ZiZo Online - Laatste nieuws

Mensen met autisme zijn vaker holebi of transgender

Een Zweeds onderzoek waarbij meer dan 47.000 volwassenen bevraagd werden, toont aan dat mensen met ASS zich gemiddeld drie keer zo vaak aangetrokken voelen tot personen van hetzelfde gender. Het onderzoek werd uitgevoerd door Kyriaki Kosidou, dokter aan Karolinska Institutet, een medische universiteit in de gemeente Solna bij Stockholm.

De aandoening die in de volksmond bekend staat als autisme heet eigenlijk ‘autismespectrumstoornis’ of ASS. Wat ASS precies inhoudt voor mensen die het ervaren, kan sterk verschillen en is moeilijk uit te leggen. Wat steeds terugkomt is dat mensen met ASS prikkels (zoals geluid, geur of woorden) op een andere manier verwerken.

Het mensen met ASS soms veel moeite om dingen te doen die voor mensen zonder ASS vanzelfsprekend zijn

Vaak hebben ze een goed oog voor detail en zijn ze eerlijk, recht door zee, analytisch en hardwerkend. Daarentegen hebben ze moeite met overzicht houden en met sociale interacties. Ook hun eigen gevoelens, zoals honger, jaloezie of liefde, zijn voor hen moeilijk te interpreteren. Daarom kost het mensen met ASS soms veel moeite om dingen te doen die voor mensen zonder ASS vanzelfsprekend zijn, zoals een gesprek voeren over de telefoon.

Jaimie Deblieck, Mister Gay Belgium 2017, heeft ook autisme. “ASS in combinatie met mijn homoseksualiteit is voor mij absoluut geen evidentie,” vertelt hij. “Dat komt omdat mensen met ASS vaak kampen met een tekort aan zelfvertrouwen. Bovendien hebben mensen vaak een oordeel klaar over ASS’ers zonder veel te weten over de aandoening.” Jaimie zet zich samen met de Vlaamse Vereniging Autisme in voor meer zichtbaarheid rond het thema LGBT en autisme.

Cijfers over seksualiteit

Volgens het onderzoek uit Zweden zijn die personen dus ook tot drie keer toe meer geneigd om zich aangetrokken te voelen tot hun eigen gender. Maar niet elk onderzoek komt op datzelfde resultaat uit: de cijfers van 2017 uit het Nederlands Autisme Register (NAR)  van de Vrije Universiteit Amsterdam geven het volgende beeld weer: bij de bevraagde vrouwen zegt 27% zich aangetrokken te voelen tot mannen en vrouwen, en 5% uitsluitend tot vrouwen. Bij mannen is die verdeling respectievelijk 8% en 9%. Nog 3% van de mannen viel onder ‘anders’.

De cijfers vertellen dus niet het volledige verhaal, maar lijken wel op een verband te wijzen. Tot op heden weet men echter nog niet hoe precies ASS en seksuele oriëntatie aan elkaar gerelateerd zijn, maar dat verband wordt in de laatste paar jaren steeds vaker onderzocht. Jeroen Dewinter, klinisch psycholoog en onderzoeker aan Universiteit van Tilburg, verdiept zich in seksualiteit bij personen met autisme.

“Er werd al een tijdje geleden geopperd dat er meer jongens met autisme zijn die ook homo of biseksueel zijn, maar er waren geen studies die dat onderzochten in voldoende grote groepen. In het voorbije jaar is dat veranderd.” Dewinter voert onderzoek naar de seksuele aantrekkingskracht die mensen met autisme voelen. “In het NAR zagen we dat 81% van de mannen met autisme en 56% van de vrouwen aangaf dat ze zich enkel aangetrokken voelden tot iemand van een ander gender. Dat is aanzienlijk minder dan in een onderzoek bij de ganse Nederlandse bevolking.”

Cristian Newman (Unsplash) Geneigd te experimenteren

Het is trouwens niet genoeg om gewoon de cijfers naast elkaar te leggen: “Een deel van de deelnemers in ons onderzoek gaf ook aan dat ze zich in geen van die categorieën herkenden,” gaat Dewinter verder. “Daar kunnen verschillende verklaringen in meespelen, zoals mensen die twijfelden, of gewoon niet wilden antwoorden. We hebben te weinig gegevens om daar meer over te zeggen.”

Over het verband tussen ASS en holebi’s is het nog te vroeg om conclusies te trekken. “Er zijn al mogelijke verklaringen bedacht voor het hogere aantal holebi’s bij mensen met autisme, maar geen van die verklaringen is goed onderzocht. Misschien is het biologisch bepaald, maar er zijn ook sociale of psychologische redenen mogelijk. Mensen met ASS zijn bijvoorbeeld minder beïnvloedbaar door maatschappelijke normen en meer geneigd te experimenteren.”

Het doel moet zijn dat mensen met ASS zich goed voelen met hun seksualiteit en aangename ervaringen kunnen opdoen

Bestaat er een kans dat er ook een link is tussen ASS en trans*personen? Volgens Dewinter geeft de literatuur daarin ook nog geen uitsluitsel. “Over genderdysforie en autisme is de voorbije jaren veel geschreven,” legt Dewinter verder uit, “maar het blijft onduidelijk of het nu juist meer of minder voorkomt. Ook in ons onderzoek hebben we bevraagd in welke genderrol mensen met ASS zich herkenden. Er waren een groot aantal deelnemers die zich niet enkel identificeerden met het gender dat hen werd toegewezen bij geboorte, maar dat wil niet per se zeggen dat die mensen zich daar niet gelukkig bij voelen of hun gender willen veranderen. Daarvoor zijn er opnieuw verschillende mogelijke verklaringen, zowel biologische, sociale als psychologische.”

“Het doel moet zijn dat mensen met ASS zich goed voelen met hun seksualiteit en aangename ervaringen kunnen opdoen. Aandacht voor het welbevinden van autistische jongeren en volwassenen die zich als LGBT+ identificeren is daarbij extra belangrijk,” vindt Dewinter. “Maar hoe dan ook wordt er al wel rekening mee gehouden. Een team van specialisten heeft bijvoorbeeld de eerste richtlijnen ontwikkeld om zorgvuldig transgender personen met ASS te begeleiden. Dat is belangrijk want deskundige hulpverleners voor autisme zijn misschien niet gespecialiseerd in vragen over genderidentiteit en andersom.”

Ben Weber (Unsplash) Tweede coming-out

Dat gevoel beaamt Ivan Henczyk ook. “Er komt inderdaad veel twijfel en onzekerheid bij kijken. LGBT+-mensen met ASS vragen zich vaak af of ze holebi of trans zijn omdat ze zich daar werkelijk goed bij voelen of omwille van hun plaats op het autismespectrum. Bovendien kunnen ze zelf misschien niet eens de vinger op de pols leggen,” zegt hij. “Jezelf ontdekken is een proces dat al pratende op gang komt, maar voor mensen met ASS is het onder woorden brengen van gevoelens juist best lastig. Ze durven er uit zichzelf vaak niet over te beginnen. Daarom zou het goed zijn als hulpverleners mensen daarin meer zouden kunnen leiden.”

Ivan Henczyk is coördinator van AutiRoze. Die organisatie zet zich in voor de belangen en belevenissen van LGBT+-mensen met ASS. AutiRoze werd drie jaar geleden opgericht in Utrecht. Ze organiseren maandelijkse activiteiten en bijeenkomsten. Ivan zelf had altijd al een knagend gevoel dat hij anders was dan zijn klasgenoten en de diagnose van autisme betekende nog geen echte opluchting voor hem. Vandaar voelde hij de noodzaak om AutiRoze op te richten.

