ZiZo Online - Laatste nieuws

Keer-Punt: de nieuwe trans*-vereniging in Limburg

Het initiatief ontstond bij voorzitter Aiden en een vriend van hem, Axl Stouten. Zij vonden het enorm jammer dat deze omgeving waar trans*-personen elkaar veilig konden ontmoeten, zou wegvallen. Na een brainstorm in het Regenbooghuis ontstond er een enthousiast team van zes personen die de trans*-vereniging nieuw leven zouden inblazen. Elk lid van het bestuur heeft ervaring als trans*persoon of in de trans*wereld zelf. 

Op korte termijn willen ze vooral sterker worden als team. Ze organiseren ook al een keer per maand een avond waar iedereen welkom is. “Hopelijk worden het er snel twee”, zegt Aiden. “Een veilige plaats hebben is zo belangrijk. Gewoon kunnen zijn wie je bent zonder beoordeeld te worden. Wij reiken onze hand uit naar mensen die het nodig hebben.”

Aiden benadrukt ook nog dat iedereen welkom is tijdens hun avonden. “We staan met open armen klaar om iedereen te ontvangen. Ook ouders, partners, vrienden van trans*personen, etc.: iedereen die met vragen zit of ondersteuning nodig heeft.” 

Geïnteresseerden kunnen elke tweede vrijdagavond van de maand terecht bij Keer-Punt in het Regenbooghuis van Limburg. Vragen? Stuur hen een mail op [email protected] of zoek hen op op Facebook!
 

RECENSIE | Rauw en aangrijpend. X-tina op haar hoogtepunt

Liberation is het achtste album van Christina Aguilera, met het nieuw album geeft ze de indruk dat ze vooral klaar is met ook maar iets te verkopen dat niet in haar eigen visie past. Het album toont niet de ambitie van weleer, maar bewijst dat X-tina relevant is en blijft. In het nummer Sick of Sittin toont de zangeres op haar manier dat ze een zangeres is én muziekliefhebber. Niet enkel een MOR TV personaliteit. Zoals de titel al doet vermoeden, is het een hint naar haar periode als coach op The Voice.

Powervoice

Aguilera is een immens talent met een krachtige stem. Door het vele intonatiegebruik toont ze het waanzinnig bereik dat ze kan halen. Haar stem is een stormram vol leven en persoonlijkheid. Toch zijn de grote uithalen ditmaal beperkt. Bij oudere nummers werd haar weleens verweten dat ze wat opschepperig haar octaven toonde zonder dat het een meerwaarde bracht aan het nummer. Dit blijft ons ditmaal bespaard. Als er al een uithaal is, valt die perfect samen met het nummer.

Featuring

X-tina heeft buiten een vocaal talent altijd ook een oog gehad voor het kiezen van artiesten om mee samen te werken. Vergeet niet dat zij met Sia samenwerkte voor vele anderen mee op die boot sprongen. Op dit album toont ze wederom haar goede connecties. De samenwerking met Anderson.Paak en Kanye West als producer maken van dit album een groot succes die ervoor zorgen dat het album niet zonder progressieve nummers is. Like I do toont hoe X-tina toch past binnen de hedendaagse pop -trends. Verder is er nog het duet met Demi Lovato. Een erg zelfzeker nummer, zonder melodrama, dat je met een sterk gevoel achterlaat. De zangeressen uiten hun kracht en zingen over hoe ze weigeren om stil te zijn. Het nummer geeft je een #metoo-vibe, maar dan een waar door Disney gekweekte sterren hun plaats binnen de muziekwereld opeisen. Die plaats eisen ze omwille van hun onmiskenbaar talent op, en dus niet (enkel) door hun looks of sensualiteit.

Een nieuw pad

X-tina toont zichzelf van verschillende kanten op dit album. Het komt toch niet over alsof ze wat aan het zoeken is, of niet weet welke richting ze uit wil. Integendeel. Het komt over als een vrouw die zich in geen enkel hokje laat steken. De overgang tussen nummers is soms wat minder soepel. Van Broadway naar metal -pop bijvoorbeeld. Toch is elk lied individueel gewoon echt fun. Naar het einde toe zitten we in een summer beach-vibe met sexy reggae -achtige nummers. Natuurlijk zitten er ook ballads bij die de haren op uw arm zullen doen rechtstaan. Liberation is het juiste pad voor haar groot talent. Deze stijl is helemaal haar ding. Kortom, het is een album die je op repeat zal zetten.

COLUMN | Zomer

Nu kan ik mij tijdelijk volledig wijden aan al die activiteiten die ik zelf het liefste doe. Zoals luieren in de zon onder de pergola. Dromerig de frisgroene zomerse geuren van wijnranken in mij opnemen. Of compleet het tegenovergestelde: een fysiek afmattende trektocht in de bergen ondernemen. Waarbij elke stap die je zet een verkwikkende, mentale concentratie vereist. Pure ontspanning voor het brein. Nergens anders meer aan denken dan aan het grind en de keien op het pad dat voor mij ligt.  

Zomerkind

Ach natuurlijk, ik ben een zomerkind. Ik voel mij bevoorrecht dat ik om van dit ultieme vakantiegenot te mogen genieten, een gans jaar lang kan werken en mij mag uitsloven om de centjes opzij te leggen. Want ik herinner mij nog al te goed, hoezeer ik mij dit alles ooit heb moeten ontzeggen.  Arbeid schept vreugde. Dat besef je pas, wanneer je als een uitgerangeerd, verroest treinwagonnetje, werkeloos, op een verlaten zijspoor in de heide dreigt te belanden. Maandenlang op zoek naar een job. Door innerlijke twijfels overmand. Slechts driemaal uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek. Waarom zo weinig? Stond er soms een verkeerde kop op mijn lijf?  Als transvrouw in volle transitie leek het wel of ik bijna letterlijk door een paar glazen plafonds naar beneden was gedonderd. De scherven van een carrière die in duigen was gevallen, reten mijn zelfvertrouwen uiteen. Maar toen greep ik die ultieme kans die ik als bij wonder kreeg. Om terug recht te krabbelen en te beseffen dat ik nog wel degelijk iets kon. Ook al ploeterde ik nadien tien jaar lang in bedrijven die het financieel bijzonder moeilijk hadden. Op het bankroet afstevenden. En stond ik er zelf persoonlijk ook niet zoveel beter voor.

Bergschoenen

Maar ik heb geluk gehad. Ik kreeg weer vaste grond onder de voeten. Vandaar misschien dat ik nu zo graag de bergschoenen aantrek. Om mij op grote hoogte bevrijd te voelen. Bevrijd van de angst voor het water dat mij ooit figuurlijk tot aan de lippen stond. Ik dreigde kopje onder te gaan.    

Op een rustig plekje uitgestrekt in het gras van de alpenweide liggen luieren en genieten van het grandioze uitzicht. Het meer dat zich aan mijn voeten uitstrekt, schittert zinderend in de zon. De oevers volgestouwd met huisjes als legoblokjes. Ik pluk nog een grassprietje. En snuif terug de geuren op die ik niet benoemen kan, maar die ik  herken uit mijn kindertijd, en met al mijn zinnen in mij opneem.  Zomer. Straks als ik weer van mijn berg afdaal, voel ik mij als herboren, opgeladen en vol energie. Dan kan ik er weer tegenaan.  Want hier is er nu heel  even niemand die mij aanspreekt, niemand die mij scheef bekijkt. Hier voel ik mij niet anders dan de anderen. Voor de rotsen en de stenen om mij heen maakt het niet uit dat ik een transvrouw ben. Hier voel ik mij herleven. Ben ik vrij. Zolang ik in beweging blijf.    

Piya Deseure is geboren in Ieper. Ze studeerde geografie en werkte in de industrie. Piya is actief lied van verscheidene transgenderorganisaties en schrijft ook regelmatig gedichten.  

Duitsland stemt derde officiële genderidentiteit goed

Het Duitse kabinet keurde de wet woensdag goed naar aanleiding van een klacht bij het hooggerechtshof. Een persoon met maar één geslachtschromosoom (X) wou hun officiële gender van ‘vrouw’ veranderen naar een derde categorie. De Duitse wetgeving laat echter enkel de keuze tussen ‘vrouw’ en ‘man’ toe. De uitspraak van het gerechtshof luidde dat de overheid ofwel genderidentificatie in haar geheel moest schrappen, ofwel een derde neutrale categorie moest voorzien. Het Duitse kabinet stemde voor de tweede optie.

Meer vrijheid voor intersekse personen

Er wordt geschat dat er in Duitsland 80.000 tot 120.000 intersekse personen zijn. Mensen met een intersekse conditie vragen al lang om erkenning, van bij de geboorte wordt de keuze voor een bepaald wettelijk gender voor hen genomen. De nieuwe wet zal intersekse personen in Duitsland dan ook meer vrijheid geven om zichzelf te zijn.

