ZiZo Online - Laatste nieuws

Nederlands homoblad L'HOMO. lanceert coming out-wenskaarten

Hoofdredactrice Lebele van der Meulen van L'HOMO. vond het gek dat men een kaartje stuurt voor een nieuw huis, een baby... maar niet voor een belangrijk levensmoment als uit de kast komen.

Daarom bracht L'HOMO. een collectie wenskaarten uit om je coming out te vieren. Deze zijn te koop via Greetz.

Hoera! Het is een homo

Op de flashy kaarten staan teksten als ‘Kasten zijn voor kleren’ en ‘Hoera! Het is een homo’. Naast de coming out-felicitaties zijn er ook kaartjes met andere inspirerende (en hele gay) quotes.

Kritiek

Nadat L'HOMO. op Twitter de kaarten bekend had gemaakt, kwam er onmiddellijk veel kritiek. Deze kritiek kwam voornamelijk in de vorm van GIFs. Volgens velen sloeg L'HOMO. de plank mis met de kaarten. De kaarten waren volgens velen heteronormatief en kwamen eerder over als badinerend en infantiel. Terechte kritiek of vergezochte verontwaardiging? Oordeel vooral zelf.

De kaarten kan je bestellen via https://www.greetz.nl/lhomo

 

 

6.000 deelnemers voor Pride in Kiev

Ongeveer 6.000 mensen verzamelden in de straten van Kiev om te demonstreren voor meer gelijkheid voor de LGBT+ gemeenschap in de post-Sovjetrepubliek.

Één van hen was Ulyana Movchan (Insight NGO). “Ondanks de bedreigingen, voelde ik me er erg gelukkig. Voor één keer voelden LGBT+ personen zich veilig op straat. Het is bemoedigend om te zien hoe de Pride hier ieder jaar groeit”, aldus Movchan aan ZiZo. 

Een grote politiemacht moest de Pride dit jaar beschermen. Maar liefst 5.000 agenten werden ingezet. 2.500 daarvan vormden een menselijke ketting rondom de Pride om te beletten dat nationalisten LGBT+ activisten konden bereiken. Je kon enkel maar in de beveiligde zone komen als je door de metaaldetectors aan het begin van de Pride passeerde. 

Na de Pride moesten alle deelnemers in ontruimde metrostellen stappen. Daaropvolgend werden ze naar een metrostation buiten het centrum gebracht, waarvan enkel de ordediensten de locatie wisten. Deze maatregel werd genomen uit vrees voor aanvallen op LGBT+ activisten buiten de beveiligde zone. 

De organisatie riep na de Pride ook alle demonstranten op naar huis te gaan en niet terug te keren naar het stadscentrum. Ze vreesden dat nationalisten LGBT+ activisten daar aan het opwachten waren. 

Politieke steun

Verschillende Oekraïense parlementsleden namen deel aan de Pride. Één van hen is Svitlana Zalishchuk. “Dit is het derde jaar op rij dat de Pride vredevol kan verlopen. LGBT+ rechten zijn niet enkel belangrijk voor de LGBT+ gemeenschap, maar voor het hele land. Landen met meer LGBT+ gelijkheid, hebben ook een hoger bruto binnenlands product.”

Lid van het Europees Parlement Rebecca Harms (The Greens/EFA) nam dit jaar ook deel aan de Pride.

Nationalisten opgepakt

C14, een nationalistische groepering, probeerde te beletten dat de Pride kon doorgaan. Ongeveer 150 nationalisten probeerde de straten waar de Pride zou passeren te blokkeren. 

Nadien kwam het ook nog tot een aanvaren tussen de politie en de nationalisten aan de Opera van Kiev. Daar werden uiteindelijk 56 nationalisten opgepakt. Verschillende politieagenten raakten gewond bij het incident.

European Lesbian* Conference trekt in 2019 naar Kiev

De eerste EL*C bond plaats in Oostenrijk in 2017. Een vijfhonderd lesbische politici, kunstenaars, journalisten en academici van over heel Europa en Centraal Azië kwamen samen voor een succesvol, historisch en memorabel evenement. Een broodnodig evenement, dat de noodzaak voor meer aandacht voor de situatie van lesbiennes in Europa en Centraal Azië in de verf zette. De samenkomst kon enkele belangrijke beslissingen voor lesbiennes uit de brand slepen, zoals bijvoorbeeld de Lesbian visibility day in het Europees parlement.

Waarom Oekraïne voor de tweede editie?

De jongste jaren raakten in vele Europese landen individuen en bewegingen verkozen die gevaarlijk zijn voor de LGBT+ gemeenschap. Om antwoorden te bieden op deze trend en een ander gezicht van Europa te laten zien, zal EL*C plaatsvinden één maand voor de Europese verkiezingen van 2019.

Waarom in Oekraïne? Het is de beste locatie voor de conferentie in termen van de geopolitieke situatie. Volgens Olena Shevchenko, Oekraïens lid van EL*C, zal het de mogelijkheid geven om West en Oost samen te brengen in dialoog. “Lesbiennes zijn in Oekraïne onzichtbaar en de meest kwetsbare gemeenschap, ze hebben te maken met seksueel en huiselijk geweld, discriminatie en worden gestigmatiseerd”, gaat Shevchenko verder.

In Oekraïne is lesbienne een vuil woord, waardoor de meeste lesbiennes zichzelf als gay profileren. Hierdoor worden ze nog meer onzichtbaar. De conferentie kan zichtbaarheid bieden, de noden van lesbiennes verwoorden en een gemeenschap creëren in Oekraïne.

Voor meer informatie over EL*C kan je terecht op: https://europeanlesbianconference.org/

M/V/NIX? Waarom genderinclusieve taal nodig is

Taal is een reflectie van onze leefwereld. Door te kijken naar welke woorden we gebruiken, en hoe vaak precies, kunnen we achterhalen hoever we staan als samenleving. Dat komt omdat we vaak niet bewust letten op onze woordkeuze en niet beseffen hoe diep sommige woorden geworteld zijn. Uit onbewuste, onbewaakte uitspraken blijkt vaak hoe we als maatschappij naar de wereld rondom ons kijken en wat - en wie - we bestempelen als ‘anders’ (en dus ‘minderwaardig’).

Net daarom zijn discussies over woordkeuze zo belangrijk. Het toont niet alleen hoe we de mensen rondom ons beter kunnen respecteren, maar ook hoeveel moeite we daarvoor willen doen, want ons taalgebruik aanpassen is niet evident. Als persoon zonder lichamelijke beperkingen is ondergetekende na drie jaar nog steeds bezig met het elimineren van ableistische woorden uit hun dagelijks taalgebruik, om maar een voorbeeld te geven.

2 become 3

Door als cis/het persoon je taalgebruik genderinclusief te maken verwelkom je non-binaire personen in je leefwereld. Je praat letterlijk een opening in de spreekwoordelijke bubbel rond je wereld en nodigt ons uit om ook daar te gaan en staan, vriendschappen op te bouwen, lief te hebben, te leven. Door ostentatief ‘die/hun’-voornaamwoorden te gebruiken wanneer iemand dat vraagt, erken je hun als persoon.

Het is dan ook geen verbod op gegenderde woorden; mannen en vrouwen, meisjes en jongetjes zullen blijven bestaan, net zoals de woorden die naar hen verwijzen. Je creëert gewoon ruimte voor mensen die zich niet aangesproken voelen door deze woorden. Niet-binaire mensen willen niet dat M/V geschrapt wordt, ze vragen enkel dat er een derde optie aan toegevoegd wordt: M/V/X.

In de praktijk lijkt Nederlands echter een erg stugge taal op vlak van genderinclusieve woordenschat. We hebben bijvoorbeeld geen ‘sibling’ (woord voor zus/broer) zoals het Engels of ‘hän’ (voornaamwoord) zoals het Fins. Wat zeg je dan tegen een persoon die niet in het hokje M of V past?

Bedrijf zkt. m/v/x

Het is erg irritant om elke keer door een existentiële crisis te gaan wanneer je jezelf als non-binair persoon voor een simpele nieuwsbrief wilt inschrijven. Meneer, mevrouw en zeker het ergerlijke juffrouw. Het voelt allemaal zo beperkend. Waarom is het zo belangrijk dat anderen weten wat er in je broek zit? Je wilt gewoon op de hoogte blijven van het laatste nieuwe kookboek van Jeroen Meus. 

Wanneer je over straat loopt en een interimkantoor voorbijkomt, is het altijd even spannend: gebruiken ze genderinclusieve taal? Verwelkomen ze ons ‘x-jes’ expliciet in dit bedrijf? Het zijn kleine dingen, maar ze maken een wereld van verschil. Je weet dat een bedrijf dat op zoek is naar een ‘Logistiek Medewerker (m/v/x)’ alvast op de hoogte is van je bestaan, al is het maar in theorie.