De diagnose van autisme voelde voor Ivan als een eerste coming-out. De tweede, voor zijn homoseksualiteit, kwam vijf jaar later toen hij zestien werd

“Ik werd op de basisschool gepest. Dat was één van de redenen waarom ik werd getest voor ASS. Maar met de diagnose autisme werd het probleem op mij geprojecteerd: dat ik werd gepest lag aan mij, en niet aan de pesters. Daarna besteedde men veel aandacht aan het behandelen van autisme, maar het pesten werd niet aangepakt.” De diagnose van autisme voelde voor Ivan als een eerste coming-out. De tweede, voor zijn homoseksualiteit, kwam vijf jaar later toen hij zestien werd.

Ivan is daarin niet de enige: LGBT+-mensen met ASS geven vaak aan dat het voelt alsof ze twee keer uit de kast moeten komen. “Voor mij voelden beide keren hetzelfde, maar voor mijn omgeving niet. Mensen praten graag over seksualiteit, want dat is spannend en leuk om over te roddelen. Seks heeft een sensatiekracht. Maar over autisme wordt in alle talen gezwegen, misschien omdat mensen niet goed weten wat ze ermee aan moeten, of misschien vinden ze het niet belangrijk. Voor mij was het echter een heel groot onderwerp. Ik wilde er graag over praten en het frustreerde me dat dat niet lukte.”

Erover praten is inderdaad belangrijk. De Vlaamse Vereniging Autisme heeft daarom de Autismetelefoon opgericht. Op weekdagen kun je tussen 9u en 15u30 vrijwilligers bereiken die luisteren naar je verhaal en die je vragen over ASS beantwoorden. Meer info daarover vind je op www.mezelfzijn.be, de website van de VVA.

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met Lumi kan via www.lumi.be[email protected] en 0800 99 533.

Win duotickets voor 'LoveWins'

Op zaterdag 22 december staat de Vooruit in Gent volledig in het teken van fun, friends... and love! DJ's Ilse Liebens en Justin Spears zorgen er voor de "perfect pop sounds".

Ook benieuwd? Neem snel deel aan deze wedstrijd want dankzij ZiZO maak je kans op een duoticket!

Meer info via www.lovewins.be.

Rechter oordeelt dat aanval op Gents homokoppel geen homofoob motief had

Begin augustus escaleerde een ruzie waarbij het homokoppel door de twee verdachten - hun bovenburen - werd aangevallen. Mauro en Thomas deden al verschillende keren aangifte van homofoob geweld en pesterijen. Aan het laatste voorval, waar deze uitspraak over gaat, hielden ze gebroken ruggenwervels en een hoofdletsel over. De buren, een koppel twintigers, moesten zich voor de rechter verantwoorden voor opzettelijke slagen en verwondingen met arbeidsongeschiktheid tot gevolg, met als verzwarende omstandigheid dat het voortgekomen zou zijn uit haat tegen holebi's.

De rechtbank veroordeelde het koppel voor geweld. De man krijgt een werkstraf van 100 uur, zijn vriendin een celstraf van 12 maanden met uitstel. Maar volgens de Gentse rechtbank werden de feiten niet gepleegd omwille van een homofoob motief.

Çavaria verontwaardigd

Çavaria stelde zich burgerlijke partij in deze zaak om erop toe te zien dat het homofoob motief grondig onderzocht wordt en is verontwaardigd door de uitspraak. “De slachtoffers deden herhaaldelijk aangifte van homofobie en zijn onder homofobe verwensingen het ziekenhuis in geklopt. Wat moet er dan gebeuren voor een homofoob motief weerhouden wordt?” vraagt çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs zich af. Ook andere buren deden aangifte van homofobe feiten door dezelfde daders.

Çavaria bekijkt samen met de slachtoffers en het gelijkekansencentrum UNIA welke verdere stappen ze kunnen ondernemen.

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met Lumi kan via www.lumi.be, [email protected] en 0800 99 533.

Antwerp Pride 2019 herdenkt 50 jaar Stonewall-rellen

2019 wordt een bijzonder jaar voor alle holebi’s en transgenders die het geluk hebben dat ze openlijk mogen zijn wie ze zijn. Het wordt ook een jaar van solidariteit met zij die omwille van hun seksuele geaardheid nog altijd vervolgd, gecriminaliseerd en uitgesloten worden.

Met het thema Riot kijkt Antwerp Pride met dankbaarheid terug op de weg die werd afgelegd binnen onze maatschappij, maar tegelijkertijd draaien ze de waakvlam hoger.

Stonewall riots?

Dat de LGBT+ gemeenschap in België vandaag de dag een groot aantal rechten heeft verworven én dat we vandaag een Antwerp Pride kunnen organiseren is te danken aan die veelbewogen zaterdagnacht op 28 juni 1969 in New York.

Toen de New Yorkse politie een zoveelste razzia hield in de homobar Stonewall Inn in Christopher Street pikten de klanten de politiebrutaliteit niet langer. Holebi's, transgenders, sekswerkers en daklozen kwamen samen in opstand. Zwart en wit stonden naast elkaar tegenover een discriminerende overheid. Eerst nog ludiek, maar de schermutselingen groeiden uit tot de zogenaamde Stonewall Riots.

Enkele weken na de rellen werden de eerste Amerikaanse LGBT-organisaties opgericht en een jaar na de rellen werden de eerste Gay Pride Marches georganiseerd. De LGBT+ beweging was geboren.

Strijdvaardige voorzitter

“Vijftig jaar is nog niet zo lang geleden, niet eens een mensenleven,” zegt Antwerp Pride-voorzitter Bart Abeel. “Wat er in die vijftig jaar ten goede is veranderd is één van de grote maatschappelijke omwentelingen in onze geschiedenis. Het is belangrijk om daarbij stil te staan. Maar tegelijk willen we bekijken wat die Riots van toen betekenen voor een nieuwe generatie. De recente gevallen van gay bashing in ons land, de precaire situatie van LGBT+ vluchtelingen of van LGBT+ sekswerkers mogen we niet vergeten. Verontrustende polariserende uitspraken van bepaalde politici in binnen- en buitenland - denk maar aan Brazilië - moeten ons alert houden.”

Riot betekent niet enkel rellen, maar to cause a riot of to be a riot heeft ook de connotatie van feest. Van de boel flink op stelten zetten. “En dat kunnen we bij Antwerp Pride zeer goed,” glimlacht Bart Abeel. “Naast de ernst zal er dus ook plaats zijn voor muziek en kleur.”

Antwerp Queer Arts Festival

Het idee voor het thema komt van het Antwerp Queer Arts Festival (AQAF) dat van start gaat op 5 augustus. Ook AQAF zal als kunstenfestival aandacht besteden aan de Stonewall Riots.

“Door de jaren heen is AQAF een goede partner geworden van Antwerp Pride,” aldus Abeel. “Dat we nu samen voor het eerst naar buiten komen met één gemeenschappelijk thema kan onze samenwerking alleen maar hechter maken.”

Traditiegetrouw vindt Antwerp Pride plaats tijdens het tweede weekend van augustus. Antwerp Pride 2019 zal starten op woensdag 7 augustus en afsluiten op zaterdag 11 augustus. De vaste ingrediënten zoals activiteiten rond mensenrechten, de Parade, het Love United Festival, Pride Night en het Closing Festival blijven.