De beslissing wordt door verschillende Duitse politici positief onthaald, al klinkt er ook wat kritiek over de voorwaarden van de toekenning. Zo is er een dokterscertificaat nodig om het gender ‘divers’ toegewezen te kunnen krijgen, iets wat groene partijleden Monika Laza en Sven Lehmann aankaarten.

Genderidentiteit in België

In België moeten mensen nog steeds de keuze maken tussen man of vrouw. Çavaria heeft momenteel een procedure lopen bij het Grondwettelijk Hof om deze toestand aan te klagen. "Wie zich noch man, noch vrouw voelt, wordt momenteel gediscrimineerd in België", zegt çavaria-woordvoerder Jeroen Borghs.

"De Belgische Staat erkent enerzijds non-binaire personen door in de nieuwe transgenderwet te stellen dat genderidentiteit een persoonlijke en fluïde aangelegenheid is. Maar door anderzijds enkel M of V te erkennen, blijft een groep mensen echter uitgesloten van een juridische en sociale erkenning."

Çavaria pleit hiermee voor een uitbreiding van de transgenderwet. Statistisch gezien wordt er tussen de 1 op 1500 en 1 op 2000 geboortes een kind met intersekse conditie geboren, waardoor de optie voor een derde genderidentiteit ook vele Belgische intersekse personen aanbelangt.

Bedrijven, scholen, politiek: ieder zijn verantwoordelijkheid voor een LGBT+ inclusief beleid

Aan het panelgesprek namen enerzijds vertegenwoordigers van twee LGBT+ organisaties deel: Alexi De Greef van de vzw KliQ en Dries De Smet namens Wel Jong Niet Hetero. Anderzijds nam Marc Lambotte, CEO van Agoria, deel aan het gesprek. Agoria is de federatie van de technologische industrie en daarmee een belangrijke koepel van werkgevers. De organisatie zet zich ook actief in als partner van de Antwerp Pride.

Het tweede deel bestond uit een politiek debat en de hele namiddag werd in goede banen geleid door out professor Politicologie Dave Sinardet.

Voorbeeldfunctie

Waar voor Marc Lambotte openheid tegenover LGBT+ personen duidelijk geen issue vormt, geldt dat niet voor de volledige bedrijfswereld. Zelf gaf hij daarvan twee voorbeelden. Eén: volgens een onderzoek vindt een kwart van de bedrijfsleiders holebi-zijn niet oké. Twee: toen Lambotte aankondigde dat Agoria Antwerp Pride zou steunen, lieten sommigen geen reactie blijken. Lambotte leidde daaruit af dat ze tegen het initiatief waren, maar dat ze dat niet durfden te zeggen vanuit het besef dat het cultureel onaanvaardbaar is om tegen te zijn.

Volgens Lambotte hebben bedrijfsleiders nochtans een belangrijke voorbeeldfunctie, net zoals ouders tegenover hun kinderen. De Agoria-CEO ziet een groot verschil naargelang de sector van het bedrijf, met een meer open houding in bijvoorbeeld de informaticawereld.

Wat daaraan te doen? Lambotte verwacht alvast geen heil in verplichtingen: “zo weinig mogelijk regeltjes, maar vooral praten en tonen”.

Of Lambotte dan ook geen aanbeveling had voor de politici die zich klaarstomen voor de gemeenteraadsverkiezingen? Jawel hoor. Openheid van geest komt zeer sterk naar voor in alle programma’s, maar dat heeft zijn beperkingen. We moeten niet open staan voor alles. Lambotte maakte dat – dankzij een goed uitgeslapen Sinardet – concreet door te stellen dat als men in België wil leven, men zich moet schikken naar de Belgische normen, zoals de aanvaarding en non-discriminatie van LGBT’s.

Niet in mijn gemeente

KliQ is een organisatie van çavaria die bedrijven helpt bij het voeren van een LGBT+ inclusief beleid. Alexi De Greef had nog een derde voorbeeld van de onvolledige acceptatie door de bedrijfswereld: een derde van de trans* personen veranderde van werk door het zich niet-aanvaard voelen.

De Greef vertelde over een project van KliQ in West-Vlaanderen dat de sensibilisering bij lokale politici voor gelijke kansen vergroot. Zo waren er enkele burgemeesters van gemeenten met een 10.000-tal inwoners die beweerden dat er geen LGBT+ personen in hun gemeente wonen. De Greef hoopt dan ook dat de nieuwe gemeentebesturen die eraan komen het holebi- en transgenderthema zullen expliciteren en zichtbaar maken. Onder meer zou er in elke gemeente een schepen en een ambtenaar moeten zijn die rond gelijke kansen werken.

Community building

Dries De Smet van Wel Jong Niet Hetero hing zijn betoog op aan het begrip community building. Organisaties zoals bedrijven of scholen, en de politiek, moeten praten met de mensen eromheen. Ze moeten outreachen: mensen van verschillende identiteiten samenbrengen en zich dus niet beperken tot het eigen vertrouwde kringetje. De politiek moet middelen en tijd voorzien zodat er ruimte is om zulke gesprekken te organiseren.

Met verschillende identiteiten doelde De Smet onder meer op mensen met een andere afkomst. Zijn inspiratie haalde hij uit een scholenproject van Wel Jong Niet Hetero. Hij maakte een vergelijking tussen een meisje dat niet in de klas mag met een hoofddoek en een jongen die niet op hakken mag lopen. Voor De Smet is het dezelfde discriminatie.

Die verschillende aspecten van diversiteit en de al dan niet gezamenlijke strijd kwamen ook aan bod tijdens het daaropvolgende debat met de kopstukken van de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen. Hoe dat verliep, kon je al lezen in dit artikel.

#oneofus brengt biseksualiteit onder de aandacht met biseksuele celebrities

Biseksualiteit: het wordt nog vaak als het onderbelichte deeltje van de LGBT+-noemer beschouwd. Het was onder meer om die reden dat Lo Å McDonald aan de slag ging met de foto’s van biseksuele celebrities. “Enquêtes tonen aan dat zo'n 40 procent van de LGBT+ gemeenschap zich identificeert als biseksueel. Toch is minder dan 30 procent daarvoor uitgekomen bij de belangrijkste mensen in hun leven, in tegenstelling tot meer dan 70 procent van de homo's en lesbiennes," aldus MacDonald. Met haar post wilde ze biseksuelen meer moed geven door middel van de nodige representatie, want ze is ervan overtuigd dat representation matters

Celebrity representatie

Voor die representatie wordt al snel naar celebrities gekeken. En hoewel de meeste mensen wel een aantal homoseksuele en lesbische celebrities kunnen opnoemen, blijkt dat iets moeilijker voor biseksuele sterren. MacDonald’s fotocollage toont echter een vijftigtal bekende biseksuele gezichten. Onder die gezichten ook enkele verrassingen, zoals vooral bleek uit de commentaren op de foto’s van Kirk Hammett (gitarist Metallica), Freddie Mercury (Queen), Billie Joe Armstrong (Green Day), Janis Joplin (zangeres) en Gillian Anderson (actrice in onder andere X Files). Andere bekendheden  in de collectie zijn onder meer David Bowie, Angelina Jolie, Drew Barrymore, Alan Cumming, Frank Ocean, Marsha P. Johnson, Lou Reed, Sia en Amy Winehouse.  

Outing-kritiek

Hoewel de intentie mooi was, waren er ook enkele kritische stemmen te horen over de lijst. Zo werd er gezegd  dat er te weinig bewijs is voor bepaalde outings, bijvoorbeeld bij Malcolm X, Kurt Cobain en Shakespeare. Daarnaast stonden er foto’s van celebrities bij die eerder als panseksueel of ‘ongelabeld’ beschouwd kunnen worden. “Het hele punt was om te tonen dat er veel mensen onder de bi+/niet-monoseksuele noemer vallen, ook al worden sommigen van hen over het hoofd gezien of worden ze beschouwd als homoseksueel,” reageerde MacDonald. 
 

RECENSIE | Eén minuut voor twaalf: een avonturenboek voor kinderen

Jesse en Alek zijn tien en elf. Ze merken op school dat juf Janny en meester Mo een geheim hebben. Maar welk geheim dan? En is hun buurman, die ze Buurmand Baard noemen, een terrorist? Dat gaan ze allemaal uitzoeken. Ze richten een detectivebureau op. Maar wie heeft dat op een dag gesloopt? En waarom moet Jesse in de vakantie bij zijn moeder gaan logeren?