Een ander klein ding dat een wereld van verschil maakt, is de signatuur onderaan je mails. Als je het onderwerp aansnijdt op je werk, krijg je soms te horen dat gendervrije bewoording  van functies de zichtbaarheid van vrouwen naar beneden haalt en dus geen goede zaak is. Dat is waar. Genderneutraal taalgebruik in een maatschappij waar (cis) mannen de norm zijn, komt vooral neer op mannelijke woorden voor mannelijke functies, net zoals genderneutrale kledij vaak een broek en een T-shirt betekent, zeker geen rok en bikinitopje.

Genderneutrale taal betekent echter niet dat vrouwelijke collega’s zichzelf niet mogen omschrijven als ‘Directrice Datamanagement’. Als jij je als vrouw identificeert, heb je het recht om een vrouwelijke titel te eisen. Net zoals non-binaire personen een titel mogen eisen die aansluit bij hun genderidentiteit. Bovendien moet een genderinclusief alternatief niet ingewikkeld zijn; denk aan ‘ombudspersoon’ in plaats van het klungelige slash-gebruik bij ‘ombudsmanombudsvrouw’.

Taal(r)evolutie

Ook kan je onderaan je mail voornaamwoorden toevoegen. Dat is niet alleen een voordeel voor trans* personen die zich wel goed voelen bij het label vrouw of man (ze kunnen zo duidelijk hun gender aangeven). Het is ook gewoon praktisch voor de lezer(es) van de mail als die niet goed weet of Sam nu een man, een vrouw of geen van beiden is.

Op vlak van voornaamwoorden, is ‘die/hun’ ook hier een eenvoudige, logische oplossing. Non-binaire personen zijn het er zo’n beetje unaniem over eens dat 'hij/zij' niet alleen ongemakkelijk en wat lomp klinkt, maar ook dat het ons uitsluit. Het impliceert nog steeds een binariteit waar wij niet bij horen. Taalpuristen opperen graag dat de voornaamwoorden ‘die/hun’ ‘niet grammaticaal’ zijn. Aan hen kan ik enkel zeggen: leve de taalfout! Want de taalfout van vandaag is het cliché van morgen en de taalregel van volgende week, zoals Kees van Kooten dat zo mooi zei. Een levende taal zoals het Nederlands evolueert. Het wereldbeeld van taalpuristen evolueert dan maar beter mee.

Queer

Ook binnen onze LGBT+ gemeenschap kunnen we aandacht geven aan diversiteit en zo een inclusiever verhaal brengen. Als je enkel over relaties praat die niet heteroseksueel zijn, is het acroniem ‘holebi’ wat je zoekt. Niet alleen erken je expliciet lesbische relaties, je vermijdt ook ‘bi erasure’. Een biseksueel persoon in een monogame relatie is nog steeds biseksueel, en sommige biseksuelen vinden het belangrijk dat hun biseksualiteit zichtbaar blijft – ook binnen een monogame relatie.
Als je breder gaat en over de gemeenschap in het algemeen wilt spreken, kan je het woord ‘queer’ gebruiken, één van de weinige woorden die in oorsprong neutraal tot negatief waren en die we toch heroverden.

Het woord ‘queer’ kan naar zowel gender als seksualiteit verwijzen en vraagt niet om verdere duiding. Het omarmt dus ook mensen die niet precies kunnen of willen zeggen wat hen niet cis/het maakt, alsook mensen die geen behoefte hebben aan een haarfijn omlijnde identiteit. Het geeft ook een woord aan intersekse personen (die zich niet altijd als trans* identificeren) en aseksuele en/of aromantische personen; zij zijn immers ook deel van onze familie.

Zo zie je maar dat zelfs een taal als het Nederlands, schijnbaar in de greep van een tweeledig (gender)idee, relatief makkelijk aan te passen is. Taal evolueert dan ook. Laten we mee (r)evolueren. 
 

COLUMN | Vrij

Soms zou ik slechts een druppel water willen zijn te midden van de immense oceanische massa. Of een grijze garnaal onopvallend tussen miljoenen andere grijze garnalen in zwemmend. Veilig en anoniem. Onopgemerkt!

En toch koester ik het volkomen tegenstrijdige gevoel als mens uniek te zijn. Alsof ik niet één maar twee buitenbeentjes ben. Waarmee ik geleerd heb,  stap voor stap,- mijn eigen innerlijke evenwicht te vinden. En onbekende paden te verkennen. Er is niemand die mij tegenhoudt. Er is niemand die iets opmerkt. De stappen die ik zet lijken volkomen normaal. Ik bewandel slechts mijn levenspad. Net zoals miljoenen anderen. En wanneer er vroeg of laat  dan toch iemand zich vragen begint te stellen, dan houdt hij of zij die meestal voor zich! Heimelijk! Waardoor ik mij na een tijdje weer buitengesloten voel. Door een gebrek aan openhartigheid.  

Ach wat is het soms vermoeiend. Het lijkt wel alsof ik in een éénrichtingsstraat tegen de lange sliert toeterende auto’s in fiets. Ja dat mag volgens het verkeersreglement! Maar je moet zo hard opletten, permanent! Of er komt rotzooi van. Je gewoonweg met de stroom mee laten drijven lijkt zoveel gemakkelijker.  Maar ik ben nu eenmaal van nature uit zo, tegenstrooms! De kop vooruit, gespitst. De watermoleculen om je snuit uiteen voelen drijven en je achterlijf  terug in laten sluiten. Volkomen ondergedompeld tegen de bedding van de stroom aangedrukt, laat je nauwelijks sporen na. Het is enkel wanneer je boven water komt, om eventjes naar lucht te happen, dat zich een schuimspoor vormt.

Als een vis in zuiver water, zo zou ik mij willen voelen. Levend in een samenleving zonder toxische vooroordelen, die mij de ruimte geeft om mij te ontplooien als mens. Met mijn eigen onvolmaaktheden, mijn hebbelijkheden en mijn ochtendhumeur. Maar ook met humor en optimisme. 
Ik wil de tegendruk van het water om mij heen voelen die mij als een dobber steeds weer naar boven drijft. Vrij!  Zonder die onzichtbare hand die mij optilt, ben ik niemand. De krachten in de samenleving die mij accepteren zoals ik ben. Mij aanvaarden zonder er verder woorden aan vuil te maken. Geen sensatie, roddel of pers. Geen rolmodel. Neen, dank u wel! Ik ben slechts de auteur van een bescheiden column, waarin ik als een oprisping aan het wateroppervlak, even mijn verzuchtingen kwijt kan. 

Zoals een vallende druppel verdwijnt in de anonimiteit: met een korte plof, een lichte rimpeling. Stil en onopgemerkt. Onhoorbaar in de kolkende massa die dagelijks om ons heen raast. Maar wanneer we ’s nachts de slaap niet kunnen vatten en we in piekerend stilzwijgen over de rafelige rand van onze ziel heen proberen te klauteren, dan wordt de inslag van elke druppel plots hoorbaar. En weerkaatst als een stuiterende bal elk uitgesproken woord. Als een kortstondige zilverlichte glinstering op het wateroppervlak.

Piya Deseure is geboren in Ieper. Ze studeerde geografie en werkte in de industrie. Piya is actief lied van verscheidene transgenderorganisaties en schrijft ook regelmatig gedichten.  
 

RECENSIE: 'Mijn versie van jou' van Christina Lauren

Tanner, een biseksuele jongen, woont in een conservatieve, mormoonse stad in Utah. Zijn ouders weten van zijn seksuele geaardheid en hebben hier geen enkel probleem mee. Omdat de moeder van Tanner als mormoon is opgegroeid, heeft ze wel schrik voor de reacties van de gemeenschap. Zelf heeft ze immers jaren geleden ervaren hoe haar zus geëxcommuniceerd werd na haar coming-out. Als gezin beslissen ze dan ook dat Tanners seksuele geaardheid geheim blijft  in deze stad tot hij naar de universiteit gaat.

De Cursus

In het laatste semester van zijn laatste jaar volgt Tanner samen zijn beste vrienden het vak 'De Cursus'. Doel van De Cursus? Je eigen boek schrijven. Tanner heeft geen flauw idee waarover hij wil schrijven totdat de mentor, Sebastian, het klaslokaal binnenstapt.

Tanner kan zijn ogen niet afhouden van Sebastian en al snel wordt hij hopeloos verliefd. De situatie wordt nog ingewikkelder wanneer blijkt dat Sebastian de zoon is van de bisschop, en hijzelf ook strenggelovig is. Toch zoekt Sebastian ook contact met Tanner.

Emotionele rollercoaster

Het is lang geleden dat een boek mij stil heeft weten te krijgen. Dit boek weet je te raken op zoveel vlakken en op onnavolgbare wijze. De roman blinkt uit op het gebied van vriendschap, moed, familiebanden en liefde. Wees gewaarschuwd: dit prachtige boek doet je als lezer in een emotionele rollercoaster belanden.

Onmogelijke liefde

Mijn versie van jou gaat over een onmogelijke liefde. De Kerk zou het namelijk nooit accepteren moest de zoon van de bisschop uit de kast komen. Bovendien zou Sebastians familie hem niet meer als zoon zien na een coming-out. Het kan zijn dat je onmogelijke liefdes niks vindt, omdat het uiteindelijk allemaal 'toch wel goed komt'. Al blijft dit boek verrassend verrassend. Je hebt werkelijk geen idee waar de volgende pagina je zal leiden. Gevolg: je blijft in een ruk doorlezen, tot je aan de slotscène bent beland.