Attitude Magazine stopt met Vlaamse en Nederlandse editie

De Amsterdamse uitgeverij Media MANsion gaf Attitude een Nederlandstalige make-over, en voor de Vlaamse editie kreeg het de hulp van de ZIZO-redactie. Zo werd iedere editie van Attitude NL  naast heel wat celebrity interviews eveneens  voorzien van een flinke dosis regionaal nieuws en cultuur. Ook de Mister Gay Belgium verkiezing kwam in verschillende Vlaamse edities uitgebreid aan bod.

Tegenvallende inkomsten

Zowel de Vlaamse en Nederlandse editie van Attitude werd gratis verdeeld in verschillende distributiepunten, of kon via een abonnement thuis geleverd worden. Het tijdschrift moest dus vooral overleven van adverteerders, en net daar wringt het schoentje. “Helaas hebben we door tegenvallende advertentie-inkomsten de titel moeten stopzetten in zowel Vlaanderen als Nederland”, verklaart hoofdredacteur Martijn Tulp. “Erg jammer, want we zijn nog steeds van mening dat een magazine als Attitude een goede aanvulling is op het huidige medialandschap”. 

Ben je abonnee?

Attitude Vlaanderen en Nederland is dus een kort leven beschoren, maar toch kan het magazine terugkijken op twaalf mooie edities. De Britse versie van Attitude blijft uiteraard voortbestaan, en zorgt ook in de toekomst nog maandelijks voor een stevige dosis aan internationaal gay nieuws en entertainment.  Huidige abonnees van Attitude Nederland en Vlaanderen zullen individueel worden gecontacteerd door Media MANsion, met verdere praktische info betreffende de stopzetting van het magazine.

De Weekenden op Canvas volgt transitie van Robin

Voor Robin is zingen altijd al een uitlaatklep geweest, hij is allang gek op zingen. Dat was een belangrijke reden dat hij zijn hormonenbehandeling zo uitstelde. Robin wou zijn uitlaatklep niet verliezen door de invloed van de hormonenbehandeling op de stem. Een andere reden die hem deed twijfelen over zijn hormonenbehandeling was dat hij zich niet kon terugvinden in het beeld van de trans* persoon die zijn of haar lichaam haat. In 2018 is Robin dan toch zijn hormonenbehandeling begonnen. Hij denkt dat hij daar toen pas aan toe was omdat de medische wereld en de trans* mensen zelf openstaan voor diversiteit binnen de groep van trans* mensen. Robins sociale transitie is wel al jaren geleden gestart, zo gebruikt hij al ongeveer vijftien jaar de voornaam Robin.

Robin vindt dat hij, net als iedereen, het recht heeft op respect van zijn familie en anderen in zijn omgeving, zoals hij in de trailer van De Weekenden zei: “Ik wil fucking gelukkig zijn. Net zoals jullie dat willen. We hebben er allemaal recht op, allemaal.”

De Weekenden

In De Weekenden zijn negen mensen te zien voor wie 2018 een keerpunt was, uit eigen wil of omdat ze ertoe gedwongen werden. Die negen mensen kwamen doorheen 2018 een weekend per maand samen in een wijnkasteel in Tielt-Winge om lief en leed te delen. Ook Joris Hessels, bekend van Radio Gaga, zakte die weekenden af naar het wijnkasteel. Hessels was blij dat hij onderdeel uit mocht maken van De Weekenden. Volgens hem is het programma “een ode aan het leven, in al zijn complexiteit en z’n herkenbaarheid, en aan de vriendschap.”

Naast Robin zullen ook een man met jongdementie, een alleenstaande moeder die nog een kind wil, een Brusselse hiphopper, een jong parkinson-patiënt, een man die juist een kankerdiagnose kreeg, een schooldirectrice die met pensioen gaat, een Syrische vluchteling en een bioboerin te zien zijn.

De Weekenden op Canvas. Op woensdag en vrijdag om 21.20 uur, vanaf woensdag 12 december.

Win het nieuwe album van Mariah Carey

De zangeres heeft een aantal bekende en verrassende producers in de arm genomen voor dit album. Niet alleen Skrillex, Dev Hynes en Poo Bear werkten mee, maar ook Timbaland, The Stereotypes, Jermaine Dupri Ty Dolla $ign en Blood Orange. De zangeres is haar pop-soul vibe niet verloren, integendeel: op Caution klinkt ze eigentijdser dan ooit, zonder haar roots te verloochenen. Het album bevat o.a. de singles 'With You', 'GFT ' en 'A No No'.

Op vrijdag 14 december houdt haar ‘All I Want For Christmas is You’ tour halt in Vorst Nationaal.
De laatste tickets kan je nog te pakken krijgen via Teleticketservice.

Gerechtigheid voor mensenrechtenactivisten in Oekraïne

Op 8 maart is Vitalina Koval aangevallen met chemische verf door extreemrechtse radicalen. Dit is hoe het leven van een openlijk LGBT+ persoon in Oekraïne eruit ziet.

Wanneer ben je een activist geworden?
“Toen ik 25 werd, heb ik besloten om mijn leven volledig om te gooien. Ik nam ontslag en begon al mijn tijd aan activisme te spenderen. Ik werd coördinator van een gemeenschapscentrum in mijn thuisstad Oezjhorod, waar ik voor meer dan twee jaar met de LGBT+ gemeenschap werkte. Tijdens die periode organiseerden we publieke acties, educatieve programma’s en programma’s rond pleitbezorging. We hebben ook genetwerkt met de politie. Momenteel woon ik wel in Kiev. Ik was in mijn stad niet langer veilig. Als mensen, bijvoorbeeld je buren, erachter komen dat je een LGBT+ persoon bent, zullen ze je proberen weg te jagen.”

Wat zijn de grootste moeilijkheden voor een LGBT+ activist in Oekraïne?
“Het geweld van extreemrechtse bewegingen. Het is één ding om niet veel mensen om je heen te hebben die je accepteren. Als dat zo is, moet je informatieve programma’s creëren, steun bieden en mensen motiveren om meer zichtbaar en open te zijn. Maar wanneer er zo’n 30 tot 40 sportieve mannen naar je acties komen om je te bedreigen en aan te vallen, dat is een situatie van een heel ander niveau. Het moeilijkste moment voor mezelf was toen ik fysiek werd aangevallen.”

80 procent tot 90 procent van openlijk LGBT+ personen krijgen te maken met een vorm van fysiek geweld in Oekraïne

En hoe ziet de situatie eruit voor LGBT+ personen in het algemeen in Oekraïne?
“Je hebt zo goed als twee keuzes. De eerste is om in de kast te leven. Je moet zwijgen, je verbergen, liegen, schijnhuwelijken aangaan, enzovoort. Je leven zal comfortabel zijn voor iedereen behalve voor jezelf. Daardoor zul je zware psychologische problemen ontwikkelen.

“Een andere keuze is om openlijk te leven. Als je probeert als een openlijk LGBT+ persoon te leven, zul je veel haat ervaren in je dagdagelijks leven. Misschien zal daar ook fysiek geweld bij komen kijken. 80 procent tot 90 procent van openlijk LGBT+ personen krijgen te maken met een vorm van fysiek geweld in Oekraïne. Er zal ook veel haatdragende taal naar je hoofd worden gesmeten. Aan de andere kant, als je een activist wordt, zul je sterker worden en proberen om de maatschappij te veranderen. Je probeert dan iets te verwezenlijken op gebied van gelijke rechten voor iedereen in je land.”

