken van holebifobie en transfobie. “Om haat en geweld tegen holebi’s en transgenders aan te pakken moeten we weten waar en wanneer het zich voordoet”, legt çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs uit. “Als je iets meemaakt is het dan ook heel belangrijk dat je dat meldt bij de politie, via de UNI-FORM app, de Holebifoon of via een meldpunt discriminatie.”

Nood aan een gesprek?

Werd je zelf het slachtoffer van geweld of intimidatie? Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Holebifoon kan via www.holebifoon.be of 0800 99 533.

Het Partnerproject van TIP: Samen in transitie

“Als ik op een congres in het buitenland ben, kijken ze me altijd met verbazing aan,” zegt Verbeke, “het is vaak al moeilijk om subsidies te krijgen voor projecten voor transgenders zelf, laat staan voor hun omgeving.”   Wanneer en waarom zijn jullie met het project gestart? “We zijn gestart in 2016. Er was nood aan, omdat partners van transgenders vaak het gevoel hebben dat ze in de kou blijven staan. Vaak zijn hulpverleners meer bezig met de noden van de transgender partner. Het is dan makkelijk om het gevoel te hebben dat niemand naar je luistert. Veel mensen steunen hun transgender partner, maar wie steunt hen?”   Wat doet het partnerproject concreet? “We organiseren praatavonden voor de partners van transgenders. De transgender partner is dan niet aanwezig, zodat mensen vrij kunnen praten over hun eigen gevoelens, problemen en zorgen. Het gaat om lotgenotencontact. Zo hebben we ook een twintigtal (ex-)partners opgeleid tot ervaringsdeskundigen. Dat zijn mensen die doorgaans het transitietraject van hun (ex-)partner al hebben meegemaakt. Ze worden gekoppeld aan mensen die nog helemaal aan het begin staan. We hebben mensen gezocht die op een respectvolle en genuanceerde manier kunnen spreken over hun eigen ervaringen. Ze kunnen helpen met concrete informatie, maar ook met zelfzorg.”   Zijn er ook initiatieven voor andere familieleden, zoals ouders en kinderen? “Jammer genoeg is er momenteel niets voor kinderen. Soms gebeurt dat officieus via één van de kinderen van een ervaringsdeskundige. We proberen te helpen waar we kunnen. Bovendien heeft het UZ Gent een kinder- en jongerenteam, waarbij kinderen van trans* ouders begeleid worden. Ouders van trans* kinderen kunnen dan weer terecht bij Berdache.”   Vooral vrouwelijke partners Wat voor mensen krijg je hier over de vloer? “Het gaat in eerste instantie over mensen die willen komen, die aan hun relatie willen werken. In de praktijk zien we dat ongeveer 8 op de 10 partners die hier aankloppen vrouwen zijn, zowel bij trans* mannen als bij trans* vrouwen. Mannelijke partners van trans* mannen komen veel minder voor, hoewel de twee die ik wel heb gezien - voor zover ik weet - nog samen zijn.”   Wat zijn de meest voorkomende problemen of valkuilen die je ziet? “Er is heel veel onzekerheid over de toekomst. Vaak geven de cisgender partners ook aan dat ze zelf niet weten hoever ze mee willen of kunnen gaan in het proces.”   “Wat heel erg opvalt, is het verschil in tempo. We zeggen altijd “de een zit op de TGV, de ander op de boemeltrein”. De trans* persoon zit meestal al jaren met die gevoelens en eens de outing is gebeurd, kan het niet snel genoeg gaan. Bij de andere partner is het dan weer vaak een donderslag bij heldere hemel. Die moet nog aan het idee wennen.”    “Ook de fysieke aspecten van een eventuele transitie kunnen een uitdaging zijn. Die hormonen doen wel wat met je. Dus zit de partner -tijdelijk- met een soort volwassen puber in huis.”   “De maatschappelijke impact is evenmin te onderschatten. Partners gaan daardoor hun eigen identiteit in vraag stellen. Ze krijgen van de buitenwereld ook vragen zoals “Ben je nu lesbisch? Ben je homo?”. Of zelfs omgekeerd. Ik had hier een vrouw die zei dat ze zo trots was om met haar vriendin een lesbisch koppel te zijn. Dat veranderde dan, toen deze de transitie maakte naar man. In die zin is een grotere aanvaarding van transgenders ook gunstig voor hun partners.”   Loyaliteit Zijn er ook positieve zaken? “Jazeker, de trans* persoon bloeit helemaal op eens hij met de transitie begint. Er is ook meer rust. Dat is vaak ook iets wat de partners aangeven. Wat me ook opvalt is de loyauteit die de cisgender partners hebben. Zelfs al worstelen ze zelf met een aantal dingen, ze tolereren niet dat iemand anders nog maar een slecht woord zegt, zélfs als de relatie eindigt.”   Hoeveel mensen blijven er uiteindelijk samen? “Dat weten we niet. Er is jammer genoeg bijzonder weinig onderzoek naar gedaan. We merken wel dat er bij de relaties die uiteindelijk slecht eindigen ook andere problemen meespelen dan enkel het transgegeven. Sommige mensen blijven samen voor een  project, zoals de opvoeding van  de kinderen. Weer andere mensen beslissen dat ze uit elkaar gaan omdat ze niet meer seksueel compatibel zijn, maar blijven elkaar steunen als vrienden.”   Wat is volgens jou het belangrijkste gegeven om samen te blijven?  “Open communicatie, respect en de bereidheid om compromissen te sluiten.”  