Niet te veel drama

Het overgrote deel van dit boek wordt geschreven vanuit het perspectief van Tanner. Het leuke hieraan is dat Tanner geen problemen heeft met zijn eigen seksuele geaardheid. Aangename keuze van de schrijver: hierdoor is er geen constante strijd van het hoofdpersonage met zichzelf, wat het boek minder dramatisch maakt.

Mijn versie van jou is een hartverwarmend boek over het openstaan voor je seksuele geaardheid, voor jezelf opkomen en durven dromen. Droom dus zelf een beetje mee en haal als de bliksem dit boek in huis. 

Cinema kan een brug zijn tussen je eigen wereld en de wereld van een ander

ZiZo-magazine sprak met Lelio over zijn nieuwste prent, dat meteen ook zijn Engelstalig debuut is met een sterrencast (met Rachel Weisz, Rachel McAdams en Alessandro Nivola)

We zien duidelijk een terugkerend patroon in je werk, want zowel bij Una Mujer Fantastica als bij Disobedience en Gloria zien we complexe vrouwelijke rollen. Is er een reden waarom je graag verhaalt over vrouwen? 

"Ik kan niet ontkennen dat ik een voorliefde heb voor sterke, fascinerende vrouwelijke personages. Ik hou ervan om individuen die zich op het randje van de samenleving bevinden, net in de spotlights te zetten. In Gloria was dat Gloria, een vrouw van middelbare leeftijd, in Una Mujer Fantastica was dat Marina, een transgendervrouw en in Disobedience zijn dat Ronit en Esti, twee vrouwen uit de Joods-orthodoxe gemeenschap die verliefd worden op elkaar."

"Ik hou ervan om deze vrouwen te tonen vanuit elk mogelijk standpunt en om hen onder druk te zetten. Ik laat hen zich afzetten tegen de status quo, tegen de ideeën van hoe het leven zou moéten zijn en ik vind het uiterst fascinerend hoe personages daarop reageren. Ik hou van het rebelse kantje van mensen wanneer ze uiteindelijk beseffen dat ze niets ‘moeten’ en vrij zijn hun eigen keuzes te maken. "

Andere films over lesbische relaties zoals La Vie d’Adèle worden vaak bekritiseerd door hun pornografische seksscènes die dan overduidelijk door een (hetero)man zijn geregisseerd. Wilde jij het bewust anders aanpakken in Disobedience

"De liefdesscène van Disobedience is eigenlijk het hart van de film. Ik ben daar wel mee bezig geweest, ja. Hoe creëer je iets erotisch in een maatschappij waarin porno zo ‘normaal’ is geworden en waarin we eigenlijk afgestompt zijn als het gaat om seks? Ik wilde een zeer erotisch geladen scène maken zonder al te veel naakt, want ik wilde de focus houden op Ronit en Esti: op hun gezichten, op hun uitdrukkingen en op hun intimiteit. Dat was best een uitdaging en ik heb die aanpak ook doorgezet in de rest van de film."

Waarom vond je die private en mysterieuze sfeer van de Joods-orthodoxe gemeenschap in Londen zo’n goede achtergrond voor Disobedience

"Ik had geluk met mijn bronmateriaal (Disobedience is een boekadaptatie van de gelijknamige roman geschreven door Naomi Alderman, auteur van o.a. The Power, red.). Zoals ik al zei vind ik het razend interessant om personages tot het uiterste te pushen. Een lesbische affaire in een traditioneel, mannelijk regime is daar natuurlijk ideaal voor."

In hoeverre wilde je dat Disobedience een statement werd voor de LGBT+ beweging? 

"Als filmmaker ben ik niet vanuit een politiek of sociaal geëngageerd standpunt begonnen aan Disobedience. Ik ben in eerste plaats een cineast en ik ben vooral geïnteresseerd in personages en gebeurtenissen die zich ver buiten mijn eigen leefwereld bevinden. Cinema kan dan een brug zijn tussen je eigen leefwereld en de wereld van een ander en helpt je om anderen meer te begrijpen. De LGBT+ gemeenschap ligt nauw aan mijn hart, maar het was niet de bedoeling om van Disobedience een LGBT+ statement te maken. Als de film met open armen wordt ontvangen door de gemeenschap, dan vind ik dat natuurlijk geweldig. Dat zag ik bijvoorbeeld eerder al gebeuren bij Una Mujer Fantastica." 
 

VIDEO | Nieuwe videoclip Falko

Falko (24), bekend uit Idool 2011 finalist van Mister Gay Belgium 2018 stelde de videoclip voor zijn nieuwe single With You voor. Het nummer staat op zijn eerste album Undercover, dat eerder dit jaar uitkwam.

Pools Hooggerechtshof veroordeelt copycenter dat diensten weigerde aan LGBT+ organisatie

De zaak kwam er nadat een copycenter hun diensten weigerde aan te bieden aan een LGBT+ organisatie. De organisatie nam vervolgens contact op met de Ombudsman van Polen, die de zaak door naar de politie doorstuurde. Een rechtbank besliste dan dat een boete van 200 zloty (ongeveer 50 euro) betaald moest worden door het copycenter. Daarop trok de minister van Justitie de zaak naar zich toe. Hij vond de uitspraak onredelijk en stuurde het door naar het Hooggerechtshof. 

Volgens Kampania Przeciw Homofobii (KPH) is dit een duidelijk signaal van het Poolse justitieel apparaat dat de LGBT+ gemeenschap een gelijke behandeling moet krijgen. “De verdediging van onze waardigheid mag niet afhangen van de persoon waarop we verliefd worden.”

ZiZo had een exclusief interview met Paweł Knut, de advocaat van deze opmerkelijke zaak.


KPH

Komt er nu een algemene anti-discriminatiewetgeving die de rechten van seksuele minderheden in Polen moet beschermen?

Paweł Knut: "Ik hoop het. Het probleem is dat we in Polen al een anti-discriminatiewet hebben. Deze behandelt zelfs al de toegang tot diensten en goederen. Niettemin gelden genderidentiteit en seksuele oriëntatie niet als wettelijke gronden van discriminatie in die wet. Daarom zochten we een andere wet die ons toeliet ons gelijk te halen. Dat vonden we in artikel 138 van het Poolse misdrijvenwetboek." 

"Deze uitspraak bevestigt dat de LGBT+ gemeenschap beveiligd moet worden door de Poolse wet. Maar het einddoel is nog steeds om de LGBT+ gemeenschap te laten opnemen binnen de bestaande anti-discriminatiewet. Ik hoop dat deze uitspraak het debat hiertoe zal openen, al vrees ik dat dit niet zal gebeuren. Het huidige politieke klimaat is zeer conservatief. Enige vooruitgang van deze regering op vlak van LGBT+ rechten moeten we dus niet verwachten."

Had je deze uitspraak verwacht?

"Ja. Ik wist dat ik een sterk dossier had opgebouwd. Voor de beslissing van het Hooggerechtshof, hadden al drie andere rechtbanken me gelijk gegeven. Telkens opnieuw werd het copycenter schuldig bevonden."

Wat was de politieke reactie op de uitspraak? 

"Meteen na de uitspraak hield Zbigniew Ziobro, de minister van Justitie die tevens procureur-generaal is, een persconferentie. Hij bekritiseerde de beslissing van het Hooggerechtshof door te stellen dat dit een voorbeeld van 'staatsgeweld' is. Hij verklaarde dat hij de uitspraak zou aanvechten bij het Grondwettelijk Hof. Als dat niet lukt, zal hij proberen om artikel 138 te laten schrappen uit het misdrijvenwetboek."

"Sinds de hervormingen van het Grondwettelijk Hof van vorig jaar, zijn de rechters er niet echt meer onafhankelijk. We zijn bang dat de procureur-generaal zijn macht daar zal gebruiken om deze uitspraak nietig te laten verklaren."

"Als we een eventuele procedure aan het Grondwettelijk Hof verliezen, zijn we terug bij af. Dan zullen we een nieuwe procedure moeten opstarten bij het Hooggerechtshof. Maar net zoals bij het Grondwettelijk Hof, heeft de huidige regering daar stevige hervormingen gepland. Die hervormingen gaan volgende maand van start en brengen de rechtstaat in gevaar. Ik weet niet of we dan nog een positieve uitspraak zullen moeten verwachten."

Is Polen klaar voor meer gelijkheid voor de LGBT+ gemeenschap? 

"Ik ben er zeker van dat meer dan de helft van de bevolking een zekere bescherming van de LGBT+ gemeenschap in Polen wil. Cijfers tonen aan dat er jaar na jaar meer tolerantie ten opzichte van LGBT+ personen is. Vorige week stapten nog tienduizend mensen mee in de Parada Równości (de Pride in de Poolse hoofdstad Warschau).