© Emma Haverdings Vijftig extreemrechtse radicalen

Je werd aangevallen tijdens de Internationale Vrouwendag op 8 maart. Wat is er toen exact gebeurd?
“Laten we beginnen met de optocht voor de Internationale Vrouwendag in 2017. Het was onze eerste actie voor vrouwenrechten in de Oekraïnse stad Oezjhorod. Het draaide toen rond het bewerkstelligen van de Conventie van Istanboel. Die omvat onder andere een wet tegen huiselijk geweld en voor gelijke lonen. We hadden toen niet eens ‘LGBT+ vermeld omdat we schrik hadden voor aanvallen als we een publieke LGBT+ actie zouden organiseren. We waren toen ongeveer met vijftien vrouwen, misschien een beetje meer. Een extreemrechtse groep van ongeveer dertig sportieve mannen kwam naar ons evenement en begon ons te duwen en beledigen. Ze namen onze borden, braken ze in stukken en gooiden ze bij het vuil. De politie kwam pas aan na een half uur. Normaal gezien hadden ze er wel al vanaf het begin moeten zijn omdat het zo was afgesproken. Toen hebben we geprobeerd om een onderzoek op te starten maar in de zomer werd het al geblokkeerd door de contacten die de extreemrechtse radicalen hadden binnen de politie.”

“Dit jaar begon ik een maand op voorhand reclame te maken voor het evenement op sociale media. We kregen meteen bedreigingen en haatcommentaren waarin ze zeiden dat zij het ons niet zouden laten houden. We zijn daarmee naar de politie gegaan en na te onderhandelen, gingen ze ermee akkoord om ons te beschermen. Op de dag zelf leek alles ook goed te verlopen tot net voor het einde van het evenement. Opeens stond er een groep van ongeveer vijftig extreemrechtse radicalen die ons probeerde aan te vallen.

Toen we tegen de politie zeiden dat we niet zouden vertrekken voordat het zou worden geclassificeerd als haatdelict, hebben ze dat eindelijk gedaan

“Door een pakketje gevuld met rode chemische verf aan twee vrouwen te geven, slaagden ze erin om dichter bij ons te komen. Uiteindelijk werd de verf op ons gegooid. Ik kreeg verf in beide ogen en dacht eerst dat ik blind was geworden. Ik had enorm veel pijn. Gelukkig ging het beter nadat ik eerste hulp had ontvangen. Maar ik had nog steeds chemische brandwonden aan mijn ogen. Daarnaast gooiden ze ook nog flyers in het rond waarop stond dat nationalisme bescherming zou bieden tegen ‘perverselingen’.” 

© Frederik Sadones

“Toen we na het evenement naar het politiestation zijn gegaan om een klacht in te dienen, weigerden ze om het te classificeren als een haatdelict, ook al was het duidelijk dat we werden aangevallen omdat ze ons haatten. Pas rond middernacht, toen we tegen de politie zeiden dat we niet zouden vertrekken voordat het zou worden geclassificeerd als haatdelict, hebben ze dat eindelijk gedaan. Maar ze hebben het onderzoek verknoeid, en in het gerecht is de classificatie tot het lichtst mogelijke niveau verlaagd. Na dat hele gebeuren hebben radicalen nog activisten aangevallen in het stadscentrum. Ze hebben ook een haatgolf verspreid op sociale media. Ze hebben zelfs persoonlijke informatie van enkele activisten online gezet. Het werd dus heel onveilig voor ons.”

Hoe vaak gebeuren zo’n dingen?
“Deze radicale haatgroepen zijn aan het groeien in verschillende regio’s van Oekraïne, bijna in alle grote steden. Het lijkt erop dat ze allemaal dezelfde plannen en doelen hebben. Soms komen ze samen om acties aan te vallen waarbij het over LGBT+ of vrouwenrechten gaat, of wanneer er anticorruptie-activisten of Roma mensen zijn. We zien duidelijk dat iemand hen grote financiële steun biedt, maar de vraag blijft waarom.”

“Er zit een groot gat in ons gerechtelijk systeem als het neerkomt op haatdelicten die te maken hebben met activisme voor LGBT+ en vrouwenrechten. Elk jaar vinden er zo’n 200 haatdelicten plaats. Dat is een officieel cijfer verzameld door ngo’s. Ongeveer 20 procent van de slachtoffers dient een klacht in de bij de politie in de hoop om gerechtigheid te krijgen. Veel van hen gaan niet naar de politie omdat ze denken dat het toch niet zal uitmaken. Maar zelfs voor de gerapporteerde zaken is er in de laatste 25 jaar geen juridische uitspraak geweest.”

© Pierre Crom for Amnesty International Verandering teweegbrengen

Ben je bang geworden voor al die gebeurtenissen?
“Ik ben niet meer bang. Ik ben heel gemotiveerd om te vechten voor gelijke rechten. Ik maak mij gewoon zorgen over wat er aan het gebeuren is in onze maatschappij en waarom zoveel mensen oogkleppen ophebben. Wanneer ik zo’n aantal mensen zie, ben ik bezorgd. Maar het geeft mij ook meer kracht en motivatie. Ik wil echt deel uitmaken van een groep mensen die verandering teweegbrengen op het vlak van mensenrechten in ons land.”

Wat zou er kunnen veranderen door mensen die brieven schrijven tijdens de Amnesty Schrijfmarathon?
“De extreemrechtse groep die ons heeft aangevallen hebben sterke banden binnen de politie en het gerecht. Ze hebben goede advocaten, maar ik heb geen idee wie hen daarvan voorziet. Ze proberen mensen binnen het hele proces om te kopen.”

Het is belangrijk om een openlijk LGBT+ persoon te zijn, om trots te zijn op wie je bent en om te vechten voor gelijke rechten

“Ons doel is om het voorval te classificeren als een haatdelict, de politie te helpen om een correct onderzoek te verrichten en ervoor te zorgen dat die radicalen een juiste straf krijgen. Als we daarin succesvol zijn, zal het ook kansen creëren voor alle LGBT+, vrouwen- en mensenrechtenactivisten die ook slachtoffer waren van een haatdelict. Dat is waarom we ons achter dit feit verenigen. Als er veel mensen van over de hele wereld van deze zaak afweten en brieven beginnen schrijven, zal het onmogelijk worden om al die procedures te verbergen die ondanks alles de radicalen een schone lei willen toekennen.”

“Momenteel is het een heel belangrijk moment voor ons land. We zijn aan het kiezen in welk soort maatschappij we willen leven. Het kan een meer ruimdenkende en intelligente maatschappij worden of een met beperkingen, haat en andere negatieve dingen. LGBT+ activisten zijn meestal bij de eersten die zulke tendensen aanvoelen. Dat komt doordat onze groep ook als een van de eersten wordt geviseerd. Daarom is het belangrijk om een openlijk LGBT+ persoon te zijn, om trots te zijn op wie je bent en om te vechten voor gelijke rechten.”

Stuur een brief 

Wil je Vitalina helpen beschermen? Neem dan deel aan de schrijfmarathon van Amnesty International. Met enkele klikken of swipes onderteken je de brief.

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Lumi kan via www.lumi.be of 0800 99 533. 