Belgian Pride 2018: Your Local Power!

Lokaal beleid

Dan hebben we het niet alleen over de heraanleg van het plaatselijk park, het beleid in de gemeenteschool of de goede werking van het OCMW. Ook je lokale gemeente- of stadsbestuur kan het wezenlijk verschil maken en je woonplaats tot een echte regenboogbubbel omtoveren, als je dat wenst natuurlijk.

Het verwondert dan ook niet dat de Pride dit jaar in het teken staat van de lokale verkiezingen. De Belgian Pride zet in 2018 de gemeenten en steden in het zonnetje, of liever: onder de regenboog! Met de slogan ‘Your Local Power!’ willen we gemeente- en stadsbesturen aanzetten om een expliciet en geïntegreerd lokaal LGBT+ beleid te voeren.

Regenboogvlag

Gemeenten en steden kunnen én moeten het verschil maken. Ze moeten verantwoordelijkheid opnemen voor het welzijn van al hun inwoners. Het wapperen van de regenboogvlag aan het gemeente- of stadhuis, tijdens de Pride-periode, staat hiervoor symbool. De gemeente of stad toont zich hiermee solidair met de LGBT+ gemeenschap. Dat symbolisch gebaar is geen aantasting van de neutraliteit. Integendeel, pas als er erkenning is voor diversiteit en inclusie, kan er actief gewerkt worden om alle vormen van discriminatie uit te sluiten

Door kleinere en grotere acties kan je als beleidsmaker het leven van vele burgers net iets rooskleuriger maken: een diversiteitscharter in sportclubs introduceren, informatie over gender en seksualiteit in bibliotheken beschikbaar stellen, logistieke en financiële steun verschaffen aan lokale verenigingen, getuigenissen en vormingen in het gemeenschapsonderwijs, een queer filmfestival in de plaatselijke cinema of het cultureel centrum; LGBT+ acties in gemeenschapscentra en jeugdhuizen, informatie verschaffen over wat je kan doen als je slachtoffer of getuige bent van discriminatie, in woonzorgcentra ruimte bieden aan intimiteit en (holebi)seksualiteit, vormingen geven aan lokale politiezones en gemeenteambtenaren, Gelijke Kansen als een expliciete bevoegdheid in het gemeente- of stadsbestuur opnemen…

Duwtje in de rug

De lijst van mogelijkheden van wat steden en gemeenten kunnen ondernemen is eindeloos. Vele van deze acties zijn trouwens heel eenvoudig uit te voeren. Soms heeft jouw lokaal bestuur alleen een duwtje in de rug nodig, en dat duwtje kun jij op 14 oktober in het stemhokje geven. Een goed lokaal bestuur werkt op maat van de noden en behoeften van alle inwoners. Wat heeft de LGBT+ gemeenschap nodig in jouw stad of gemeente?

Op 19 mei kun je al een duidelijk (en luid) signaal geven aan de politici. Maak je wensen kenbaar op de Belgian Pride. Tot dan? Iedereen welkom!