 

Designer geeft regenboogvlag inclusieve makeover

Designer Daniel Quasar identificeert zich als queer en non-binair. Hij gaf de traditionele regenboogvlag een makeover zodat de vlag representatief is voor alle personen uit de LGBT+ gemeenschap. De vijf extra pijlvormige strepen staan symbool voor trans* personen enerzijds en gekleurde queer personen.

Zoenende mannen te zien tijdens openingsmatch WK in Rusland

Onder de zoenende mannen staat de tekst 'Love will win tonight'. Dit initiatief wil mensen aansporen om op te komen tegen de onderdrukking van hun rechten omwille van hun seksuele geaardheid. In Rusland is het ’promoten’ van homoseksualiteit strafbaar en in Saoedi-Arabië wordt homoseksualiteit als een misdaad gezien, die zelfs bestraft kan worden met de doodstraf.

Iedereen mag trouwen

In meer dan 80 procent van de landen is het holebihuwelijk nog steeds verboden. Met die teleurstellende gedachte in het achterhoofd lanceerde het merk eerder deze week ‘Marriage Unblocked’. Een online platform waarop iedereen kan trouwen, anoniem of openbaar.

”Wij vinden dat sport liefde is en dat alle liefde gelijk is. De verborgen supportersvlag is onze manier om alle liefde die gedwongen is om verborgen te blijven in deze twee landen, een steuntje in de rug te geven. Het is een eenvoudige boodschap - dat liefde, in the end, altijd overwint. Voor ons is er geen beter moment om dit debat een extra push te geven dan tijdens dit WK in Rusland”, aldus Jonas Lindberg Nyvang, marketingdirecteur van Björn Borg.

De vlag met de kussende mannen was via augmented reality enkel te zien via de smartphone. De supportersvlag kan gedurende het hele WK gebruikt worden. Je vindt hem (via je smartphone) op: tifo.marriageunblocked.com

VIDEO | Sensoa lanceert YouTubefilmpjes over PrEP en veilig vrijen

Volgens Sensoa zijn visueel ondersteunde informatieve filmpjes handig om complexe concepten eenvoudig uit te leggen. Sensoa rekent erop dat deze informatieve video’s vlot gedeeld zullen worden in de netwerken van homo- en bimannen.

Specifieke groepen krijgen sinds 1 juli 2017 PrEP terugbetaald en sindsdien startten al meer dan duizend homo- en biseksuele mannen deze medicatie, die hen beschermd tegen hiv. PrEP is dus naast condooms een effectieve bescherming voor wie een hoger risico loopt op infectie met hiv.

Preventie blijft belangrijk

“In ons land is hiv tegenwoordig een chronische aandoening geworden. Preventie is en blijft evenwel belangrijk, daarom is het goed dat de terugbetaling van hiv-medicatie voor hiv-negatieve personen (PrEP) reeds een jaar in voege is. We steunen onze partnerorganisatie Sensoa hierin om de juiste info te bezorgen aan de beoogde doelgroep,” zegt Jo Vandeurzen, Vlaams minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin.

Gedurende twintig jaar stond condoomgebruik centraal in de preventie van hiv naar mannen die seks hebben met mannen. Inmiddels zijn er meerdere manieren om veilig te vrijen. Condooms zijn nog steeds de eenvoudigste manier van bescherming tegen hiv en de meeste soa’s, maar PrEP is een bijzonder effectieve manier om hiv te voorkomen. Een andere manier van preventie is regelmatig laten testen op hiv en soa’s, want hoe sneller mensen hun diagnose krijgen en behandeld worden, hoe minder nieuwe infecties er plaatsvinden.
 

Wat je niet mag missen tijdens Antwerp Pride

Het programma van Antwerp Pride is zo ruim, dat je erin zou verdrinken. We beperken ons daarom in dit artikel tot de hoogtepunten. 

Parade, sporters en debaters

Eén evenement staat echter los van elke discussie, iedere smaak of seksuele interesse: het absolute hoogtepunt is de parade. Geen excuses, zaterdag 11 augustus moet je gewoon meedoen. De parade vertrekt opnieuw aan de Vlaamse Kaai en eindigt aan het Steen. Aangezien je daar dan toch bent, blijf je tot 23 uur feesten op het Steenplein met het Love United Festival. Hier mag je wel enige smaak laten blijken, want het feest is verspreid over twee podia. Wie goede smaak heeft, kiest voor de Love Stage, waar dj Dimitri d’Anvers het beste van zichzelf geeft.

Dan is het daags voordien nog eenvoudiger. Jouw vrijdag begint om 13 uur in de Permeke-bibliotheek. Antwerp Pride en Het Roze Huis gaan dieper in op identiteit. De kopstukken van de Antwerpse politiek gaan met elkaar in debat, gemodereerd door out politicoloog Dave Sinardet. Inschrijven is wel noodzakelijk.

Nadien ren je in strakke sportkledij naar het Theaterplein voor de meest opvallende nieuwkomer van deze Antwerp Pride: de Pride Games. Hier zullen divers samengestelde teams het tegen elkaar opnemen om de regenboogvlag te veroveren. Behalve sportiviteit zijn ook creativiteit, kennis en teamkwaliteiten vereist. Het heeft er namelijk alles van weg dat de proeven ludiek zijn opgevat. Wil je meedoen aan battles als Save the Queen en de Lipstick Challenge, moet je je ook hiervoor inschrijven (doe het nu en pak alvast de vroegboekkorting mee).

Antwerp Queer Arts Festival (AQAF)

Antwerp Pride biedt opnieuw een heerlijke brok LGBT+ gerichte kunstbeleving. AQAF ging vorige jaren een week voor de parade van start en dit jaar zelfs nog iets vroeger. Op donderdag 2 augustus geeft Galerie Verbeeck-Van Dijck, vlakbij het MAS, het startschot met de vernissage van de expo Out of Focus

Ook nieuw: het hele festival wordt een ‘base camp’ opgezet in het Stadsmagazijn. Je kan er deelnemen aan workshops en debatten, of gewoon iets drinken. 

Van 3 tot 5 augustus organiseert Cinema Cartoon’s een Film Fest. Daar zal het bewijs worden geleverd dat ook kunstliefhebbers rode oortjes kunnen krijgen. Meer vertel ik er niet over, maar het is op 4 augustus en niet toevallig (tot) in de late uurtjes.

Niet te missen is de literaire avond waar Maud Vanhauwaert je op trakteert. Zij is momenteel Antwerpens stadsdichteres en een van de curatoren van dit festival (de organisatie spreekt zelf van ‘artistic promotor’). Onthoud zeker 8 augustus.

Voor het volledige programma van AQAF en om tickets te bestellen, slechts één adres: www.queerarts.be.

Niet te missen feesten

Vanzelfsprekend is Antwerp Pride de ideale gelegenheid om dagenlang te feesten. Bij Bonaparte gaat de Rainbow Bar al open op 8 augustus, maar de Midsummer Party markeert traditiegetrouw de officiële opening. Café Den Draak en Het Roze Huis verwelkomen je opnieuw op donderdag, 9 augustus dus.

Op vrijdag kan je na de Pride Games op het Theaterplein blijven voor Roof of Love. Behalve dansers en drag queens is er ook een glansrol voor dj Dimitri d’Anvers, dus zeker daarheen!

Vanaf 20 uur opent ook het Felixpakhuis voor het feest van het Antwerp Queer Arts Festival. Een bijzondere locatie, muziek van Light Asylum en een unieke kunstige sfeer, zeg niet dat we je niet hebben verwittigd!

Feesten na de parade

Zet wel de wekker rond de middag, zodat je stevig kan feesten voor, tijdens en na de parade. Na zo’n tien uur in de frisse buitenlucht lonkt de Pride Night. Het officiële festival draagt de veelbelovende titel Pride Circus en vindt plaats op verschillende locaties.

Enerzijds kan je terecht in drie aangrenzende zalen aan de Rijnkaai. Songfestivalwinnares Netta zal optreden in De Shop, voor Extravaganza ga je naar Club Vaag en Bar Helder huisvest Cafe de Love.

Anderzijds is Ikon een fabuleuze discotheek, meer noordelijk gelegen aan de dokken. Ook hier heb je nog keuze. In twee zalen zet het grootse evenement H.I.M iedereen aan het dansen, terwijl een derde zaal gewijd is aan Flash. Dat klinkt misschien weinig bekend, maar het is de opvolger van de iconische Le You Gay Tea Dance, wat beslist niet alleen bij Brusselaars heerlijke herinneringen oproept.

Afsluitende feesten

Zet wel de wekker rond de middag, want zondag is er weer dat fantastische Closing Festival. In plaats van de Grote Markt moet je dit jaar naar het Steenplein. Des te gemakkelijker, want daar was je gisteravond ook nog. De publieksafsluiter wordt weer een kleurrijke mix met Kate Ryan, Mercury Rising, Coco Jr, Sofie en veel meer. Tegelijk moet je toch ook op de Grote Markt zijn, maar dan bij Bonaparte om de tiende verjaardag van Drama te vieren. Niemand minder dan Dimitri d’Anvers is er één van de dj’s, maar ik heb zo’n vermoeden dat hij toch pas zal draaien na afloop van het Closing Festival.