Toegankelijkheid voor mensen met een beperking: nog veel werk

Freya Deboutte (23) uit Aarschot heeft een visuele beperking en zit van kleins af aan in een rolstoel. Ze engageert zich als vrijwilliger voor verschillende belangenorganisaties. Zo is ze actief bij de de scholenwerking van Mixed, de LGBT+ jongerenvereniging uit Aarschot.

Als ambassadeur bij Onafhankelijk Leven vzw probeert ze mensen bewust te maken van alle problemen die mensen met een beperking ervaren. In Vlaanderen kan het volgens Freya veel beter op vlak van toegankelijkheid voor hen. “Omdat ik veel krijg van de maatschappij, wil ik iets teruggeven door vrijwilligerswerk te doen”, zegt ze. Naast ambassadeur bij Onafhankelijk Leven is ze ook vrijwilliger bij de werkgroep diversiteit van de Vlaamse Jeugdraad, die de Vlaamse regering adviseert en suggesties tot verbetering geeft. “Ik wil een aanspreekpunt zijn voor verschillende doelgroepen.”

Lift enkel bereikbaar via de trap

Alle openbare gebouwen moeten aan specifieke criteria voldoen om toegankelijk te zijn voor mensen met een beperking. “Bij nieuwbouw valt het vaak mee, maar oudere gebouwen zijn vaak niet aangepast waardoor ze niet toegankelijk genoeg zijn voor mensen met een beperking”, aldus Freya. Gebouwen die aan de criteria voldoen krijgen subsidies, maar volgens haar wordt er niet genoeg nagedacht over de infrastructuur: “Eenmaal de subsidies binnen zijn, denken ze niet verder na over andere mogelijkheden om de toegankelijkheid te verbeteren. Ze falen vaak in hun opzet en proberen niet genoeg uit.” Zo vertelt Freya dat er in een Leuvense parking wel een lift is, maar die enkel bereikbaar is via de trap. Liften hebben vaak ook geen braille op hun knoppen waardoor het voor blinden en slechtzienden moeilijker is om de juiste knoppen te vinden. “Er zijn initiatieven, maar je moet er blijven achter zitten, want anders lijkt het alsof er geen nood is aan verandering.”

Film niet zelf kiezen

“Uitgaan in oude cafés is moeilijk omdat die vaak geen rolstoelplaat hebben, maar ik ben gestopt met altijd op voorhand op te zoeken waar ik makkelijk binnen kan. Ik zie het dan als mogelijkheid om het probleem aan te kaarten bij de eigenaar in de hoop dat er iets verandert.” Ook zijn niet alle cinemazalen rolstoelvriendelijk waardoor de filmkeuze op voorhand al beslist wordt, ongeacht de persoonlijke voorkeur. “Vaak is er dan ook een veel te steil, hellend vlak”, voegt Freya toe.

Autorijden is voor veel mensen met een beperking niet vanzelfsprekend, daarom gebruiken ze vaak het openbaar vervoer. “Het gaat de goede richting uit”, zegt Freya, “Maar in vergelijking met het buitenland is er in Vlaanderen nog veel ruimte voor verbetering.” De buschauffeur moet het rolstoelplatform handmatig opentrekken, terwijl er in andere landen, bijvoorbeeld Spanje, bussen rijden waarbij het platform automatisch opengaat. “Als hier op voorhand was over nagedacht, zou alles automatisch kunnen zoals nu in het buitenland al het geval is.”

De Lijn en de NMBS vragen dat mensen met een beperking goed op voorhand hun rit reserveren om de gepaste assistentie te verlenen. “In sommige stations is er zelfs geen assistentie. In andere plaatsen moet ik mijn trein drie uur op voorhand aanvragen en 20 minuten vroeger komen”, zegt Freya. “In andere landen kan je gewoon op een knop duwen en zelfstandig de trein opgaan.” Als rolstoelgebruiker moet je bij De Lijn minstens 24 uur op voorhand (bij voorkeur 48 uur) reserveren. “Aan elke korte rit, gaat een grote planning vooraf.” Volgens Freya is het dan nog steeds mogelijk dat je een bus hebt die niet rolstoeltoegankelijk is of er simpelweg geen plaats meer is. “Ik had alles aangevraagd en ze hebben mij gewoon laten staan.”

Niet gehandicapt genoeg

In Vlaanderen bestaan er diensten voor aangepast vervoer. Gebruikers vragen hun rit aan en betalen vaste opstapkosten en een bepaald bedrag per kilometer. Ze worden dan opgehaald en naar hun bestemming gebracht. “Het is als het ware een taxi voor mensen met een handicap.” Het is makkelijker en comfortabeler maar nog niet ideaal. “Een rit kan erg duur zijn, zelfs al bestaan er initiatieven zoals de Minder Mobielen Centrale die vanuit de regering de eerste vijftig kilometer subsidieert.”

Voor blinden en slechtzienden bestaat er een gps die luidop zegt waar je je bevindt. Het apparaat kan makkelijk 800 euro kosten. Het wordt echter enkel terugbetaald voor mensen die minstens 90 procent zichtvermindering hebben en waarvan de ogen zelf de oorzaak van de beperking vormen. Freya voegt toe : “Ik was niet gehandicapt genoeg om daar recht op te hebben omdat de oorzaak van mijn visuele beperking vanuit mijn hersenen komt.”

In het algemeen vindt Freya dat er goede ideeën en initiatieven zijn om openbaar vervoer en gebouwen voor iedereen toegankelijk te maken. Maar een idee wordt vaak minder goed uitgevoerd waardoor het voor mensen met een beperking niet praktisch is. “We weten dat het een grote investering is om dingen aan te passen, maar als er vooraf beter over nagedacht was, zagen we nu al de positieve gevolgen ervan”, zegt Freya. Als ambassadeur spoort Freya aan: “Denk buiten je bubbel en ga in dialoog.”

Dit artikel verscheen eerder op StampMedia.

Conchita: “Hij of zij? Het is mijn leven”

“Ik stel Conchita op deze (nieuwe) manier voor omdat ik me daar op dit moment heel goed bij voel. Ik ben iedereen die me steunt dankbaar, maar uiteindelijk is het wel mijn leven.” Met de release van symfonisch album From Vienna with Love legt Conchita de focus weer op zijn zangcarrière. 

Je hebt de lat hoog gelegd en jezelf vocaal uitgedaagd op dit album. A walk in the park? 
Conchita: “Bedankt om dat op te merken! De opnames waren vocaal een hele uitdaging. Het zijn geen gemakkelijke liedjes om te zingen. Omdat ik zo een goede begeleiding had, het Wiener Philharmoniker orkest in de eerste plaats, wou ik een topprestatie neerzetten. Ik focuste me: thuis opwarmen, de teksten van buiten leren… Dat was uitdagend. Ik heb me volledig laten gaan. En omdat ik mijn ‘huiswerk’ beter gedaan had, kon ik dat ongeremd.”

Ik wou mezelf bewijzen dat ik beter ben geworden en dat tonen aan de wereld

Wou je ons weer laten horen wat je in huis hebt?
“Er is de laatste tijd meer gefocust op mijn look en persoonlijkheid dan op mijn muziek. Ik heb ook lang niks nieuws uitgebracht. Ik wou mezelf bewijzen dat ik beter ben geworden en dat tonen aan de wereld. Dat ik kan doen wat ik wil. Het is een droom die uitkomt, en omdat ik mezelf opnieuw kan tonen als artiest betekent dit album veel voor mij op verschillende vlakken.”