Succesregisseur Eytan Fox verzoent zich met macho’s

Wat was je rol tijdens Film Fest Gent?
“Ik was dit jaar uitgenodigd als jurylid, wat ik als een grote eer beschouw. Het was wel een druk schema, omdat de juryleden natuurlijk enorm veel films te zien krijgen. Het is overigens al de derde keer dat ik Gent bezoek. Tijdens een van mijn vorige bezoeken was ik hier met de Israëlische acteur Lior Ashkenazi. We hebben hier toen ook genoten van het uitgaansleven.”

The Bar Mitzvah

Je hebt zelf een nieuw project op de agenda staan. Wat kun je daar al over vertellen?
“Ik werk aan de webserie ‘The Bar Mitzvah’. Dat is een gloednieuwe format voor het nieuwe streaming-platform Blackpills. De serie gaat over twee joodse-Amerikaanse mannen die samen een zoon hebben. Voor zijn bar mitswa hebben zij een reis naar Israël gepland, en op die reis gebeurt er een en ander. De serie is eerder licht en humoristisch dan gevuld met zware thema’s en problematieken. Ik probeer de zaken er wat om te keren. Zo is de zoon van de twee mannen hetero en zal hij naar hen toe hierover uit de kast moeten komen. Een beetje de wereld op zijn kop dus. Verder kan ik nog niet zoveel zeggen over dit nieuwe project. Het is leuk en energiek, maar nog niemand heeft het gezien. We moeten het er volgend jaar nog eens over hebben als iedereen het heeft gezien.

Normaal raak je met je films nogal zware thema’s aan. Dit wordt wellicht je eerste werk waarbij we ook geen mannen in uniform zullen zien.
“Mijn laatste film ‘Cupcakes’ was ook al iets lichter, meer een musical, maar het klopt dat ik normaal de zware thema’s en taboes niet schuw. Ik hou van de frictie tussen het beeld van de harde, ruwe machoman die in Israël een lange tijd werd vooropgesteld, en mannen vandaag. Deze machomannen hadden zeker een plek in de zware tijden die we als land achter de rug hebben. Onze mannen waren hard en wisten hun emoties weg te cijferen. Ze zijn onze vaders en grootvaders, en velen onder hen verwachten van ons dat wij net zo zouden worden. Als homoseksuele man heb ik hier zelf een innerlijke strijd over gevoerd, en velen met mij. Enerzijds wil je natuurlijk graag voldoen aan het toekomstperspectief dat je familie en de samenleving voor jou hebben bedacht, anderzijds is er iets in je dat dit pertinent weigert.”

Ondanks de interne strijd met de ouderwetse machomannen, zijn deze mannen in jouw films juist vaak wel sympathieke types. Je portretteert hen totaal niet als extreem vijandig of iets dergelijks.
“Dat is ook nooit mijn bedoeling geweest. Ik probeer wederzijds begrip te creëren. Deze mannen stoppen hun emoties vaak enorm ver weg en vinden dat zichtbare emoties niet horen bij het man-zijn. In mijn films wil ik hen enigszins openbreken, zodat ze leren dat het niet verplicht is, en dat je uiteindelijk dingen zult moeten verwerken. De homoseksuele mannen in mijn films maken dat voor hen soms gemakkelijk, doordat zij opener zijn of juist wél over emoties durven praten. Het wederzijdse begrip vindt vaak plaats via kleine dingen, die later kunnen uitgroeien tot iets groters.”

Clash in het leger

Alle Israëli’s zijn verplicht een aantal jaren dienstplicht te vervullen. Zorgt dit voor een zekere clash?
“Ja, zeker in mijn tijd. Toen ik de film ‘Yossi & Jagger’ maakte, was homoseksualiteit in het leger nog een enorm taboe. We vroegen het leger of ze mee wilden werken aan de film, maar ze weigerden. Alle uniforms en accessoires waren uiteindelijk van de acteurs en crew zélf.”

“Als homoseksuele man word je verplicht om een aantal jaren van je leven door te brengen in een enorm harde, mannelijke wereld. Die confrontatie resulteert soms in een clash. Er valt ook iets te zeggen voor deze geforceerde samenkomst, namelijk dat ze ook daadwerkelijk gebeurt. We kunnen er niet voor weglopen, ook al zouden we dat vaak graag willen. Daardoor moeten we er op de een of andere manier met elkaar uitkomen. ‘Yossi & Jagger’ ging over twee mannen die tijdens hun dienstplicht verliefd op elkaar worden. Na de release kwam er enorm veel kritiek op mijn film. Er werd een nationaal debat gevoerd, maar de boventoon was uiteindelijk wel dat mensen ontroerd waren door de liefde en het persoonlijke verhaal.”