Red & Blue feest drie achtereenvolgende avonden en sluit die zondag af met de Pride Night Closing Party.

Om echt af te sluiten, ga je op dinsdagavond 14 augustus naar de D-Club Official Afterparty. Het huidige La Gare 27, vroeger bekend van de zalige party’s van D-Club, is gevestigd op het Damplein. Niet te missen dus!

Meer info

Voor alle details, maar ook voor wie in dit platte mainstream-artikel zijn gading niet heeft gevonden, zoals de beertjes, de showqueen-aanhangers, de leerliefhebbers en de toffe gasten van het Hessenhuis: bekijk de volledige en meest recente agenda op www.antwerppride.com.

PinXy Days of Summer

Omdat Sphinx Cinema niet wilwachten tot januari 2019 om je opnieuw een selectie PinX-films voor te stellen, zetten ze op zaterdag 23 juni de zomer in met twee fonkelnieuwe LBGT+ films in avant-première: Good Manners en Plaire, aimer et courir vite.

Meer info

OPINIE | Een echte regenboogstad straalt voor iedereen

In Antwerpen kan iedereen stralen: met deze slogan bejubelt de koekenstad deze maand haar diversiteit. Niemand kan vandaag naast de regenboogaffiches met de stralende A kijken, landmarks zoals het MAS en het Centraal Station kregen zelfs een aangepast lichtplan. Het stadsbestuur wil hiermee haar engagement tegenover de LGBT-gemeenschap beklemtonen. Achter deze kleurrijke regenboogvlag zit echter een dikke mistwolk: welke maatregelen neemt onze stad om deze en andere minderheden effectief te omarmen?

Voor wie eraan twijfelt: ook wij zijn fan van deze stedelijke make-over. Nog nooit kende Antwerpen een zo groots opgezette campagne met als doel een minderheid een hart onder de riem te steken. Onze Facebook werd overspoeld door regenboogselfies, maar deze kwamen vooral van de incrowd: enthousiaste Antwerpenaren die hoegenaamd geen probleem maken van homoseksualiteit, als ze al niet zelf tot de LGBT-gemeenschap behoren. De kleurrijke en expliciete steunbetuiging van de stad is voor hen een hart onder de riem, maar daarmee is het voornaamste wel gezegd. De outcrowd was echter veel stiller. Zouden LGBT-sceptici hun mening bijsturen omdat ze om de haverklap tegen een regenboogaffiche botsen?

Achter deze kleurrijke regenboogvlag zit een dikke mistwolk: welke maatregelen neemt onze stad om deze en andere minderheden effectief te omarmen?

Nochtans is dit laatste waar het stadsbestuur op hoopt: vier op de tien scholieren voelen zich onveilig, lang niet ieder Antwerps gezin aanvaardt de outing van hun zoon of dochter zonder slag of stoot. Heel wat Antwerpenaren zijn dus gebaat bij een degelijke campagne. De stoere klasgenoten van de veertienjarige die schrik heeft voor hoe ze hem morgen weer zullen naroepen. De vader en moeder die hun dochter doodgraag zien, maar geen passende omgangsvorm vinden en alles dus maar doodzwijgen. Die ene jongen die zich vertwijfeld afvraagt hoe hij z’n geloof en z’n geaardheid ooit zal kunnen rijmen.

Schepen van Diversiteit Fons Duchateau (N-VA) verwoordde het zo: "We doen deze campagne ook omdat in sommige buurten homoseksualiteit nog steeds een probleem is." Helaas: zelfs met de meest rooskleurige bril op is het vruchteloos zoeken naar concrete beleidsdaden om deze kwetsbare Antwerpenaren tegemoet te komen.

Inspiratie om de hoek

Nochtans loert de inspiratie om de hoek. Organisaties zoals Merhaba richten zich tot LGBT's met migratie-achtergrond: zij zijn tegelijk slachtoffer van racisme en holebif- en transobie. Vele Antwerpenaren bevinden zich op dit moeilijke kruispunt. Met hun unieke expertise kunnen organisaties zoals Merhaba een zinvolle partner zijn. Financiële ondersteuning vanuit de stad werd hen echter niet gegund.

Zelfs met de meest rooskleurige bril op is het vruchteloos zoeken naar concrete beleidsdaden om deze kwetsbare Antwerpenaren tegemoet te komen

Als we echt iedereen willen zien stralen, is er nog werk aan de winkel. Waarom geen even luide alomtegenwoordige campagne tegen leeftijdsdiscriminatie, seksisme, islamofobie of xenofobie? Nog veel belangrijker zijn de concrete beleidsdaden die uit een dergelijke campagne kunnen voortvloeien, zoals - we zeggen maar wat - praktijktesten op de arbeids- en woningmarkt.

We zullen moeten aanvaarden dat het nog lang zal duren vooraleer elke Antwerpenaar holebi’s en transgenders in de armen sluit. We kunnen dit proces wel versnellen, net zoals we racisme stelselmatig de wereld uit kunnen helpen. Een echte regenboogstad treedt op tegen elke vorm van discriminatie. Wederzijdse aanvaarding zorgt voor wederzijds respect. Daarom strijden we even consequent tegen een hoofddoekenverbod als dat we pleiten voor een harde aanpak voor holebifoob en transfoob geweld. Hierin staan vrouwen, LGBT's, ouderen en etnische minderheden schouder aan schouder. De stad mag dit niet negeren door uit te blinken in selectieve verontwaardiging. Laten we ervoor zorgen dat iedere kleur van de regenboogvlag tot haar recht komt.

Dit opiniestuk verscheen vandaag ook op De Morgen.

OPINIE | Wie verdedigt holebirechten op de Russische grasmat?

Beste voorzitter van de Belgische voetbalbond, 
Beste bondscoach, 
Beste team,

Heel het land kijkt vol spanning uit naar 18 juni. Dan mogen jullie opnieuw onze Belgische driekleur verdedigen op het wereldkampioenschap voetbal. Bij deze wens ik jullie veel succes.

Alleen vindt het WK dit jaar plaats in een land waar de politieke elite zich weinig aantrekt van de mensenrechten. Journalisten worden vervolgd en vermoord. Enige vorm van oppositie tegen het huidige regime van Vladimir Poetin wordt de mond gesnoerd. De voorbije jaren werd de holebi- en transgendergemeenschap in Rusland sterk geviseerd.

Na de val van de Sovjet-Unie is de Russische Federatie in een identiteitscrisis beland. In hun zoektocht naar een nieuwe interne vijand werd vrij snel de holebigemeenschap met de vinger gewezen. Strijden voor meer gelijkheid voor de holebi- en transgendergemeenschap kan niet in Rusland. De antipropagandawet heeft dat in 2013 ook officieel onmogelijk gemaakt. 

Uit een rapport van Amnesty blijkt dat Rusland holebifobie ook buiten de landsgrenzen propageert

Door die wet – die vorig jaar nog veroordeeld werd door het Europees Hof voor de Rechten van de mens – is er een sterke toename van holebifoob geweld. Rapporten van Human Rights Watch, Amnesty en anderen stapelen zich op. De inhoud is bij momenten huiveringwekkend. Leden van (nationalistische) groeperingen lokken jonge homo’s via datingapps naar afgelegen plaatsen, om ze in elkaar te slaan of erger. Moord omwille van je geaardheid: dat gebeurt in Rusland. Als slachtoffers of nabestaanden al klacht durven indienen (Equal Rights Trust telde in 2016 meer dan 200 rechtszaken), blijkt dit nooit tot vervolging te leiden. Holebi's zijn door de Russische overheid vogelvrij verklaard.

Tsjetsjenië

Uit een rapport van Amnesty blijkt bovendien dat Rusland holebifobie ook buiten de landsgrenzen propageert. In zo goed als alle post-Sovjetrepublieken worden pogingen gedaan om gelijkaardige antipropagandawetten te introduceren. In Wit-Rusland, Azerbeidzjan en Kazachstan worden LGBT+ activisten actief vervolgd. 

Je leest de rapporten, je aanhoort de verhalen. Onlangs vertelde de zeventienjarige Dima me dat hij al van kindsbeen af keihard gepest werd omwille van zijn geaardheid. Toen ik vroeg naar zijn grote droom zei hij: “Ik hoop ooit te kunnen verhuizen naar een plaats waar ik kan trouwen en kinderen kan opvoeden”. Is dat niet wat we allemaal willen in ons leven? Wel, in Rusland is dat onmogelijk. 

Begin vorig jaar bereikten ons onheilspellende berichten vanuit de Russische deelrepubliek Tsjetsjenië. Honderden homo’s werden er door de lokale overheid opgepakt, gemarteld en vermoord. De internationale gemeenschap beval Poetin een onderzoek naar de feiten, maar volgens de Russische president was er niets aan de hand.