André Karsai

Er staat een nieuwe en langere versie van je Songfestivallied Rise Like a Phoenix op de cd. Was het gemakkelijk om dat opnieuw in te zingen?
“Het was enorm moeilijk om het opnieuw op te nemen. Ik heb dat lied al ontzettend veel gezongen. En ik doe het nog steeds zeer graag, maar daardoor ontstaat er een soort gewoonte. Ik heb geprobeerd om me weer volledig in te leven in het verhaal van het lied, maar dat lukte niet meteen. ‘Tom, ik geloof je niet als je het zingt’, kreeg ik te horen. ‘Wat kan ik nog meer doen?’, antwoordde ik terug. Toen ik in mijn hoofd alles los liet, is het gelukt. Dankzij deze nieuwe versie heeft Rise Like a Phoenix een toon van ‘Vergeven, maar niet vergeten’ gekregen. Het klinkt meer bitter nu.”

Als kleine jongen wou ik altijd Pocahontas zijn. ’t Is er eindelijk van gekomen!

Is dit album jouw persoonlijke songbook?
“Wel, dat is eigenlijk een mooie verwoording! De liedjes liggen me nauw aan het hart. Voor mij vertellen ze persoonlijke verhalen. Als kleine jongen wou ik altijd Pocahontas zijn. ’t Is er eindelijk van gekomen!

Over persoonlijke verhalen gesproken: je vertelde onlangs dat je er geen probleem van maakt dat we je als Conchita als man aanspreken, of ‘hij’ schrijven. Daar kreeg je al veel aandacht voor. Ben je daarvan geschrokken? 
“Mijn identiteit doet er eigenlijk niet toe in onze maatschappij. Ik stel Conchita op deze manier voor omdat ik me daar op dit moment heel goed bij voel. Het is goed dat we beseffen dat er meer is dan vrouw of man zijn. Zo maken we genderidentiteit bespreekbaar. Ik voel dat er voor gender een evolutie aan de gang is die de goede richting uitgaat.”

André Karsai

Onze maatschappij stopt iedereen graag in hokjes. Jij stapt er uit. Welke reacties krijg je daarover?
“Ik ben iedereen die me steunt dankbaar, maar uiteindelijk is het wel mijn leven. Iedereen heeft er een mening over en dat respecteer ik. Net als ik respect heb voor mijn eigen keuzes. Niemand zegt me wat ik moet doen. Ik luister niet naar al die meningen.”

Als ambassadeur van EuroPride 2019 speel je een thuismatch, want Wenen is de gaststad. Van 1 tot 16 juni is de hoofdstad van Oostenrijk de culturele place to be voor de internationale LGBT+ gemeenschap met onder andere feestjes, discussiefora en optredens. Wat ga je precies doen?
“Ik zal daar elke dag zijn om er desnoods al mijn liedjes te zingen. (lacht uitbundig). Iedereen moet komen, ik kan niet wachten! Wenen is voor mij de meest fantastische stad die er is. EuroPride is een big deal voor ons. Het is mooi dat we nog eens de focus kunnen leggen op LGBT+. Eens we de aandacht hebben is het eenvoudiger om belangrijke zaken en onderwerpen aan te kaarten."

Is er nog tijd voor een optreden in België?
“We zullen zien waar mijn nieuwe muziek me brengt. Ik experimenteer. Met triphop bijvoorbeeld. Of met elektronische muziek, die donkerder klinkt. Zulke liedjes ben ik aan het opnemen voor mijn album dat volgend jaar uitkomt. Natuurlijk wil ik over de hele wereld optreden, maar we doen het stap per stap”
 

Knack Focus verkiest Lukas Dhont tot Mens van het Jaar

Knack Focus verkoos Lukas Dhont, de regisseur van Girl tot Mens van het Jaar. 

Een half jaar geleden was Dhont nog een jonge maar relatief onbekende filmbelofte die - na enkele verdienstelijke kortfilms - net zijn eerste langspeler Girl had geregisseerd. Het pakkende portret van de trans* ballerina Lara werd geselecteerd voor het festival van Cannes. Dhont won daar onder meer de prestigieuze Camera d'Or voor beste debuut. Zo werd hij in één klap een internationale filmsensatie. 

"Mijn volgende film wordt een politiethriller, in de stijl van Girl", vertelde hij aan Knack Focus.

Er komt een vervolg op Call Me By Your Name

André Aciman, de auteur van Call Me By Your Name, kondigde op Twitter aan dat hij een vervolg zal schrijven op die roman. Eerder had Luca Guadagnino, de regisseur van de verfilming, al aangekondigd dat hij op een sequel broedde. ‘Ik zou dolgraag een vervolg zien op Call Me By Your Name . Meer nog, ik ben er op dit moment een aan het schrijven’, schreef Aciman. Het boek vertelt het romantische 'coming-of-age'-verhaal tussen de tiener Elio en de iets oudere Oliver. Timothée Chalamet en Armie Hammer vertolken de hoofdrollen in de met een Oscar bekroonde verfilming.

Jommeke wordt balletdanser

Jommeke wordt balletdanser in het nieuwe album Balletkoorts. "Zo willen we de stereotiepe genderrollen helpen te doorbreken", zegt de uitgeverij. Een initiatief dat experts toejuichen. Ook VTM-journaliste Bo Van Spilbeeck liet zich op haar Facebookpagina lovend uit over dit initiatief.

770 meter rode sjaal voor Wereldaidsdag

Elk jaar wordt op Wereldaidsdag aandacht gevraagd voor mensen die leven met hiv of aids. Vaak worden zij nog gediscrimineerd en uitgesloten. Er heersen ook nog veel misconcepties rond dit onderwerp. Op 1 december wordt er dan ook nog eens extra informatie verspreid en solidariteit getoond voor mensen die leven met dit virus.

Bij Regenbooghuis Limburg besloten ze om een grootschalige actie op poten te zetten. Een bericht werd de wereld ingestuurd met de vraag of mensen rode sjaals wouden breien. Het doel was namelijk om een sjaal van minstens 500 meter lang aan elkaar te breien. Deze zou dan gedragen worden vanuit de Grote Markt in Hasselt tot aan het regenbooghuis, 500 meter verderop. Hiermee wouden ze meer aandacht vragen voor hiv en aids. Het taboe moest kleiner worden. Verder wouden ze ook de samenleving dichter betrekken bij de regenbooggemeenschap. 

Breien in heel Limburg

De oproep werd warm onthaald en over heel Limburg sloegen mensen aan het breien. Het resultaat was een gigantische bol rode sjaal. Maar het was ook beter dan verwacht. Het eindresultaat leverde een lengte van 770 meter op. 

Coördinator van het Limburgs regenbooghuis, Manon van Engelen, was enorm blij met het positief resultaat. “Ik krijg er nog steeds een brok van in de keel. We hebben enorm veel mensen bereikt en ook velen leefden mee. Mensen die nog nooit bij de regenbooggemeenschap betrokken waren, zette zich ook in voor de actie. Zowel jong als oud en mensen met verschillende achtergronden kwamen samen. Ons doel is zeker bereikt.”

Kansgroep Armoede

Een deel van de sjaal werd na afloop symbolisch overhandigd aan leden van de Kerngroep Kansarmoede. Het Regenbooghuis Limburg zal samen met hen er zorg voor dragen dat de 770 meter sjaal een goede bestemming krijgt in de vorm van dekens, sjaals...