Een avonturenboek voor kinderen

Eén minuut voor twaalf wil een vlot verhaal zijn voor jonge kinderen vanaf een jaar of tien, gelet op de leeftijd van de personages en vooral wat ze (mogen) doen. Alleen de trein nemen naar de moeder van Jesse, die in Zeeland woont, bijvoorbeeld. Wat detectives moeten doen en wat ze bij zich moeten hebben, wordt uitvoerig besproken en opgelijst:

  • Bespioneren zonder dat iemand dat door heeft.
  • Goed nadenken en de juiste conclusies trekken.
  • Slimme berekeningen maken, en voetstappen tellen.
  • Op de tijd letten want je moet natuurlijk op tijd thuis zijn.
  • Altijd je kaart voor het Openbaar Vervoer bij je hebben. (O.V. kaart heet die in Nederland)

Het lijstje zou grappig zijn, mocht het boek niet zo focussen op thema’s die nu actueel zijn: terrorisme is er zo eentje. Of een vader die Nederlands leert omdat hij uit een ander land dan Nederland komt. Dat zijn zoon hem regelmatig verbetert is zeker een goede zet, dat is wat kinderen doen. Maar wanneer papa 'friet' zegt als hij 'fruit' bedoelt zegt Jesse niks.

Veel thema’s en twee vaders

Papa Yusef woont samen met papa Roel, en heeft nog moeite met zijn Nederlands. Daarvoor volgt hij les. Omdat hij werkloos is, woont het gezin nu in een appartement waar Jesse liever niet wil wonen. Yusef en papa Roel zijn de ouders van Jesse. Jetteke is zijn kleine zusje.

Allebei hebben ze een andere moeder, die Roel en Yusef elk één keer wilden helpen om Jesse en Jetteke te krijgen. Dat dit thema verder niet wordt geproblematiseerd, en als heel gewoon wordt gezien, is helemaal goed, maar Jongbloed struikelt een beetje over de uitwerking van de vele andere thema’s die in het boek van amper 124 bladzijden voorkomen. Buurman Baard, die eigenlijk Faysal heet, heeft een baard, en draagt soms een witte jurk.

Terrorisme

Dat doet Jesse besluiten dat hij een terrorist is. Ik kan me best voorstellen dat een kind van tien daarmee bezig is, maar het zou het boek ten goede komen om de kinderen een iets minder naïef te laten zijn. Een kind van die leeftijd is best in staat om van een volwassene aan te nemen dat niet iedereen met een baard en die een vreemde taal spreekt (Buurman Baard komt uit Algerije) zomaar een terrorist is. Dat zijn ouders hem dat proberen uitleggen, maakt weinig goed. Dat ook vriendje Alek niet tot hem doordringt maakt het er niet beter op.

Vooroordelen en veronderstellingen

Een minuut voor twaalf is opgesteld in erg eenvoudige taal, die moeilijke lezers over de brug kan trekken om ook een boek te lezen. Misschien ben ik wel die volwassene voor wie sommige boeken echt niet meer bedoelt zijn, en kunnen kinderen er gewoon een spannend avontuur in zien. Maar voor mij bulkt het boek van de vooroordelen. Ze worden ook bijna niet ontkracht doorheen het boek, wat zeker stoort.

Ongeloofwaardig

Behalve de ongeloofwaardige uitwerking had het boek een extra redactieronde goed kunnen gebruiken. “De rode lippen draaien naar rechts”. “Tegenover hen ziet Jesse nu een smalle rode streep”. “De rode lippen kijken Jesse lachend aan.” Dat allemaal om te zeggen dat de vrouw die tegenover hen zit om het huis te verkopen, felrood gestifte lippen heeft. Jongbloed houdt haar personages stevig in de hand, maar echt het papier overstijgen, doen ze niet.

Vanzelfsprekend 

Dat je één thema vanzelfsprekend wil laten zijn in een boek, namelijk dat een jongen twee vaders heeft, pleit voor Een minuut voor twaalf. Dat je daarvoor allerlei actuele thema’s met vele vooroordelen in een verhaal stopt zonder ze degelijk te ontkrachten of uit te werken, is zeker voor een kinderboek een misrekening.

LGBT+ gemeenschap legt levensstijl op volgens Poolse minister van defensie

Volgens de minister zouden de lokale autoriteiten in Poznan beter bezig zijn met echte problemen in plaats van met 'ideologie'. "De sodomieten willen hun visie op burgerrechten opleggen aan de rest en dat mogen we niet toelaten", aldus de minister. 

"De woorden van Błaszczaka zijn schandalig. Welk beschaafd land verklaard miljoenen burgers anno 2018 sodomieten? Op basis van wat veronderstelt hij dat we gek zijn?", aldus Mateusz Sulwiński, woordvoerder van Grupa Stonewall (de grootste LGBT+ organisatie in Poznan).

Politiek spel

"De bedoeling van Błaszczaka is niet enkel om de LGBT+ gemeenschap in diskrediet te brengen, maar ook om de lokale politiek in Poznan aan te vallen. De burgemeester is lid van het Burgerplatform. Deze partij is de rechtstreekse uitdager van de rechts-conservatieve regeringspartij van de minister van defensie.", aldus Rémy Bonny (specialist LGBT+ Politiek in Oost-Europa). 

Mr. Gay Europe

Vorige week werd in Poznan nog Mister Gay Europe verkozen. De 30-jarige Duitse Enrique Doleschy veroverde de titel. Mister Gay Belgium nam niet deel dit jaar. 

Light Asylum en Le1f: zo eenvoudig kan queerness zijn

“Don’t forget, it was a riot.” Met die verwijzing naar Stonewall begon Shannon Funchess aan haar set. “Fuck the police!” riep iemand uit het publiek terug. Vanaf seconde één was de boodschap al duidelijk: wij pikken dit niet meer!

Light Asylum is de samenwerking tussen Funchess en Bruno Coviello, waarin ze elementen van electronica, punk, synthpop en new wave samensmelten tot politiek geladen knallers. De kracht van hun muziek zit duidelijk in de loeiharde vocals van Funchess, op wie doel de songteksten, begeleiding en setlist allemaal waren afgestemd.

Is this thing on?

Qua uitrusting had Funchess een simpele set-up bij – een achtergrondtrack, een microfoon en een vocal looper – die het nu en dan ook nog eens liet afweten, maar het charisma waarvoor de band in New York bekend staat, liet haar toe om met komische ad-libs (“Is this thing on?”) die gaten te dichten.

Wel jammer dat in het huidige oeuvre van het duo singles als Heart of Dust moeilijk te onderscheiden zijn van de andere nummers op hun debuutalbum. Dat maakt dat Funchess de meute wel samen op de dansvloer krijgt, maar er ontbrak een zwepende climax waar iedereen van begint te springen.

Halfnaakt op het podium

Waar de eerste act jammer genoeg tekortschoot, liep Le1f dan weer overvol van. Als openlijk gay rapper heeft Le1f allereest een onderwerp waar maar weinig artiesten in zijn genre over rappen. Dat, gecombineerd met zijn ratelende flow en unieke intonatie die van hoog naar laag gaat, en toch ook in een kreunerige lispel durft vervallen, maakt van Le1f een krachtpatser met een arsenaal aan rasechte ‘bops’, zoals ze dat zeggen.

Vanaf het eerste nummer Koi, hoorbaar geproducet door de hyperkinetische SOPHIE, stond de dansvloer even hard te stuiteren als de halfnaakte, enthousiaste rapper op het podium, maar ook tijdens de zwoelere nummers zoals Spa Day of ‘Sup hield hij die sfeer vast met rake teksten over flirten, zelfzorg en zijn banjee attitude. Het verbaast ook niet dat er een aantal nieuwe nummers van de ‘Blue Dream’ EP op zijn programma stonden, zoals de bounce-track Fatty Acid.

Typisch New York

Le1f liep ook niet verlegen om zich tussen het publiek te mengen, met mannen en vrouwen te dansen, en op de dj-tafel achterin op het podium stevig te twerken. Zij die de nummers kenden en meelipten kregen van Le1f een guitige blik die verraadde dat hij in grote mate werkt met de energie van zijn publiek.

Beide groepen zijn typisch New York: ontstaan uit een smeltkroes van ideeën en identiteiten, onbevangen mondig over hun ervaring als gekleurde personen, en overgoten met een flinke schep feminisme, anti-racisme, en inclusiviteit. Hun eigen stijl waarmee ze die thema’s brengen verschilt enorm, maar de rode draad in de avond was duidelijk aanwezig. Queerness kan eenvoudig zijn, en intersectionaliteit kan aanstekelijk werken. Oh ja, en ook: stick it to the man!

Closing Festival afsluiter van succesvolle Antwerp Pride

De jaarlijkse Antwerp Pride mag van een topeditie spreken. De afgelopen vier dagen zakten ruim 130.000 af naar de koekenstad om de diversiteit en gelijkheid van ons landje te vieren, waaronder 90.000 bezoekers voor de parade op zaterdag. Een mooi aantal, dat uitgebreid werd gevierd op het Closing Festival.