Ik roep jullie op om met een regenboogattribuut de grasmat op te gaan

Tsjetsjenië mag ver weg zijn van de stadions waar het WK gespeeld zal worden, toch is het volgens de FIFA een officiële WK-regio. De Tsjetsjeense hoofdstad Grozny doet dienst al uitvalsbasis voor rust- en trainingsmomenten van het Egyptische elftal. Daardoor steunt de FIFA onrechtstreeks het gruwelijke Tsjetsjeense regime. Jammer dat jullie het Egyptische elftal hier niet op aanspraken tijdens jullie oefenmatch onlangs.

Voetbal gaat niet over politiek, maar de organisatie van het WK wel. Door deel te nemen als elftal geef je mee gewicht aan het autoritaire regime in Rusland. Daarom is het belangrijk dat jullie een duidelijk signaal geven aan het regime van Poetin. Ik roep jullie op om met een regenboogattribuut de grasmat op te gaan. Zo maken jullie een vuist tegen het holebifobe deel van de Russische samenleving.

We waren als België het tweede land ter wereld om het holebihuwelijk in te voeren. Dat maakt ons op het vlak van LGBT+ rechten een voorbeeld op internationaal vlak. Maak ons dus niet enkel trots met jullie geraffineerde speelstijl, maar ook met waar jullie voor staan.

Vriendelijke groeten, 

Rémy Bonny

Vriendelijke groeten, 

Rémy Bonny

 

Deze open brief verscheen eerder in De Morgen

"In 2010 riep de grootste krant van Oeganda op om mij te vermoorden"

Op uitnodiging van de Vrije Universiteit Brussel kwam Kasha Nabagesera tijdens de Pride week langs in Brussel. Nabagesera is de enige LGBT+ activist uit de jaren 90 die nog in leven is. Ze belandde de voorbije jaren al meerdere malen achter de tralies en overleefde verschillende aanslagen op haar persoon. In 2011 ontving ze de prestigieuze Martin Ennals Award for Human Rights

In 2010 publiceerde de belangrijkste Oegandese krant Rolling Stone een ware ‘kill list’ van holebi’s. Sindsdien leeft de LGBT+ gemeenschap in angst. Wie niet vlucht, leeft ondergedoken. Zelfs Kasha Nabagesera woont op een geheime locatie. Haar queer pub werd namelijk in het verleden al platgebrand en haar beste vriend werd vermoord nadat hij geput werd in een Oegandese krant.

Dit deel focust specifiek op het LGBT+ activisme in Oeganda. Kasha ligt daar aan de basis van. Op dit moment is ze zelfs hoofdredacteur van een succesvol mediabedrijf dat niet alleen  een LGBT+ magazine uitgeeft, maar ook radio- en televisieopnames maakt.

U stond op de kill list van Roling Stone, de populairste krant in Oeganda. Hoe bent u omgegaan met die heksenjacht door de media, wetende dat sindsdien zelfs de gewone man op de straat u wil vermoorden?

Kasha Nabagesera: Voor ons was het op zich niks nieuws om in de media te komen. De grootste schok voor mij was dat de krant echt een oproep deed om ons te vermoorden en daar ook onze adressen bij publiceerde. We werden echt dagenlang in de vuurlinie gezet. Ook choqueerde het me dat zoveel mannen en vrouwen die nog in de kast zaten, werden verklikt als LGBT+. Daarop besloot ik om de krant te dagvaarden. 

En het bleef trouwens niet bij de kill list. De kranten beschuldigden ons er ook van dat we homoseksualiteit zouden promoten. Zo beweerden ze bijvoorbeeld dat we kinderen zouden werven.

Welke gevolgen had dat voor u?

Kasha Nabagesera: Dat was het moment dat ik besefte dat we ons beter moesten organiseren. Op dat moment startte ik ook met mijn magazine. Aangezien de media weigerde de heksenjacht tegen homoseksuelen te stoppen, werd het tijd om het heft in eigen handen te nemen. We moesten de bevolking echt met de neus op de feiten drukken en de leugens van de mainstream media ontkrachten.

De kill list heeft heel wat mensen erg geraakt. Enkelen zijn het zelfs nooit meer te boven gekomen. Ze verlieten Oeganda. Velen verblijven nu nog steeds in vluchtelingenkampen in Nairobi.

Uw vriend, David Katto, werd vermoord. Dat kwam door de kill list?

Kasha Nabagesera: De meesten van ons zijn al gearresteerd geweest in ons leven. Maar het klimaat veranderde volledig toen kranten opriepen om ons op te hangen. Dat was de grootste impact van de kill list. Davids foto stond op de voorpagina van Rolling Stone.

Bij de publicatie van de kill list was de overheid een van de eerste om - zonder enig onderzoek - te stellen dat de publicatie geen haatmisdrijf was. We zien zoveel high-profile mensen vermoord worden. Zelfs mensen die voor de overheid werkten. Jaren later weet nog steeds niemand wat er met hen gebeurd is. Er blijven dus zoveel vragen over... 

Vanwaar komt al de homofobie in Oeganda?

Kasha Nabagesera: Je kan moeilijk één schuldige aanwijzen. Het is een heel spectrum van zaken die leiden tot de haatvolle positie ten opzichte van LGBT+ bij de meeste Oegandezen. Als je met mensen op de straat praat over homoseksualiteit, zullen ze zeggen dat ze geen problemen hebben met homoseksuelen totdat ze beginnen te denken dat holebi’s HIV verspreiden. Dat komt door de propaganda van de anti-gay kerk.

Dan hebben we andere mensen die zeggen dat ze er geen problemen mee hebben zolang het in de privésfeer gebeurt. Maar leerkrachten zeggen dat ouders voor holebi’s moeten opletten omdat ze kinderen rekruteren.

Het is dus een heel spectrum van zaken dat leidt tot al de homofobie in Oeganda. Maar het komt voornamelijk doordat conservatieve politici gigantisch veel bereik krijgen. Ze kunnen bij wijze van spreken een hele dag hun haatvolle boodschap de wereld insturen. Die politici worden ook financieel gesteund door zeer rijke organisaties vanuit het Westen. Heel wat politici hebben nochtans in het Westen gestudeerd en hebben leren omgaan met seksualiteit. Maar hun mening is zo haatdragend omdat er een verborgen agenda achter zit. Een agenda waar veel geld van conservatieve rijke Westerse organisaties mee gemoeid is.

Enkele jaren geleden richtte u het LGBT+ mediabedrijf Kuchu Times op in Oeganda. Waarom?

Kasha Nabagesera: Na de goedkeuring van de anti-homowet werd ik erg boos op de mainstream media die dagelijks homo’s aan de schandpaal nagelden. Omdat het illegaal zou zijn om pro-LGBT+ publicaties te doen in Oeganda wilden we een eenmalige editie maken. Het was dus eerder een statement. Maar onze gemeenschap voelde zich zodanig geraakt door de wetswijziging dat ze zich beter wou gaan organiseren. We ontvingen op korte tijd zeshonderd voorstellen tot artikels. Daarop besloot ik om verder te gaan met het medium dat ik gecreëerd had. Heel wat leden van onze gemeenschap waren oprecht boos over de anti-homowet, dus veel van de artikelen die ik toegestuurd kreeg, gingen over bekende figuren en hoge ambtenaren die vermeend homoseksueel waren. Toch wou ik niet dat mijn magazine hetzelfde deed als bijvoorbeeld Rolling Stone. Ik wou juist een echt informatief medium opstarten.

In het begin was het gewoon een krant die we af en toe publiceerden, maar we wilden niet dat mensen hem na één dag wegsmeten. Daarom maakten we er een echte glossy van. Daarbovenop moest het magazine gratis zijn, want niemand zou het aandurven om een dergelijk magazine aan te kopen in Oeganda. Daarom zochten we financiële steun. Voor het magazine kregen we dat voornamelijk van All Out.

Na een tijdje beseften we dat de meeste van onze lezers het liefst niet geconfronteerd werden met een fysiek nummer van het magazine, daarom startten we een radio- en televisiestation. Het project werd dus al snel groter dan mijzelf en de mensen met wie ik het medium was begonnen.

Hoe reageerde de Oegandese bevolking op het magazine?

Kasha Nabagesera: De eerste keer dat het magazine werd gepubliceerd, was het hele land in shock. We gaven het magazine echt overal weg. Van kerken tot het parlement. De dag daarna stonden onze telefoonlijnen allemaal roodgloeiend. We kregen dagenlang bedreigingen; die kwamen van religieuze leiders tot ministers. Collega’s van me werden zelfs gearresteerd.

Maar het belangrijkste dat ik hiermee verwezenlijkt heb, is dat we mensen een medium gaven om hun boosheid te ventileren naar de buitenwereld toe. Heel wat vrijwilligers waren echt klaar om oog in oog te gaan staan met onze homofobe samenleving. Vanaf nu publiceren we het magazine jaarlijks. Dit jaar zullen we de vierde editie uitbrengen.

Welke impact heeft het magazine gehad?