Wim getuigt op Wereldaidsdag: "Haal hiv uit de kast"

Velen kennen de oudste van drie wel: Patrick Reyntiens, de man die al sinds 1985 leeft met hiv en vaak daarover getuigt in de media. Eén van de twee jonge mannen naast hem is Wim (29), een verpleger uit Antwerpen. 

Waarom roep je anderen op om mee te stappen achter de slogan ‘Haal hiv uit de kast?’
“Onze slogan is herkenbaar, hé. Het is Gay Pride, iedereen is al uit de kast moeten komen voor zijn of haar geaardheid. Voor hiv is dat een beetje gelijkend. Er voor uitkomen is niet altijd gemakkelijk. Misschien is het met hiv zelfs moeilijker. Door deze slogan uit te dragen tijdens de Pride kunnen mensen meer herkenning en erkenning voelen. We gaan niet in discussie met mensen langs de kant, maar ze zien ons wel. In de optocht heb je mensen met hiv, maar ook sympathisanten en een percussiegroep. We trekken aandacht, maar vooral positieve. Voor mij is het belangrijk dat we er normaal over doen.”

Waarom wordt soms afwijzend gereageerd tegenover hiv-positieve mensen? 
“Onwetendheid, en ook angst. Terwijl bijna alle personen met hiv onder behandeling zijn en dus ondetecteerbaar zijn en niemand kunnen besmetten. Het gaat ook over de manier waarop je het virus oploopt. De meeste homo’s krijgen hiv via onbeschermd seksueel contact. Maar praten over seks is nog altijd moeilijk. Op de vraag ‘hoe heb je het opgelopen’ moet je vertellen dat je onveilig hebt gevreeën. Of dat er iets fout gelopen is met het condoom. Het is in onze maatschappij nog altijd niet zo evident om daar open over te praten.”

Wim samen met Patrick en Dylan, twee andere mannen die deelnemen aan de Sensoa-campagne | © Sensoa

Is er voor jou veel veranderd na je diagnose? 
“Het enige wat veranderd is, is dat ik nu om de zes maanden naar de dokter moet en elke dag een pil moet innemen. Het is maar één pil, maar ze is er wel elke dag. Als je je goed voelt maakt dat niet uit, maar soms is het ook moeilijk. Ik heb een voltijdse job, doe vrijwilligerswerk, speel toneel, doe aan yoga en heb een relatie. Dus neen, ik heb niet het gevoel dat ik er dingen voor moet laten.”

Vond je het nodig anderen te vertellen dat je hiv hebt?
“Ik kon terecht zowel bij mijn huisarts als bij mijn hiv-arts, met wie ik een goed contact heb. Ik heb ook contact gezocht met lotgenoten. Dat heb je wel nodig, mensen die hetzelfde hebben doorgemaakt als ik, bij wie je je angsten durft te uiten. Het praten, zeker met familie, vermindert na een tijd wel. Door de medicatie denken veel mensen dat ik genezen ben. Er wordt dus weinig over gesproken, en op zich is dat oké, maar soms is het wel fijn als we het onderwerp toch nog eens ter sprake komt.”

Tot slot: hebben je misschien nog tips voor hiv-positieve mensen? 
“Blijf er niet mee zitten. Het is belangrijk dat je jouw verhaal vertelt, maar zorg ervoor dat er voor jezelf ook meerwaarde is. Als het geen nut heeft om het aan die ene persoon op het werk te vertellen, doe het dan ook niet.”

www.levenmethiv.be

Heb je naar aanleiding van dit bericht nood een aan een gesprek? Contact opnemen met de Lumi kan via www.lumi.be of 0800 99 533. 

Matt Simons & Amy Kuney brengen opmerkelijke videoclip voor 'Amy's Song' uit

Matt Simons en Amy Kuney besloten om samen een lied te schrijven over Amy’s leven als lesbienne. Ze beschrijven hoe moeilijk het is en hoeveel moed nodig is om jezelf te zijn in een wereld waar niet iedereen even accepterend is. Daarbovenop daagt de tekst van het lied de luisteraar uit om na te denken of het God wel echt iets kan schelen dat iemand niet-hetero is. 

Opvallende videoclip

Naast een sterke tekst, is de videoclip ook om stil van te worden. Zo’n veertig LGBT+- mensen zijn erin te zien. Ze houden de tekst van het lied vast op kartonnen bordjes. In het begin van de clip staan ze allemaal alleen, maar naarmate de video vordert, gaan ze naast hun partners staan. Op die manier laten ook zij zien dat hun coming-out niet makkelijk was. De videoclip is geregisseerd door Kris Pouw en werd opgenomen in Nederland in één take.

Op de website van Amy’s song kan je alle mensen die meespeelden in de videoclip zien en hun verhaal lezen. Ze vertellen over hun jeugd als LGBT+, over hun coming out en over hun seksuele geaardheid.

Liefde is liefde

Amy Kuney is al lang actief als songwriter. Ze heeft al met enkele grote namen - onder wie Kelly Clarkson - samengewerkt. Het lied is erg speciaal voor haar, het vertelt namelijk haar coming-outverhaal. Ze groeide op met erg christelijke ouders die homoseksualiteit als een keuze zagen. Kuney hoopt dat dit lied andere mensen kan helpen die in dezelfde situatie zitten. Daarnaast hoopt ze ook dat Amy’s song nauwdenkende mensen kan doen inzien dat LGBT+ ook gewoon liefde is.

Matt Simons zegt erg vereerd te zijn om met Kuney te mogen samenwerken. Hij noemt haar ‘heel moedig’ omdat ze haar verhaal wil delen. Simons hoopt net als Amy LGBT+-mensen te kunnen bereiken met hun lied zodat zij zich een beetje minder eenzaam zouden voelen. Simons is onder andere bekend van de nummers Catch & Release en With You.

Komt er in Schotland erkenning van een derde genderoptie?

Meer dan een jaar geleden startte Angela Constance, de toenmalige Secretaris Gelijke Kansen, een publieke bevraging op als deel van de Gender Recognition Act 2004. Ze deed dit om de wet in Schotland te hervormen zodat deze trans* en non-binaire personen zou behandelen met “waardigheid, eerlijkheid en respect”.

Een meerderheid van 65 procent van de meer dan 15.000 deelnemers aan de bevraging gaf aan dat ze vinden dat mensen het wettelijk recht moeten hebben om zichzelf als non-binair te identificeren. Een tweederdemeerderheid gaf bovendien aan dat de leeftijd om wettelijk van geslacht te veranderen, verlaagd moet worden van 18 naar 16 jaar.

Verder gaven ze ook aan dat de huidige procedure, waarbij er onder andere medisch bewijs wordt gevraagd, toegankelijker en minder invasief moet worden gemaakt. 56 procent vond dat non-binaire personen het wettelijk recht zouden moeten hebben om hun gender te wijzigen op basis van de eigen verklaring, dus zonder aanvullende attesten.

Komt er een aanpassing van de wetgeving?

Een woordvoerster van de Schotse overheid gaf de volgende reactie: “We houden rekening met deze analyse en de standpunten van de deelnemers aan de bevraging bij de stappen die we zetten omtrent de wetgeving rond gender erkenning”.