Tussen 13 en 18 uur  zorgden een reeks optredens op het Steenplein voor een muzikale en sfeervolle afsluiting van de Antwerp Pride. Een mix van lokale en nationale sterren sierden het podium. Zo gaf theatergroep VREAK alvast een impressie van hun musical ‘Mixed Kebab’ en brachten de United Queens, vier van Belgiës bekendste Show Queen-groepen, enkele weergaloze lipsyncs.

Liefde voor muziek

Later op de dag deed het podium nog dienst als reünie voor het laatste seizoen van ‘Liefde voor Muziek’, want na Sylvie De Bie en Niels Destadsbader mocht ook Coco Jr. het aanwezige publiek entertainen met oud en nieuw materiaal. Nadien was het nog de beurt aan Queen Tribute Band Mercury Rising. Zij brachten een wilde greep uit het oeuvre van de legendarische Freddie Mercury.

Eurosongdiva en LGBT+ icoon Kate Ryan werd, zoals het een ware headliner betaamd, tot het einde bewaard. Haar optreden, waarin hits als Je ’t’adore en Désenchantée niet mochten ontbreken, werd luidkeels onthaald door het aanwezige publiek. Op het einde van haar performance werd ze door organisator Bart Abeel nogmaals in de bloemetjes gezet voor haar bijdrage en steun voor de LGBT+ gemeenschap. Zo was ze in 2013 ambassadrice van de Out Games die toen in Antwerpen plaatsvonden.

Het Closing Festival was alleszins een geslaagd einde van een mooie Antwerp Pride. Noteer alvast 8 tot en met 11 augustus 2019 in je agenda, want dan vindt alweer de twaalfde editie van de Antwerp Pride plaats. Tot dan!

Antwerp Pride 2018: Zon, regenbogen en vooral veel feest

“Ik ben zeer blij met de opkomst. We organiseren vanuit de holebi- en transgendergemeenschap een feest voor alle Antwerpenaren”, zegt Antwerp Pride-woordvoerder Wilfried Eetezonne. “We zijn dankbaar voor de diversiteit die er is en reiken de hand naar andere gemeenschappen. Iedereen is welkom. Jammer genoeg zien we aan wat eerder deze week in Gent gebeurde dat het nog steeds nodig is om aandacht te schenken aan een gelijke behandeling voor holebi’s en transgenders.” 

“Ik ben hier om te feesten, maar ook om zichtbaar te maken dat er nood is aan meer diversiteit, ook binnen de LGBT+ wereld. Want we zijn meer dan homo, lesbienne of biseksueel. We zijn onszelf. Ik draag graag een rok en niemand hoeft daar een probleem van te maken,” zegt Maja, toeschouwer en lid van Queered Up, een collectief zonder 'hokjes'. “Laat de Antwerp Pride een feest van diversiteit zijn!”, aldus Maja.

Parcours

Het parcours was 2,9 km lang. De tocht begon aan de Waterpoort op de Vlaamsekaai. Via de Verschansingstraat liep de stoet naar de Leopold De Waelstraat, bekend van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Via de Karel Rogierstraat en de Marnixplaats werd er naar de Scheldestraat geparadeerd, om zo de Scheldekaaien op te gaan ter hoogte van de Sint-Michielskaai. Nadien volgen de Plantinkaai met het terras van Crazy J, de Sint-Annatunnel (Voetgangerstunnel) en de pop-upbar van Twilight en de Ernest Van Dijckkaai. 

Rainbow Village

Vlak na het einde van de parade, ging het feest door met het Love United Festival waar bekende DJ's zoals Ilse Liebens, Dimitri D'Anvers en Light Asylum op twee verschillende podia de massa entertainden. Ook dansformatie Trinxx vergaste de aanwezigen op een spetterend optreden op hoge hakken. Deze prachtige locatie, in combinatie met de vele zichzelf zijnde mensen, was the place to be voor de feestvierders. Later op de avond, volgden nog verscheidene feesten op diverse locaties in de hele stad.

Opvallende deelnemers

In totaal waren er meer dan zestig deelnemende delegaties waaronder vertrouwde gezichten zoals de Lokale Politie Antwerpen, Mister Gay Vlaanderen, çavaria, Sensoa, Het Roze Huis – çavaria Antwerpen, de Universiteit Antwerpen en Famba.

Drie  opvallende nieuwe delegaties waren die van het Stedelijk Onderwijs Antwerpen, Doof en LGBT+ Vlaanderen en het Opera Ballet Vlaanderen, die laatste had een praalwagen in het barokke thema. 

Voor het tweede jaar op rij namen ook de Trotse ouders van holebi’s deel.  Hun slogan ‘Aanvaarding begint in het gezin’ kon op veel bijval en spontaan applaus rekenen bij de toeschouwers.

"Wij kunnen uiteraard alleen maar zeer tevreden zijn met deze editie," aldus Antwerp Pride voorzitter Bart Abeel. "De sfeer in de stad was geweldig, ook het weer was optimaal en we groeien nog elk jaar. Het blijft mooi om te zien hoe de inwoners van Antwerpen onze gemeenschap steunen en omarmen. We zijn dan ook dankbaar dat we leven in een stad waar we mogen zijn wie we zijn."

Bram Michaël wint Antwerpse High Heel Race

Showqueen La Tash trotseerde de donkere wolken en regendruppels om de High Heels Race te openen, maar al snel brak de zon door en ging de race als gepland door.

De wedstrijd ging door in vijf voorrondes, een halve finale en een finale. Deelnemers van alle leeftijden, genders, nationaliteiten en seksuele geaardheden deden mee en maakten kans op leuke prijzen die werden aangeboden door lokale horeca- en handelszaken.

Mister Gay Belgium, Bart Hesters, deed dienst als jurylid. De finale was zo spannend dat er ondanks het toeziend oog van Bart Hesters een fotofinish nodig was om de winnaar te bepalen.

Drag University

Tussen het racen door werden toeschouwers verwend met optredens van de getalenteerde dames van Drag University uit de Antwerpse bar Que Pasa.

Uiteindelijk ging de welverdiende eerste plaats naar de 24-jarige Antwerpenaar Bram Michaël. Zijn schoenen waren in een vorige ronde bijna gesneuveld, maar met plakband en goede moed heeft hij toch de laatste race uitgelopen. Een eervolle tweede plaats werd in de wacht gesleept door de nog maar 14-jarige Duitse Zoe.

Klusjes

“Ik ging eerst eigenlijk niet komen,” zegt Bram Michaël aan ZiZo. “Ik wist wel dat het Pride was, maar ik kreeg niemand mee, dus was ik thuis klusjes aan het doen. Maar het bleef ergens in mijn hoofd zitten en toen dacht ik: dan ga ik maar alleen. Je moet dingen durven.” Die beslissing heeft hem geen windeieren gelegd, want hij ging naar huis met een paar mooie waardebonnen.

Voor Bram is de Pride een plek waar iedereen zichzelf kan zijn. Als dat geen mooie boodschap is om het weekend mee te beginnen.
 

Protestacties tegen LGBT+ geweld in Gent

De aanleiding

De aanleiding voor de actie was het geval van gaybashing op maandag 6 augustus in Gent. Mauro en Thomas werden zowel verbaal als fysiek aangevallen en moesten worden overgebracht naar het ziekenhuis met gebroken ruggenwervels, hoofdletsels en kneuzingen.

“Het was niet de eerste keer dat zij slachtoffer werden van agressie en het is ook geen alleenstaand geval. Verbaal en fysiek geweld maken helaas nog steeds deel uit van het leven van veel LGBT+ personen,” zeggen de organisaties. “Vandaar deze actie.”

LGBT+ monument

(A)WAKE riep de Fontein Der Geknielden van George Minne, uit als voorlopig LGBT+ monument in Gent. Het collectief vindt dat er een monument tegen LGBT+ geweld moet komen in Gent.

“Een permanent baken ter aanvaarding, herinnering en viering van seksuele vrijheid en diversiteit. Zo’n monument zou een uitroepteken zijn, een tastbaar symbool voor deze en toekomstige generaties om wakker te blijven en op te blijven komen voor gelijke rechten, bescherming en behandeling ongeacht seksuele geaardheid of genderidentiteit.” 

Bij de inhuldiging waren Mauro en Thomas, slachtoffers van het LGBT+ geweld in Gent op 6 augustus, aanwezig. Mauro zei: “Bedankt om hier te zijn. Ik voel me nietlanger alleen.” Mauro vraagt in zijn toespraak om steun van het gerecht en de politie. “Ik hou van Gent, het is de mooiste stad ter wereld, laat het dan een plaats zijn waar ieder zichzelf kan zijn."

Verhalen door een open micro 

Na de inhuldiging van het LGBT+ monument verhuisde de protestactie naar de stashal. Via een 'open micro', werd alle aanwezigen de mogelijkheid geboden om iets te komen vertellen. 