Kasha Nabagesera: We zien er echt de resultaten van. We krijgen vragen van ouders die nu pas ontdekken dat hun zoon of dochter transgender is. Ze vragen ons hoe ze daar het best mee kunnen omgaan. Voordien gingen ze naar de kerk.

De kranten die vroeger homofobie voedden in Oeganda, publiceren nu ook de artikels die wij hun doorsturen. Bepaalde politiekantoren vragen ons zelfs expliciet voor kopieën van het nummer, omdat ze willen leren omgaan met de LGBT+ gemeenschap. Het magazine verandert dus wel iets in de geest van mensen.

Het TV-kanaal gebruiken we als een archief om te berichten over onze activiteiten. Onze camera’s volgen soms gewoon een lid van de LGBT+ gemeenschap in hun dagelijkse bezigheden. Het is onze bedoeling om een menselijk gezicht aan de LGBT+ gemeenschap te geven.

Hoe zou u uw dagelijkse activiteiten als een activist in Oeganda omschrijven?

Kasha Nabagesera: Ik heb niet echt een vaste agenda. Soms moet ik een workshop geven. De dag erna moet ik een van onze activisten uit de gevangenis kopen. Vaak ga ik ook interviews afnemen voor ons mediakanaal. Sommige dagen is het heel rustig omdat niemand de LGBT+ community op politiek niveau aanvalt, maar andere dagen moeten we heel wat leugens counteren die politici over ons de wereld insturen.

Hebben jullie iets georganiseerd op 17 mei naar aanleiding van IDAHOT?

Kasha Nabagesera: We vieren op die dag altijd onze kameraden die omwille van onze strijd werden vermoord in Oeganda en de rest van de wereld. De dag is ook een reminder dat er nog heel wat werk voor ons op de plank ligt. Het ene jaar doen we een optocht, het andere jaar doen we een picknick. Het hangt af van de sfeer waarin de LGBT+ gemeenschap zich op dat moment bevindt. Dit jaar organiseerden we samen met wat partners een vertoning van een film die we zelf gemaakt hebben over het reilen en zeilen in onze beweging. Nog voor het evenement kon beginnen, heeft de overheid er een stokje voor gestoken. 

Wat zou u willen bereiken in vijf jaar?

Kasha Nabagesera: Het zal nog een lange strijd worden, maar op dit moment hebben we voornamelijk bescherming tegen geweld nodig. We moeten ook inzetten op een betere mentale ondersteuning van de LGBT+ gemeenschap. Als we zelf mentaal niet gezond zijn, kunnen we moeilijk professioneel actie voeren voor meer gelijkheid en rechten.

We proberen voortdurend de politie te trainen om niet constant homoseksuelen kenbaar te maken in de media, maar dat lukt heel moeilijk.

De basis waar we nu om vragen: bescherming tegen geweld en om ons ook toegang te geven tot gezondheidszorg.

 

Hoe Kasha zelf omgaat met geweld en hoe ze haar eigen seksualiteit beleeft, ontdek je in deel drie van deze reeks.

 

RECENSIE | Troisièmes Noces: Een schijnhuwelijk met een vleugje polyamorie

Martin is een weduwnaar. Hij is net zijn vriend verloren en probeert zichzelf vervolgens van het leven te beroven. Na een kop- of muntspelletje met het lot neemt hij het heft weer in handen. Hij besluit in het (schijn)huwelijksbootje te stappen met Tamara, een Afrikaanse asielzoekster op vraag van een kennis en trekt weer in zijn oude huis. Regisseur David Lambert toont geen genade met zijn protagonist: Martin wordt in beeld gebracht met een rood hoofd waar het zweet vanaf parelt, terwijl hij in bad zit en over het einde van zijn leven contempleert. Kortom: hoe een mens eruit ziet als hij de liefde van zijn leven is verloren. 

In Troisièmes Noces is Brussel een kleurrijke, zonnige stad waarin Tamara een beetje kleur in het leven van Martin brengt. Ook het huis van Martin en zijn overleden partner is heerlijk excentriek: felle retromeubelen en hertengeweien gecombineerd met vrolijke prints zijn een mix van allerlei stijlen en weerspiegelen hoezeer Tamara en Martin van mekaar verschillen, maar op hun eigen manier toch bij elkaar passen en elkaars hoofd boven water houden. 

Tamara en Martin krijgen regelmatig bezoek van de dienst vreemdelingenzaken om hun huwelijk te controleren: zijn ze wel verliefd op elkaar en delen ze hetzelfde bed? Dit zorgt voor spanningen, zeker als de zogenaamde broer van Tamara ook bij hen intrekt. Ook al is Het Derde Huwelijk meer dan tien jaar geleden uitgebracht, Troisièmes Noces brengt het bronmateriaal van Lanoye naar 2018: grappen over terrorisme, racisme (“Ne touche pas mes cheveux!”) en polyamorie zorgen voor een hedendaagse sfeer. 

Maar is Trosièmes Noces nu een getrouwe literaire adaptatie? Absoluut niet: enkele provocerende stukken uit Lanoyes boek worden bewust gemeden en ook het einde van het boek wordt op een geheel ander manier uitgewerkt. Wie dus achteraf of vooraf Het Derde Huwelijk wil lezen, kan dat doen zonder zijn filmervaring in het gedrang te laten komen. 
 

Campagne Antwerpen tegen holebi- en transfoob: “In Antwerpen kan iedereen stralen”

Volgens het stadsbestuur knoopt de campagne perfect aan bij de Internationale dag tegen Holebi- en transfobie op 17 mei 2018 en vormt het een goede aanloop naar de Antwerp Pride, die begin augustus plaatsvindt. Bovendien is Antwerpen eind juni gaststad voor de European Transgender Council, een conferentie die transgenders op de kaart wil zetten.

Omschakeling

Om de campagne kracht bij te zetten wordt het gekende stadslogo, de stralende A vanaf de nacht van 10 op 11 juni tijdelijk getooid in de regenboogkleuren. Dit zowel online op de sociale media-accounts van de stad als in het straatbeeld zelf (signalisatie stadsgebouwen en affiches). Deze 'grote omschakeling' zou normaal gezien tot eind juni zichtbaar moeten zijn. 

Regenboogpin

Daarnaast worden ook een aantal regenboogzebrapaden (opnieuw) geschilderd en worden enkele stadsgebouwen (MAS, inkomhal Centraal Station) opgelicht in de regenboogkleuren. Op de Facebookpagina van Stad Antwerpen staan er een aantal foto's. 

Geïnteresseerde Antwerpenaars die de boodschap willen mee helpen uitdragen kunnen vanaf 20 juni een gratis pin met een stralende regenboog komen afhalen in de stadsloketten en politiekantoren. 

Rik Beckers: "Er is nog een evolutie nodig in de geesten van mensen en hun gedragingen"

“Als ik aan religie denk, denk ik aan het woord religare, verbinden,” steekt Rik Beckers van wal. “Religie heeft de functie mensen te verbinden en plaatst de hele persoon, in al zijn aspecten en in heel zijn bestaan, op de voorgrond. In verband met seksuele oriëntatie heeft religare niet alleen te maken met het respect voor de persoon, maar ook met erkenning van en waardering voor de seksuele geaardheid van ieder mens.”

De grote spreidstand in de religies

Voor Rik Beckers is het dan al lang een uitgemaakte zaak: “Als gelovige denk ik dat we geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis, verbonden met andere mensen. Ik denk dat God wenst dat we zijn wie we zijn, met de seksuele geaardheid die ons meegegeven is. Als mijn oriëntatie zo is dat ik georiënteerd ben op personen van hetzelfde geslacht, dan is dat goed.”

“In de kerken van verschillende geloofsovertuigingen is er vaak een moeilijke verhouding tussen religie en seksuele oriëntatie en genderidentiteit. Tussen het ideaal en het concrete leven van mensen is vaak een groot verschil. In de kerkelijk georganiseerde religies rijdt men nogal eens met de rem op. In verband met seksuele oriëntatie en genderidentiteit denkt en spreekt men te vaak uitsluitend over man-vrouw. De diversiteit komt te weinig aan bod of men kan er moeilijk mee omgaan.”

Voorzichtige evolutie in de katholieke kerk

Als katholiek priester is Rik Beckers natuurlijk het meest vertrouwd met de Rooms-Katholieke Kerk. “Het officiële standpunt was: je mag het zijn, maar je mag het niet beleven, wat natuurlijk ook een groot verschil is en bovendien niet realistisch is. Ik merk wel dat er in het spreken een kleine evolutie is in positieve zin. Het is niet meer zo veroordelend als in het verleden. De paus heeft zelfs letterlijk de woorden gebruikt: ‘Wie ben ik om hen te veroordelen?’.” 

“Bij bisschoppen in ons land zoals bisschop Bonny en kardinaal De Kesel is er een evolutie in het denken, onder andere over het aanvaarden van een zegening van holebirelaties. Je kan niet verwachten dat het kerkelijk huwelijk zal worden opengesteld, maar ik vind het heel waardevol als een zegening zou kunnen. Met onze groep van Holebipastores zijn we regelmatig voorgegaan in vieringen met zegening van holebikoppels. Voor holebikoppels die dat belangrijk vinden, is dat een steun.”