“Vijftien jaar later durf ik zeggen dat we enorme stappen vooruit hebben gezet en ben ik trots dat ik daar mijn bijdrage aan heb kunnen leveren. ‘Yossi & Jagger’ wordt tegenwoordig door het leger getoond op hun georganiseerde culturele samenkomsten. Ze hebben me zélf aangeboden om samen te werken aan mijn latere films. We staan zelfs zover dat er in het leger absoluut geen problemen meer bestaan zijn rond homoseksualiteit. Het is zelfs een plek geworden waar jongens en meisjes uit conservatieve plaatsen in Israël naartoe gaan om uit de kast te kunnen komen. Het is jammer dat de dienstplicht er nog moet zijn, maar op vlak van aanvaarding van homoseksualiteit is er een enorme verbetering.”

Je slaagt erin taboes te doorbreken. Wat kunnen filmmakers van jouw aanpak leren?
“Als je een (maatschappelijk) probleem wil aanpakken of er begrip voor wil kweken, is het gemakkelijker wanneer het gaat over iets dat dicht bij jezelf ligt. Zo kun je bestaande nuances goed verwerken in het totaalbeeld. Ik denk dat het goed is om te focussen op individuele relaties en belevingen die passen in de problematiek die je wil behandelen. Als het gaat om de acceptatie van homoseksualiteit, heb ik altijd geprobeerd om op de persoonlijke verhalen te focussen door beide kanten te belichten en niemand zwart te maken. Dat bevordert de toenadering.”

Invloed van religie

Alhoewel veel mensen Israël associëren met religie lijkt hiervoor geen grote rol weggelegd in jouw films. Waarom?
“In mijn films is er natuurlijk altijd het kader van de joodse cultuur, veel meer dan een religieus kader. Israël heeft een zeer eigen cultuur en geschiedenis. Sociale druk en conservatieve houdingen spelen daarin soms een rol. Bijvoorbeeld ‘The Bubble’ speelt zich af in Tel Aviv, een stad die te vergelijken is met andere Westerse grootsteden. Religie speelt daar maar een kleine rol.”

“In mijn nieuwe reeks ‘The Bar Mitzvah’ heeft religie wel een lichte invloed. Een joodse familie gaat naar Israël om hun kind een bar mitswa te laten meemaken. Ze zijn wel Joods, maar ook twee homoseksuele mannen met een zoon. De serie gaat meer over de familie, de banden, en bevat veel humor. Niet eens specifiek mijn humor! Mijn partner heeft het scenario geschreven, samen met een bekende Israëlische comedian. En ik regisseer de serie.”

Voel je de behoefte om ooit een film te maken over een religieus onderwerp?
“Ik heb wel eens overwogen om een film of serie te maken over een zeer bekende rabbijn in Israël. Mijn eigen vader was ook een rabbijn. Het onderwerp ligt mij dus vrij nauw aan het hart. Deze bekende rabbijn en leider met elf kinderen was ook een groot schrijver en poëet. Dus had hij veel aanzien. Sommigen zagen hem bijna als een profeet. Plots werd hij aangeklaagd voor seksuele intimidatie en de hele bevolking was in shock. Leden van de overheid waren in shock, bekende Israëli’s waren in shock. Het was een enorm schandaal. Mij lijkt dat een enorm interessant verhaal met een conflict en mogelijkheden. Het zou interessant zijn om daar een script over te schrijven waarin ook het religieuze aspect aan bod komt, los van het schokkende verhaal.”

Hoeveel van je eigen ervaringen zijn terug te vinden in jouw werk?
“Wat aan bod komt is het opgroeien als homoseksueel en het conflict tussen wie ik was, hoe de mannen om mij heen waren, en hoe de cultuur was. Daarnaast gaat mijn werk over de man die ik moest worden: macho, sterk, stoer en hetero. Dat was niet eens een vraag. Dat was gewoon duidelijk, zo moest ik ook zijn.
Dat conflict zal je vaak terugzien in mijn werk: de twee verschillende mannen die er met elkaar uit moeten komen. Toen ik opgroeide in Israël bestond het woord ‘homoseksueel’ zelfs niet, zelfs niet als scheldwoord. Er bestond geen woord voor. Homoseksuelen bestonden misschien in de VS of in Nederland, maar niet in mijn land. Dat kwam daar gewoon niet voor. Dus hadden we er ook geen woord voor nodig. Als je er op jongere leeftijd achter komt dat je homoseksueel bent, zorgt dat voor enorm veel drama en conflict. Wie je bent, wordt dan enorm moeilijk te verzoenen met wie de samenleving en je ouders verwachten dat je bent of wordt.”