Elise van Casa Rosa wijst ons erop dat alle rechten die we tot op heden hebben verkregen, geen cadeaus zijn geweest. Dat er mensen voor hebben gevochten om te staan waar we nu staan. En dat we nog steeds moeten vechten tegen LGBT+ geweld, en -discriminatie. “We mogen ons ook niet laten verdelen,” zei Elise. “Ik roep op om allemaal naar de Antwerp Pride te gaan morgen en te blijven tonen dat we er zijn.” 

Wouter van Verkeerd Geparkeerd vertelt ons zijn verhaal over een kantelpunt in zijn leven Hoe hij als jongeman, de hand van zijn toenmalige vriend had losgelaten, wanneer iemand riep: “Homo!' Hoe hij sindsdien bang werd van verbaal en fysiek geweld. En hoe hij, jaren later met een droog “Ja, waarom roep je me?” antwoordde toen iemand riep: “Hé homo!” 

Kader wil niet dat men hem vraagt: “Zijn dit je homovrienden, zijn dit je Italiaanse vrienden, zijn dit je transgendervrienden?” “Neen, neen, neen! Het zijn mijn vriénden!” 

Boris roept op tot de strijd tegen LGBT+ geweld, maar ook tot de strijd tegen seksisme. “Laten we ervoor zorgen dat er volgende jaar een Pride in Gent komt!” aldus Boris en de juichende menigte geeft hem gelijk. 

 

Mr Gay Belgium Bart Hesters lanceert ‘House + Love = Home’-campagne tijdens Antwerp Pride

Zondag zal Mr Gay Belgium Bart Hesters een stand bemannen in de Pride village waar hij polsbandjes zal overhandigen aan de aanwezige bezoekers en zal toelichten waarom een warme thuis en jezelf aanvaard voelen enorm belangrijk zijn. Op de polsbandjes staat de slogan ‘House + Love = Home’. Zo wil hij de boodschap van verdraagzaamheid en tolerantie nog meer in de kijker te zetten.

 

De campagne is volgens Hesters nog maar de start van een groter geheel waar hij de komende maanden mee naar buiten wilt treden. 

Antwerpse politici zien bijkomende maatregelen voor LGBT+ personen in een superdiverse stad

Antwerp Pride en Het Roze Huis Antwerpen organiseerden op 10 augustus een debat over identiteit in een lokaal diversiteitsbeleid. Het was meteen het eerste kopstukkendebat voor de verkiezingen van 14 oktober. Een niet onbelangrijk kopstuk, burgemeester Bart De Wever (N-VA), was echter met vakantie en stuurde daarom schepen Fons Duchateau. Voor de andere partijen waren de lijsttrekkers wel present: Kris Peeters (CD&V), Philippe De Backer (Open Vld), Peter Mertens (PVDA), Jinnih Beels (sp.a) en Wouter Van Besien (Groen). Vlaams Belang werd niet uitgenodigd. Out professor politicologie Dave Sinardet leidde het debat.

Invalshoek verruimen

De linkse partijen sp.a, groen en PVDA zaten op dezelfde lijn: de strijd ten discriminatie is er een van alle minderheidsgroepen. Jinnih Beels, lijsttrekker voor sp.a, opende deze visie in haar antwoord op de vraag wat er nog beter kan in Antwerpen. Immers, het LGBT+ beleid is al sterk ontwikkeld, nog meer door het huidige stadsbestuur dan door het vorige, zo poneerde Sinardet. Antwerpen heeft altijd al een voortrekkersrol gespeeld, vond Beels, maar ze voegde eraan toe dat het beter zou zijn de strijd gezamenlijk aan te gaan door op te komen voor alle mensenrechten. PVDA’er Peter Mertens volgde haar daarin: door gevoelig te zijn voor alle vormen van discriminatie in de stad zorg je ervoor om mensen met elkaar te verbinden.

Voor Groen-lijsttrekker Wouter Van Besien begint diversiteit in de kleuterschool. In het onderwijs moet hiervoor meer ruimte worden gemaakt, dankzij bijkomende ondersteuning. Hij verweet het huidige stadsbestuur geen enkele actie te hebben genomen om expertise op te bouwen en aan uitwisseling te doen. Aangezien Open Vld momenteel de schepen voor onderwijs levert, was het aan Philippe De Backer om te reageren. Van Besien sloeg volgens hem de bal mis, en hij gaf concrete voorbeelden als de opleiding van leerkrachten en een project samen met de Koning Boudewijnstichting.

Klemtoon op dagelijks samenleven?

Voor vicepremier Kris Peeters (CD&V) moet verder worden gewerkt aan het realiseren van LGBT+ rechten in tal van domeinen. Hij noemde behalve het onderwijs en de bedrijven ook de woon- en zorgcentra en de woningverhuur. Als schepen voor sociale zaken en daarmee ook voorzitter van het Antwerps Zorgbedrijf was Fons Duchateau (N-VA) goed geplaatst om het huidige beleid in de woon- en zorgcentra toe te lichten. LGBT+ personen zijn zeer duidelijk welkom, ook als koppel. Wel is nog meer aandacht nodig om de eenzaamheid bij LGBT+ senioren tegen te gaan.

Volgens PVDA-lijsttrekker Peter Mertens is ‘community-building’ de rode draad in zijn programma. Het gaat om het creëren van leefbare wijken, bijvoorbeeld door buurtcentra in elke wijk in te richten, waar hij het huidige bestuur verweet de buurtnetwerken juist af te bouwen. Vanuit haar vorige functie bij de Antwerpse politie trok Beels die lijn door naar de houding van de politie. 

Het belangrijkste werk dat nog te wachten staat, is voor De Backer het tegengaan van gaybashing. Meer aandacht is nodig voor het afdwingen van onze gemeenschappelijke spelregels, zowel qua preventie als repressie. Peeters wees op de realisaties door het aanpassen van het strafrecht op federaal niveau, maar was akkoord dat er in de praktijk nog veel te realiseren valt.

Voor N-VA’er Duchateau betekent dat punt vooral: op de basisnormen en -waarden is geen enkele uitzondering toegestaan. Dat is een uitdaging omdat mensen nieuw naar de stad komen die niet opgevoed zijn binnen dat kader. Vandaar het grote belang van cursussen inburgering en integratie. Beels reageerde daarop dat er dan meer tijd moet worden vrijgemaakt voor interactie tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Consequent 

De N-VA-schepen viel de PVDA aan omdat haar kamerlid Raoul Hedebouw weigert om de executie van homo’s in Cuba te veroordelen. Mertens reageerde dat de PVDA elk regime veroordeelt dat niet correct met LGBT+ rechten omgaat.

Onenigheid was er ook toen Van Besien op een tegenstrijdigheid wees in de redenering van Duchateau. Die had immers zich eerst geschandaliseerd genoemd omdat de N-VA wel eens wordt verweten enkel op te komen voor LGBT+ rechten om daarmee bevolkingsgroepen met een andere afkomst op de kast te jagen, iets wat in het vakjargon bekend staat als homonationalisme. Daartegenover beklemtoonde Duchateau de oprechtheid van die strijd door zijn partij. De contradictie zag Van Besien omdat Duchateau specifiek naar nieuwkomers verwees als een bedreiging van de LGBT+ rechten. In werkelijkheid is holebi- en transfobie overal te vinden, aldus de Groen-kopman die daaruit concludeerde dat het overal moet worden bestreden. Duchateau bleef achter zijn stelling staan door te verwijzen naar onderzoek over de aanvaarding van LGBT+ personen naargelang de bevolkingsgroepen en vond dat je de problemen moet durven benoemen.

De Backer kwam tussen dat zowel groen als N-VA vast zitten in groepsdenken: ze sluiten mensen op in één aspect van hun identiteit. PVDA-voorzitter Mertens trad De Backer daarin bij, maar voegde toe dat die individuele benadering niet enkel tot individuele oplossingen mag leiden. Initiatieven van het middenveld of van scholieren moeten structureel worden ondersteund. Hij klaagde aan dat de huidige meerderheid de projectsubsidies belangrijker heeft gemaakt dan structurele subsidies voor organisaties. Duchateau repliceerde daarop dat het totale budget met twintig procent is gestegen, maar dat er inderdaad een halt is toegeroepen aan langdurige subsidies die nauwelijks werden gecontroleerd. Inderdaad moet deze verandering ook toelaten om beter aan te sluiten bij het beleid dat het stadsbestuur wenst. Op hun beurt benadrukten de groen- en CD&V-vertegenwoordigers de nood aan ondersteuning van het middenveld.

Sint-Petersburg

Tenslotte sneed Sinardet het thema internationale solidariteit aan. Antwerpen heeft nauwe banden met Sint-Petersburg, waar recent nog een Pride werd verboden en LGBT+ activisten werden opgesloten. Aangezien binnenkort een delegatie uit die Russische stad de Scheldestad aandoet, vroeg Sinardet naar een signaal van het stadsbestuur.