Grotere openheid aan de basis

Hoe kijkt Rik Beckers naar die grotere openheid in de Kerk voor holebi’s en transgenders? “Voor mij moet het verder gaan dan respecteren, niet-veroordelen. Het moet aanvaarden en erkennen zijn van het anders-zijn, van de seksuele geaardheid. In die zin moeten de geesten in de religies nog rijpen.  De evolutie binnen de Kerk is niet zo snel als op maatschappelijk vlak. Ik weet natuurlijk ook dat er op het vlak van aanvaarding van holebi’s en transgenders in de maatschappij nog werk aan de winkel is.”

Er is nog een evolutie nodig in de geesten van mensen en hun gedragingen

Bij de katholieke kerk is er niet alleen de kloof tussen het ideaal en de praktijk, maar ook tussen de hiërarchie en de basis. “Wanneer gelovige holebi’s en transgenders zich aansluiten bij een geloofsgemeenschap en daar actief zijn, is daar meestal wel sprake van openheid en aanvaarding.  En dat staat ook in schril contrast met het officiële standpunt van de Kerk.” 

Al zijn er ook stromingen van conservatieve katholieken. “Ja, zoals die er ook maatschappelijk zijn. Je ziet dat bijvoorbeeld bij een homokoppel dat hand in hand loopt. Dan worden ze nageroepen. Er is de gaybashing. Er is dus nog een evolutie nodig in de geesten van mensen en hun gedragingen.”

Het verenigen van gelovige holebi’s 

Bij de start van de Holebipastores, rond 1980, was ook deze vereniging een deel van de emancipatiestrijd. Hoewel Rik Beckers er toen nog niet bij was, weet hij wel te vertellen: “Het kaderde in de geest van de tijd dat er actie moest zijn voor acceptatie en gelijke rechten. In de geschiedenis van de holebibeweging zijn de groepen die opgericht werden rond seksuele oriëntatie en geloof, van zeer groot belang geweest in de evolutie van de aanvaarding van homoseksualiteit in onze maatschappij. Ze hebben eigenlijk pionierswerk gedaan en heel veel mensen opgevangen, ondersteund, begeleid. Het waren veilige havens om zich te kunnen uiten en lot- en tochtgenoten te vinden.”

Weinigen weten het wellicht, maar de Holebipastores nemen al meer dan twintig jaar het initiatief om naar aanleiding van de Pride een religieuze, oecumenische viering te houden. Rik Beckers geeft mee vorm aan deze vieringen “waar gelovige holebi’s welkom zijn, omdat we ook iets te vieren hebben.”

“Daarnaast zijn we een aantal jaren mee opgestapt in de Pride als een statement om ons te laten zien als gelovige holebi’s. Dat was heel gewoon, niets extravagants, maar wij liepen wel met de slogan ‘Gezegend de liefde van de holebi’s’. Een duidelijk statement dus: de liefde tussen holebi’s is ook een zegen, een weldaad voor mensen. Dat hebben we een paar jaar gedaan en het viel op in de media.”

Van actie naar zichtbaarheid

Gevraagd naar verschillen tussen oudere en jongere holebi’s en transgenders, zet Rik Beckers de actie voor acceptatie van enkele decennia geleden terug af tegenover de zichtbaarheid vandaag. “Seksuele diversiteit komt nu veel meer ter sprake. Het is bespreekbaar in de media en het is veel meer aanvaard. Jongeren vandaag hebben meer rolmodellen en dat helpt in hun strijd met het worstelen met hun seksuele geaardheid, want daarin denk ik dat ze niet verschillen van ouderen. Ook jongeren die vandaag hun seksualiteit ontdekken, hebben hun weg te gaan om zichzelf te aanvaarden en te beminnen zoals ze zijn.” 

“Het voordeel van jongeren is dat ze kunnen genieten van de strijd die ouderen geleverd hebben voor gelijke rechten. Ze kunnen er de vruchten van plukken. Ze worden vandaag met andere problemen geconfronteerd zoals pesten en gaybashing. Misschien komt dat juist meer voor omdat ze hun seksuele geaardheid uiten, wat ouderen minder deden. Ik zie dus wel een hele evolutie en veel pluspunten voor jongeren.”

Nood aan meer welzijn 

“Voor mij heeft zowel de maatschappij als de Kerk nog meer nood aan een open, onbevangen blik naar mensen toe. Ook zouden ze meer moeten opkomen voor duidelijke waarden en normen. Dat zijn op zich vrij gewone dingen, maar niet altijd makkelijk in de praktijk te brengen: respect voor het zijn en het anders-zijn van anderen, nood aan verbinding en solidariteit tussen mensen.” 

Ik vind dat die absoluut nodig zijn in een maatschappij die toch wel sterk individualistisch gekleurd is, waarin de selfiecultuur hoge toppen scheert

“Ik vind dat die absoluut nodig zijn in een maatschappij die toch wel sterk individualistisch gekleurd is, waarin de selfiecultuur hoge toppen scheert. Welzijn en welbevinden vragen toch meer aandacht. Er is al wel veel gerealiseerd, maar we weten ook dat de zelfmoordcijfers nog erg hoog liggen in de holebi- en transgendergemeenschap.”

“Welzijn heeft voor mij te maken met een hoop zaken: zorg, zorgdragend, omringen, verbinden, aanvaarden, eren, helpen, respecteren, helen, nabijheid, geborgenheid, tederheid. Een steentje bijdragen om dat in de praktijk te laten voelen aan andere mensen, aan elkaar, dat is toch enorm belangrijk om het welzijn te bevorderen. Het heeft voor mij met al die aspecten te maken. Focussen op verbinding met mensen, solidariteit…”

De aandacht van anderen, de kracht in jezelf

Niet dat hij begint te preken, maar je merkt dat een gepensioneerde priester zijn kazuifel toch niet helemaal aan de haak hangt. Dat valt nog meer op als ik Rik Beckers vraag waar mensen steun kunnen vinden of kracht putten als ze worden geconfronteerd met uitdagingen.

“Voor mij is het een dubbele beweging. De eerste beweging vertrekt vanuit het evangelie. Als je kijkt hoe Jezus met mensen omgaat: ziet hij iemand langs de weg, dan houdt hij halt. Hij loopt niet voorbij, maar spreekt die aan, roept die bij naam. Mensen die buiten de maatschappij gezet werden en de moed hadden de grens te doorbreken, melaatsen met name. Toch gaan ze naar Jezus en hij laat dat toe. Meer nog, hij raakt hen aan. Letterlijk, figuurlijk… Een nabijheid voelen van andere mensen, maar hij raakt hen ook door zijn manier van handelen. Vanuit kerkelijke middens en de maatschappij moeten we aandacht hebben voor mensen die hulp nodig hebben.”

Geloof in jezelf, in de kracht die in jou aanwezig is

“De tweede beweging vertrekt vanuit jezelf. Zoek verbinding, zoek lot- of tochtgenoten. Trek je op aan rolmodellen, laat je daardoor raken, inspireren, om je eigen weg te zoeken. Oriënteer je naar holebi- en transgendergroepen of samenkomsten die ook ondersteunend zijn. Geloof in jezelf, in de kracht die in jou aanwezig is. Dat is een beweging vanuit jezelf naar de anderen toe. Dat kan bevrijdend zijn, maar er is ook moed voor nodig en er moet een mate van vertrouwen en veiligheid zijn.”

“Dus het is een dubbele beweging waar je voor elkaar iets kan betekenen. Dat maakt ontmoeten mogelijk, dus los van elk moeten. Dan kan het groeien in verbondenheid tot stand komen. Gelovigen kunnen Christus daarin zien als het ultieme rolmodel en hij kan ook een spiegel voorhouden.”

De bevrijdende weg van Rik

Op een moment dat Rik Beckers op de drempel van zijn zeventiger jaren staat, vertrouwt hij ons een persoonlijke terugblik toe. “Als ik naar mezelf kijk, weet ik wel dat ik een tijd geworsteld heb met mijn seksuele geaardheid. Door mij te informeren naar mogelijkheden, is bij mij het idee gegroeid om initiatief te nemen en contact te zoeken met de Holebipastores. Dat was een heel proces, maar toen voelde dat bevrijdend en deugddoend. Het maakte mij meer weerbaar en gaf me veerkracht. Zo ben ik me meer en meer in de groep gaan engageren.”

“Hoe combineer je priester-zijn en homo-zijn? Het is een proces van zelfaanvaarding. Met positief resultaat, want naarmate ik mezelf meer oké vind, is er een invloed op mijn functioneren, op mijn functioneren binnen het pastoraal werk. Zoals in de bijbel staat: ‘Bemin je naaste zoals jezelf’. Dat tweede is dikwijls moeilijker dan het eerste, maar vanuit het tweede kan dat eerste ook beter. Dus van jezelf houden zoals ge zijt. Niet alleen met je mogelijkheden, maar ook met je beperktheden en ook met jouw seksuele geaardheid. Het is één.”

Pagina's