Interview door Tristan Bons.

Recensie | Unmasked: Het beste van het beste van Andrew Lloyd Webber

Webbers muziek wordt opgevoerd aan beide kanten van de oceaan en hij is de enige componist, samen met Rodgers & Hammerstein, die vier shows tegelijk had lopen op Broadway.

 
Dat de man überhaupt 70 kaarsjes mocht uitblazen, is al reden tot feesten genoeg. Hij lijdt immers al heel zijn leven aan 'insulinedependente diabetes' en overleefde nipt de complicaties van prostaatkanker in 2009.
 

Muzikaal fotoalbum

Dit jaar zullen we waarschijnlijk nog verschillende vieringen mogen meemaken, maar Sir Andrew verrast vriend en vijand nu al met een bijzonder grappig geschreven autobiografie, ‘Unmasked’ en - noblesse oblige - een nieuwe officiële compilatie van zijn grootste successen, ‘Unmasked: The Platinum Collection’.
 
Je kan niet anders dan verbluft de tracklist bekijken. De gemiddelde popliefhebber zal de meeste nummers probleemloos kunnen meeneuriën, zich niet bewust dat ze uit een musical komen. ‘Superstar’ (Murray Head), ‘No Matter What’ (Boyzone), ‘Take That Look Off Your Face’ (Marti Webb), en ‘Don’t Cry For Me, Argentina’ (Julie Covington / Madonna) stonden ook bij ons indertijd hoog in de hitparade. Het beluisteren van deze verzameling liedjes is dan ook als het bladeren door een muzikaal fotoalbum: de herinneringen komen zo naar boven. Meer dan welke andere musicalcomponist ook weet Lloyd Webber melodieën te schrijven die niet alleen tijdloos zijn, maar ook - en vooral - kunnen bestaan buiten het verhalend kader van het theater.
 
Ook legendarisch: Webbers neus voor talent. Grote West Endnamen als Elaine Paige, Michael Ball, Sarah Brightman en Michael Crawford danken hun plaats in het spotlicht aan de casting van Sir Andrew zelf.
 

Jongere generatie

De meeste liedjes op deze verzameling worden gebracht in de meest gekende versie: hetzij de commerciële singleversie of die van de originele cast. Maar voor deze uitgave werden er ook enkele nieuwe versies opgenomen. Dat is niet altijd een onverdeeld succes, want op één punt gaat het fout. Musicalfans kunnen misschien wel van mening verschillen of Elaine Paige dan wel Barbra Streisand de beste versie van ‘Memory’ heeft opgenomen, maar ze zullen het wel eens zijn dat het niet Nicole Scherzinger is. Haar poging is verdienstelijk, maar weinig persoonlijk. Haar aanwezigheid kan alleen verklaard worden door het feit dat Sir Andrew ook een fijn ontwikkeld marketingtalent heeft en weet dat Scherzinger een jongere  generatie weet aan te spreken. Net als Beyoncé, die wél weet te ontroeren met ‘Learn To Be Lonely’ of Lana Del Rey, die Madonna naar de kroon steekt met een verrassende invulling van ‘You Must Love Me’. Gregory Porter geeft ten slotte een van de meest soulvolle interpretaties van ‘Light At The End Of The Tunnel’ van alle bestaande uitvoeringen.
 
Als toegift zijn er nog een handvol nieuwe symfonische bewerkingen van ouvertures en suites die bijzonder indrukwekkend zijn, en de vergeten parel ‘It’s Easy For You’, die Sir Andrew schreef voor Elvis Presley. Het bijgevoegde cd-boekje is mooi verzorgd, met dankwoorden en anekdotes van onder andere Barbra Streisand, Elaine Paige en Glenn Close. Lloyd Webber zelf voorziet elk nummer van persoonlijke commentaar.
 
 
Unmasked: The Platinum Collection bestaat in twee versies: een met vier schijfjes en een met twee schijfjes. De tracklist is volledig anders. De eerste omvat het beste van Andrew Lloyd Webber, de tweede het beste van het beste.
 
Een aanrader voor fans jong en oud.

Pagina's