Namens het bestuur antwoordde Duchateau dat erover zal worden gesproken vanuit een positieve ingesteldheid. Het verbreken van de banden zou niet in het voordeel zijn van de LGBT+ personen in die landen. Dan verlegde hij het thema door erop te wijzen dat België een van de meest actieve landen is om asiel te verlenen aan LGBT+ vluchtelingen. De suggestie van Van Besien om bij de ontmoeting met de Russische delegatie ook Antwerpse LGBT+ activisten te laten aanschuiven, ontlokte bij Duchateau de opmerking dat zoiets gemakkelijk is indien er geen economische belangen zouden zijn. Om met het politiek meer wenselijke antwoord te vervolgen: “Ik neem het voorstel mee”.

 

Beelden met een verhaal in de queer space van AQAF – en een intrigerend schilderij

Het Antwerp Queer Arts Festival (AQAF), gelinkt aan Antwerp Pride, heeft voor het eerst een queer space. Het is een thuishaven waar AQAF een hele week lang een culturele ontmoetingsplaats creëert. Er vinden enkele evenementen plaats en doorlopend kan je er twee tentoonstellingen ontdekken. Ook de moeite waard is het opmerkelijke hedendaagse vijfluik ‘The queer quintet’, een schilderij dat bulkt van de kleuren en de betekenissen gemaakt door Jan Scheirs.

Queer Vinyl Sleeves

Mark Sergeant verzamelde voor deze expo een reeks platenhoezen. Telkens heeft de artiest een LGBT+ link, al is dat niet noodzakelijk omdat de betrokkene zelf LGBT+ is (of was, want er zijn ook nogal wat platen van overleden zangers bij). Soms heeft de artiest een opmerkelijke LGBT+ aanhang, zoals wijlen La Esterella. Soms was het één specifieke plaat die de artiest maakte waarop het label LGBT+ bijzonder van toepassing is, zoals ‘Transformer’ van Lou Reed.
Komen voorts onder meer aan bod: David Bowie, Elton John, Harry Belafonte, Bette Midler, Patti Smith, TC Matic, Prince, Madonna, Guido Belcanto en de Pet Shop Boys.

My Me

De tweede tentoonstelling in de queer space is het resultaat van het project ‘My life, my zoom, my shot, my point of view… My me’. De organisatie Boysproject voor mannen en transgenders die als sekswerker actief zijn of waren, vroeg enkele van hen om foto’s te maken. Niet zomaar foto’s, maar van plaatsen, gewoontes, activiteiten… die voor hen belangrijk zijn als sekswerker.

De doelgroep van Boysproject leeft in het algemeen een verdoken bestaan. Hun stem komt amper aan bod en zelden staan ze in de spotlights. De ‘My Me’-expo geeft een bijzondere toegang tot deze voor velen onbekende wereld.

Nog tot zondag te bezoeken

De tentoonstellingen ‘Queer Vinyl Sleeves’ en ‘My Me’ zijn nog tot 12 augustus te bezichtigen in ’t Kwartier, Keistraat 11 in Antwerpen (deze locatie vormt samen met het naastgelegen Stadsmagazijn de hub van deze AQAF-editie, een queer space waar je dagelijks terecht kan).

Eerder berichtten we al over de expo ‘Out of Focus’ in Gallerie Verbeeck – Van Dijck. Over elk van deze tentoonstellingen maakte de regionale zender ATV een reportage.
 

Maud Vanhauwaert maakt van literatuur een feest op 'Maud’s Mega Literary Lez Fest'

‘Maud’s Mega Literary Lez Fest’ vond plaats in de queer space, de thuishaven waar AQAF voor het eerst een hele week een culturele ontmoetingsplaats creëert. De zaal zat helemaal vol met vrienden van de literatuur.

De fantastische Maud Vanhauwaert…

Maud Vanhauwaert is sinds begin dit jaar Antwerps stadsdichter en een van de curatoren van AQAF of, zoals de organisatie het zelf omschrijft, ‘artistic promotor’. Pas nog bracht ze tijdens de Museumnacht de première van haar nieuwste stadsgedicht in het MAS. Dat is gebaseerd op de stereotiepe beelden uit het bordspelletje ‘Wie is het?’. Om de man-vrouw tweedeling te overstijgen en geen karikaturen, maar portretten van echte mensen te tonen, lanceerde ze eerder een oproep via haar website. Waar vorige stadsdichters verrasten met originele manieren om hun werk te verspreiden, zoals Tom Lanoye die de Boerentoren inpalmde of haar voorganger Maarten Inghels die zakdoeken verspreidde, is ook dit gedicht niet zomaar een papiertje. Maud Vanhauwaert liet het bordspel werkelijk opnieuw maken en zo kan je dus thuis spelen met de portretten van een fraai staaltje van de Antwerpse LGBT+ personen.

Ook voor het AQAF-publiek is Maud Vanhauwaert geen onbekende, want vorig jaar gaf ze al een erg gesmaakt optreden met een bloemlezing van haar eigen werk. Woensdagavond was Maud de immer geestige gastvrouw die vooral enkele van haar collega’s in de schijnwerpers plaatste (al bracht ze gelukkig ook iets van haar eigen werk).

… en haar fantastische gasten

Vanhauwaert nodigde maar liefst acht auteurs uit om enkele fragmenten uit hun werk voor te lezen. Sommige namen doen bij ZiZo-lezers wellicht een belletje rinkelen, zoals Gaea Schoeters en de Nederlandse Maartje Wortel. De andere schrijfsters waren Maud Mulier, Hanna Bervoets, Niña Weijers, Elske Van Lonkhuyzen, Els Mondelaers en Hind Eljadid.

Het podium werd dus uitsluitend door vrouwen bevolkt en, wellicht op één uitzondering na, door lesbiennes. Maud Vanhauwaert grapte daarover dat je al moeite moet doen om een niet-lesbische schrijfster te vinden van enig niveau.

Het werd beslist geen klassieke, wat stoffige poëzieavond, maar een zeer divers en LGBT+ gericht programma. Velen pasten als gegoten in het thema van AQAF ‘Out of Focus’. Zij speelden elk op hun manier met de grens tussen het zichtbare en het onzichtbare, omsluieren, onthullen, maskeren en openbaren.

  • Zo gaf Hanne Bervoets een uiteenzetting over de evolutie van lesbische personages in dramaseries, beginnend bij Xena Warrior Princess.
  • Maartje Wortel bracht een vrolijk en pikant verhaal. We mochten ondervinden waarom De Volkskrant haar prees om haar ‘droogkomische originele vertelstem die meer weglaat dan vertelt’.
  • Gaea Schoeters las één van haar zeldzame gedichten voor – een emotionele tekst die haar zichtbaar ontroerde – en een boeiende, breed uitgesponnen column. Ze leerde ons bovendien ook Els Mondelaers kennen. De zangeres gaf een bijkomende dimensie aan de avond met twee totaal verschillende maar indrukwekkend gebrachte liederen.
  • Wanneer Maud Vanhauweraert aangaf zich stilaan wat oud te voelen omdat een nieuwe generatie dichters is opgestaan, doelde ze onder andere op Hind Eljadid. Inderdaad wist ook zij te verrassen met twee uiteenlopende vormen van poetry slam.
  • Elske Van Lonkhuyzen sloot de avond af met een tiental kortebroekverhalen. We kregen er de bijhorende foto bij, een man met een korte broek hanteerde een toeter en er werd gelachen.

Daar laat ik het bij. Wie er niet bij kon zijn, kent alvast enkele namen om te volgen. Wie er wel bij was, zit nu wellicht al websites af te schuimen op zoek naar méér.

De politie, onze maat op straat!

Wat houdt jullie job concreet in?
Davy: “Ik ben jeugdinspecteur op het commissariaat Gent-West. Ik werk dus met jongeren die feiten hebben gepleegd of die dreigen af te glijden naar de criminaliteit. Daarnaast ben ik referentieambtenaar rond haatmisdrijven, oftewel alles wat te maken heeft met racisme of geweld tegen een groep die in de antidiscriminatiewet beschreven staat. Het is vooral mijn job om het thema onder de aandacht te brengen binnen het korps. Ik leid mijn collega’s op in die thematiek en geef les binnen de diversiteitsopleiding aan de politieschool hier in Gent. Ik zorg er eigenlijk voor dat mijn collega’s hun aangiftes op een correcte manier op papier zetten en dat ze op een juiste manier met slachtoffers omgaan.”