De Scottish Trans Alliance was in ieder geval enthousiast en reageerde dat het standpunt van de bevolking over het onderwerp sowieso duidelijk was, gezien het grote aantal deelnemers aan de bevraging. Hun manager, Jamer Morton, liet ook nog optekenen dat hoewel het bevorderen van de rechten van minderheidsgroepen niet zou mogen afhangen van de resultaten van een publieke bevraging, het altijd goed is om te zien dat er veel steun is.

Zo kan jij je solidariteit tonen op Wereldaidsdag

Sensoa verlicht zaterdag vijf Belgische openbare gebouwen met het rode lintje, hét symbool voor solidariteit met mensen met hiv. Het gaat om het shoppingcenter Rive Gauche in Charleroi, het gebouw tegenover het station Luik-Guillemins in Luik, het stadhuis in Antwerpen, de Vooruit in Gent en het Centraal Station in Brussel. De projectie duurt van 17 tot 23 uur.

De langste sjaal van Limburg?

Samen met de hele provincie een rode sjaal breien van maar liefst 500 meter lang, dat was de droom van Regenbooghuis Limburg. Hun oproep viel niet in dovemansoren, want woonzorgcentra, breigroepen in dienstencentra en scholen (tot in Nederland) hebben de actie ondersteund. Maar is dat voldoende om die 500 meter te halen? Je komt het te weten op zaterdag 1 december. Tussen 11.30 en 14.30 uur kan iedereen de stukken sjaal inleveren bij de stand van Regenbooghuis Limburg op de Grote Markt in Hasselt. Vrijwilligers zullen de stukken dan aan elkaar vastmaken en daarmee het rode lint vormen. Lukt het om het breiwerk te dragen van de Grote Markt tot aan het Regenbooghuis in de Meldertstraat?

La Maglia del Cuore uit Genk nam ook deel aan de brei-actie van Regenbooghuis Limburg | Beeld: Regenbooghuis Limburg Swim For Life

Sporten en terwijl het goede doel steunen, da’s gewoon de perfecte combinatie. Het kan op zondag 2 december tijdens Swim For Life. Tijdens de jaarlijkse zwemmarathon van Brussels Gay Sports zamelen ze onder meer geld in voor projecten rond hiv.

Rode lintjes bij de vleet

Je hoeft geen grote inspanningen te doen om je steentje bij te dragen. Door een rood lintje op je kledij te spelden kan je je solidariteit al tonen. Ook dit jaar zullen op 30 november en 1 december tal van vrijwilligers over het land zo’n lintjes uitdelen. Hieronder lijsten we enkele locaties op:

West-Vlaanderen:

- Rebus deelt op vrijdag 30 november lintjes uit aan de stations van Brugge en Oostende, van 15.30 uur tot 18.30 uur.

Oost- Vlaanderen:

- Op vrijdag 30 november vind je vrijwilligers van Casa Rosa tussen 15 en 19 uur bij het station Gent Sint-Pieters.

- Een dag later delen ook vrijwilligers van Sensoa rode lintjes uit bij de Vooruit in Gent. Je vindt ze daar tussen 17 en 19 uur.

Antwerpen:

- Mister Gay Belgium 2018 Bart Hesters en de vrijwlligers delen op 1 december tussen 17 en 19 uur lintjes uit op de kerstmarkt van Antwerpen.

- Het Roze Huis Antwerpen – çavaria staat op vrijdag 30 november klaar tussen 15 en 19 uur aan het station van Antwerpen-Centraal.

Vlaams-Brabant en Brussel:

- Ook in Brussel zijn vrijwilligers van Sensoa paraat op 1 december tussen 17 en 19 uur. Je vindt ze terug bij het Centraal Station.

Limburg:

- Op de Grote Markt van Hasselt zullen vrijwilligers van het Regenbooghuis Limburg rode lintjes uitdelen op zaterdag 1 december tussen 11.30 uur en 14.30 uur. Er is ook warme chocolademelk.

Andere locaties:

- Een overzicht van alle plaatsen waar je een rood lintje kan ophalen vind je hier terug.

Test je kennis over hiv

De werkgroep Take-Care van het Holebihuis Vlaams-Brabant heeft een leuke informatiecampagne uitgewerkt. Weet jij alles over hiv? Vul dan de test in en ontdek hoe goed jij op de hoogte bent.

Wil je zelf een handje toesteken?

Informeer je dan bij de organiserende verenigingen of neem een kijkje op de Facebookpagina van Sensoa.

Belgische hiv-cijfers daalden opnieuw in 2017

De daling van de diagnoses wordt vastgesteld bij de twee groepen die het zwaarst door hiv getroffen worden, aldus het Vlaams expertisecentrum voor seksuele gezondheid Sensoa:

  • mannen die seks hebben met mannen;
  • heteroseksuele mannen en vrouwen afkomstig uit Sub-Saharaanse landen.

Met de hiv-testen slaagt Sensoa er in België in bijna de helft van de diagnoses bij Belgische mannen die seks hebben met mannen en een kwart van alle nieuwe diagnoses vroegtijdig vast te stellen. De behandeling kan na die vroege diagnose snel opgestart worden en met succes: 97 procent van de mensen met hiv die minstens zes maanden hiv-medicatie kregen, hadden zo’n geringe hoeveelheid in het bloed dat het niet langer vastgesteld kon worden. Het gevolg daarvan is dat de persoon met hiv het virus niet kan overdragen via onbeschermde seks!

Motor van de epidemie

Sommige van die diagnoses zijn vroegtijdig, maar een belangrijk deel gebeurt nog steeds laattijdig. Daarom moeten we blijven inzetten op meer en makkelijk testen. Want er wordt geschat dat zo’n 2.059 mensen nog steeds met hiv leven, zonder het te weten. 

Zij worden niet behandeld, zijn dus besmettelijk en vormen de motor van de epidemie. Hen moeten we bereiken en aan het testen krijgen. Want eens iemand zijn/haar diagnose kent, stopt de infectie bij die persoon. Mensen passen hun gedrag aan en worden behandeld. Bovendien is het beter voor de gezondheid als met behandeling gestart wordt.

In 2017 kreeg 99 procent van de mensen met hiv opgevolgd door een aidsreferentiecentrum hiv-medicatie. Van zij die in 2017 hun behandeling opstartten, bereikte 92 procent een niet-detecteerbare virale lading binnen de zes maanden. Vanaf dan kan het virus niet langer overgedragen worden door seks. 

Combinatiepreventie werkt 

    Sensoa blijft preventie voeren aan de hand van een aantal methoden:

    • de combinatie van sensibiliseren over veilig vrijen;
    • distributie en beschikbaarheid van condooms en glijmiddel in de homosekshoreca;
    • meer en makkelijker testen op hiv;
    • sneller behandelen van mensen met een diagnose. 

    Daarnaast promoten ze ook het gebruik van PrEP: dat is het slikken van hiv-remmende medicatie door mensen zonder hiv om zo een besmetting met hiv te voorkomen.  

    “In ons land is hiv een chronische aandoening geworden. Preventie blijft evenwel belangrijk.", aldus Jo Vandeurzen, Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin. "Via campagnes als ‘ik weet wat ik doe’, de samenwerking met holebi-uitgaansgelegenheden en de website Mannenseks.be richten we ons tot de belangrijkste doelgroepen." De minister vindt het 'uitermate positief' dat deze preventieve aanpak in samenwerking met o.a. Sensoa en het Instituut voor Tropische Geneeskunde aanslaat.

    Pagina's