Kristof: “Ik ben diensthoofd diversiteitsbeleid bij Lokale Politie Antwerpen. Wij voeren een inclusief diversiteitsbeleid, wat wil zeggen dat we geen specifiek doelgroepenbeleid hebben. We hebben diversiteit hoog op de agenda staan zowel in onze externe contacten als in onze interne werking. Ik geloof er immers in dat een diversiteitsbeleid extern pas werkt als je zelf intern het goede voorbeeld geeft. Dat doen we door partnerschappen aan te gaan, zeer actief te werken rond lokale rekrutering, maar ook door monitoring. We bieden bovendien een ruim opleidingspakket rond diversiteit aan met themadagen rond bijvoorbeeld LGBT+, jongeren, etnisch profileren, migratiestromen… Ook op het terrein geven wij operationele ondersteuning aan de patrouilles. We hebben een diversiteitsnetwerk, waarin we 45 collega’s hebben verzameld die rond diversiteit werken. Het is een van mijn taken om dat netwerk te coördineren.”

Persoonlijk engagement

Hoe ben je op die job gekomen?
Davy: “Een paar jaar geleden hebben we hier in Gent een aantal gevallen gehad van holebifoob en transfoob geweld. Ik heb zelf een bepaalde gevoeligheid voor het thema en heb toen aan mijn korpschef laten weten dat we daar op een structurele manier iets mee moesten doen. Dat mocht, op voorwaarde dat ik het zelf zou trekken. Op dat moment werd er ook beslist dat er in elk korps een referentieambtenaar moest worden aangesteld; in Gent hebben we daarvoor twee mensen aangeduid.”

Kristof: “In 2006 reed ik nog patrouille in de zone City en ik hoorde dat er een groot evenementt (Navigaytion) zou plaatsvinden aan de Schelde. Vanuit een persoonlijk engagement ben ik toen naar mijn commissaris gegaan en heb gevraagd of we daar niets konden doen vanuit ons korps. We hebben toen besloten om met drie collega’s in uniform aanwezig te zijn op het evenementt, met een mobiel commissariaat. In het begin was dat voor beide kanten wat onwennig, maar de reacties waren over het algemeen erg positief. Ik ben nadien een aanspreekpunt rond diversiteit gebleven en heb het netwerk diversiteit mee uitgebouwd tot wat het nu is.”

Wat is jullie concrete aanpak?
Davy: “Wij hebben een actieplan met verschillende punten waaraan we willen werken. Een daarvan is het zogenaamde dark number, het aantal feiten dat niet worden aangegeven, naar beneden krijgen. Het aantal werkelijke aangiftes is zeer laag tegenover het aantal feiten dat daadwerkelijk gepleegd wordt. Heel veel slachtoffers komen om verschillende redenen niet bij ons terecht. We hebben daarom een apart meldpunt opgericht voor holebifoob en transfoob geweld. Dat is er in eerste instantie voor mensen die de stap naar de politie te groot vinden. Een tweede actiepunt is dat we de kwaliteit van onze processen verbaal vergroten door middel van vormingen. Bij een haatmisdrijf zijn er namelijk een aantal dingen belangrijk die bij een ander feit niet zo belangrijk zijn. Bijvoorbeeld de locatie, dat kan mogelijk het motief bewijzen. Als derde aandachtspunt willen we ons imago aanpakken door aanwezig zijn op evenementen en plaatsen waar veel holebi’s zijn. We willen het signaal geven dat mensen geen schrik moeten hebben om naar de politie te komen.”

Door aanwezig te zijn op evenementen en naar de mensen toe te gaan, proberen we het vertrouwen in de politie op te bouwen

Kristof: “Dat is bij ons ook zo. Wij werken vooral proactief, door aanwezig te zijn op evenementen en naar de mensen toe te gaan. Zo proberen we het vertrouwen in de politie op te bouwen. We laten zien dat slachtoffers niet bang hoeven te zijn om langs te komen. Ze zullen niet worden uitgelachen omwille van hun geaardheid of wat dan ook. Ook daarom zijn we lid geworden van organisaties als çavaria. We willen mensen laten aanvoelen dat wij eigenlijk ook gewoon maar mensen zijn. Als we de slogan 'Proud to be your friend' gebruiken, menen we dat ook echt!”

Rode draad

Is er toch een andere aanpak in de verschillende politiezones?
Davy: “Zeker. Wij zijn de enige met een eigen regenboogmeldpunt waar mensen terecht kunnen om feiten te melden. De drempel is dan veel lager en dat is toch al effectief gebleken voor ons. Dat meldpunt is uniek voor Vlaanderen en Brussel. Elke stad werkt ook anders, zeker bij deze thematiek. Holebifoob en transfoob geweld is bijvoorbeeld vooral een stedelijk probleem. Veel hangt af van de uitgaansgelegenheden. We moeten alles afstemmen op de specifieke noden en wensen van de stad."

Kristof: “Absoluut. Antwerpen is een heel andere stad dan Gent en dat vraagt om een andere aanpak. Wij zijn een hele grote politiezone met veel diversiteit. Onze rode draad moet dus inclusiviteit zijn, mét oog voor verschil. Hoewel we in Antwerpen bijvoorbeeld geen meldpunt hebben, gebruiken we wel algemene invalspunten zoals de blauwe lijn, waarnaar mensen kunnen bellen voor niet-dringende politiehulp. Als de drempel te hoog is om naar 101 te bellen, kunnen mensen dus ook altijd bij de blauwe lijn terecht met hun problemen. Als dan blijkt dat het toch dringend is, kunnen we onmiddellijk overgaan tot een snelle tussenkomst.”

Spitsen jullie je daarin ook praktisch toe op wat er momenteel gaande is?
Davy: “Ja, zeker. We besteden eigenlijk heel veel aandacht aan een thematiek met lage effectieve cijfers, omdat we weten dat er meer problemen dan aangiftes zijn. Het is niet evident dat er toch zoveel politieke en politie aandacht aan wordt gegeven.”

Kristof: “Wij werken heel praktijkgericht, proactief en bemiddelend. Als er een incident plaatsvindt, is het eigenlijk al te laat. Wij reageren zodra we ook maar iets horen vertellen, zodat we mogelijke problemen in de kiem kunnen smoren. Dat is eigenlijk ons doel: problemen aanpakken voor ze zich echt hebben gevormd.”

“Daarnaast zijn we aanwezig op LGBT+ evenementen, om de vinger aan de pols te kunnen houden. Dit jaar hebben we bijvoorbeeld een opvallende campagne voorgesteld op Mister Gay Belgium in de aanloop naar Antwerp Pride. Intern communiceren we over die evenementen en hebben we bijvoorbeeld een checklist die politiemensen moet helpen om haatmisdrijven te herkennen en om processen verbaal op te stellen.”

Tendensen

Waar baseren jullie je dan op?
Davy: “Wij doen bevragingen, onder meer in de horeca. Zo weten we waar de problemen juist zitten. In de zomer richten wij patrouilles op die speciaal zichtbaar zijn voor holebi’s. Op die manier creëren we een boodschap naar de maatschappij.”

Kristof: “Allereerst baseren wij ons op de wetgeving. België is daarin echt een voortrekker. Wij proberen zoveel mogelijk aanwezig te zijn, want dan hoor je heel veel relevante informatie waaien. Daardoor kunnen we snel inspelen op tendensen. Als we bijvoorbeeld merken dat er een conflict ontstaat, sturen we proactief bemiddelaars op pad. We hebben die methode al gebruikt bij burenruzies of in de horeca.”

Baseren jullie je ook op cijfermateriaal?
Davy: “Haatmisdrijven worden pas gemeten sinds de invoering van de wetgeving COL13. Er zijn dus pas cijfers sinds 2013, dat is nog niet zo heel lang. We zien altijd een verhoging in de cijfers wanneer er net ergens iets is gebeurd. Als er iets in de media verschijnt, of als we zelf een actie voeren, dan komt het meldpunt in de aandacht en dan zien we een aantal extra meldingen binnenkomen. Soms van dingen die al lang geleden gebeurd zijn, maar uit die cijfers leren we wel heel veel.”

Kristof: “Inderdaad. Wij hebben in 2016 een ‘Meld het’-campagne gevoerd. Uit een meting bleek toen dat er een stijging van 51 procent was in het aantal meldingen van discriminatie en haatmisdrijven. Beleidsmatig neem ik dat dan mee als we onze acties afstemmen. Wij meten alle feiten van discriminatie, omdat dat een barometer is van wat er in het veld allemaal gebeurt.”

Het eerste contact is bijzonder belangrijk. Je moet je echt geholpen voelen, we moeten geloofwaardig overkomen

Waarop wordt er bijzonder ingezet in jullie politiezone?
Davy: “We proberen aan politiemensen zelf zoveel mogelijk informatie over de thematiek te geven tijdens opleidingen. Daarna zoomen we in op dat proces verbaal, maar dan heel praktijkgericht. Welke vragen kan je een slachtoffer stellen? Hoe moet je zo iemand bejegenen? Hoe ga je op zoek naar een dader? Hoe ga je juist om met een dader? We proberen onze mensen bruikbare info te geven, zodat zij alles in handen hebben om het goed te doen. Het eerste contact is bijzonder belangrijk. Je moet je echt geholpen voelen, we moeten geloofwaardig overkomen.”

Kristof: “In Antwerpen start alles met een correcte opleiding over discriminatie en haatmisdrijven. Al onze medewerkers moeten klaar zijn om op een juiste manier een aangifte te noteren. Daarnaast geef ik ook opleidingen buiten Antwerpen in samenwerking met UNIA. We beseffen maar al te goed dat zulke feiten niet stoppen aan de stadsgrenzen. Ik probeer zo veel mogelijk collega’s mee te krijgen in dit verhaal. Ook internationaal geef ik vormingen aan politiepersoneel. Telkens realiseer ik me dat we het in België niet slecht doen. Al vind ik in het buitenland soms inspirerende praktijken die ik kan gebruiken in Antwerpen. Het is echt ontzettend fijn om te doen en om waardering te krijgen voor je werk.”

Ouderwets taalgebruik

Welke droom zou je graag nog verwezenlijkt zien worden?
Davy: “Het zou mooi zijn als iedereen zich aan de regels zou houden, want dan waren wij niet nodig. Maar mijn echte droom is eigenlijk dat mensen weten dat ze bij de politie terecht kunnen, welke seksuele geaardheid of origine ze ook hebben. Niet alleen als er iets mis is, maar ook bijvoorbeeld om te komen werken.”

Kristof: “Een inclusieve stad, zonder hokjesdenken, zonder discriminatie, zonder polarisatie, met een divers politiekorps en misschien zonder een speciaal team binnen de politie dat zich moet bezighouden met diversiteit? Voorlopig zijn we daar nog lang niet aan toe, vrees ik. Ik put in ieder geval veel energie uit het feit dat er veel collega’s actief bezig zijn met diversiteit. Zo hebben we de netwerkleden, maar dagelijks zie ik ook patrouilles die uitstekend werk leveren. Spijtig genoeg halen deze professionele tussenkomsten weinig of niet de media.”

Wat is je persoonlijke ambitie nog bij de politie?
Davy: “De politie is nog vreselijk ouderwets in haar taalgebruik. Er wordt vaak nog een taal gehanteerd van de jaren 30 uit de vorige eeuw, zeker in geschreven communicatie. Daardoor blijft de kloof tussen de bestuurlijke overheid en de burger groot. Ik zou dan ook heel graag voor een moderner taalgebruik willen strijden. Woorden als ‘manspersoon’ zou ik echt wel willen schrappen, dat is mijn persoonlijke strijd.” (lacht)

Kristof: “Het is eigenlijk mijn droom om wat we voor de LGBT+ gemeenschap doen, ook te doen voor andere groepen in Antwerpen. Zo zijn er zeker mooie kansen binnen de zwart-Afrikaanse gemeenschap of de moslimgemeenschap. Ik wil dat we als korps maximaal in de gemeenschappen staan en dat er vertrouwen in de politie is. Alleen zo kunnen we onze slogan 'Proud to be your friend' echt waarmaken.”

OPINIE | Als we enkel een ideaalbeeld van onze gemeenschap willen tonen, sluiten we zelf heel veel mensen uit

Op de stripmuur zie je mensen die een reuzengrote regenboogvlag dragen. Er zijn kussende vrouwen, kussende mannen, een trans* persoon, enkele gespierde mannen, een paar schrielere mannen, een vrouw met de vuist omhoog, een geschokt nonnetje (en een konijn). Sommigen zijn blank, anderen koffie met melk of donkerder bruin. Een gevarieerd beeld van een diverse gemeenschap die zich allemaal samen achter de regenboogvlag scharen. Dat was de bedoeling van de kunstenaar en RainbowHouse Brussels als ik me de speeches bij de onthulling van de muur goed herinner.

Clichés

Waarom dan de beschuldiging van racisme en transfobie? Wel, de bruine vrouw op de muurschildering heeft dikke rode lippen en de trans* vrouw ziet er niet bepaald uit als de ideale schoondochter. Je zou dus kunnen stellen dat de tekening clichés uitvergroot. Maar is het daarom racisme en transfobie? 

Ik denk het niet. Zeker niet doelbewust. De tekening wil duidelijk de diversiteit van de LGBT-gemeenschap uitstralen. Racistische of transfobe afbeeldingen zouden die boodschap ondergraven dus het zou totaal onlogisch zijn mochten de kunstenaar of RainbowHouse Brussels zoiets doen.

Karikaturen

Nu zou het ook - en dat is geen reden om het te minimaliseren - onbewust kunnen zijn. Is dat hier het geval? Opnieuw, ik denk het niet. Wie Ralf König een beetje kent, weet dat de man mensen nooit van hun meest flatterende kant afbeeldt. Zijn figuren zijn karikaturen. Al zijn figuren. Hij viseert iedereen. Als homoman herken ik me ook niet in zijn dommige fitness-nichten of schriele leermannen. En ik heb verschillende lesbische vriendinnen die helemaal niet de butch-types zijn die hij afbeeldt.

De kwestie van de lippen van de donkere vrouw doet denken aan de discussie rond het album van Suske en Wiske waar Dalila Hermans terecht tegen opkwam. Alleen was die figuur de enige die karikaturaal werd afgebeeld en is dat hier niet het geval. Bovendien heeft ook de trans* vrouw op de stripmuur dezelfde dikke rode lippen en heeft de donkerbruine man die verder afgebeeld staat, die niet. Als je geen intentieproces van een kunstenaar wil maken, dan kan je het verschil net zo goed zoeken in het al dan niet gestift zijn van de lippen van deze vrouwen. 

Humor

Natuurlijk kan je je gekwetst voelen door zo’n afbeelding. Je hoeft de tekening ook helemaal niet grappig te vinden. Maar dat maakt ze daarom nog niet racistisch of transfoob. Als we als LGBT-gemeenschap deze woorden te snel gebruiken, hollen we ze uit zodat ze hun kracht verliezen. Er zijn helaas nog altijd meer dan genoeg gevallen waarbij het echt nodig is.

Bovendien: als wij enkel nog een ideaalbeeld van onze gemeenschap willen tonen dan sluiten we zelf heel veel mensen uit. Al wie niet beantwoordt aan het perfecte prentje van de brave, mooie, intelligente en seksloze homo, lesbienne, bi- of transpersoon mag het dan vergeten? Alleen bestaan die mensen niet echt. Je kunt geen respect verdienen of gelijke kansen eisen als je zelf het onderscheid maakt tussen wie de goede en wie de slechte zijn. 

En laten we alsjeblieft ons gevoel voor humor niet verliezen. Ironie, karikaturen en satire zijn zeer nuttige manieren om mistoestanden aan te klagen, om te tonen dat de wereld en de maatschappij niet eenduidig zijn. Als we ons daartegen afzetten, dreigen we even intolerant te worden als degenen die we willen bevechten. Daar pas ik voor.

Bruno De Lille
Fractievoorzitter Groen
Brussels Hoofdstedelijk Parlement

Bart Kaëll en Luc Appermont gaan in duet

De twee starten binnenkort met hun theatertournee, Luc en Bart – Intiem. Daarin brengen ze het lied en al snel werd beslist om het ook uit te brengen op single.  “De eerste en de laatste keer”, zegt Bart Kaëll over dit unieke duet. Het vergeten liedje van de Groot past volgens Bart heel goed bij hun relatie. 

Werk aan de winkel

Voor presentator Luc Appermont is het niet de eerste keer dat hij zich op muzikaal terrein waagt. In 1983 kwam zijn laatste single uit, De Kruistocht. Ondertussen  is Appermont weer begonnen met zanglessen te nemen. In Het Laatste Nieuws zegt Bart dat Luc vorderingen maakt. “Maar er is wel wat werk aan de winkel.” 

Bij het Joe-ochtendduo Sven en Anke vertelde Luc wat meer over zijn nieuwe muzikale avontuur. “Ik dacht dat zingen een afgesloten hoofdstuk was, maar een oude vos verleert zijn streken niet zeker? Het is eigenlijk volledig onder druk van Bart dat ik nog eens ga zingen, omdat we ons samen voor de eerste keer de theaterwereld in wagen. In ons stuk moet gezongen worden, ik sta dus met mijn rug tegen de muur”, lachte hij.

Verhalen gecombineerd met liedjes

In hun theatershow nemen Luc en Bart hun publiek mee doorheen hun verste verleden, hun mooie en emotionele momenten, hun lief maar ook hun leed. Zo zal Luc vertellen hoe het eraan toe ging toen Sandra Kim in 1986 het Songfestival won, hij was er toen immers bij als Vlaamse commentator. De twee beloven een unieke inkijk in hun leven. De speeldata staan online
 

Pagina's